WielrennenWK Innsbruck

Drijvend op talent en plezier fietste Anna van der Breggen naar WK-titel: ‘Eindelijk. Ik heb ’m.’

Anna van der Breggen slaat na zes tweede plaatsen op diverse WK’s ongenadig toe bij de WK in Innsbruck. Ze finisht na een lange solo met 3.42 minuten voorsprong. Bij de mannen eindigt Tom Dumoulin als vierde. De Spanjaard Valverde wint.

Anna van der Breggen is in de straten van het centrum van Innsbruck met grote voorsprong op weg naar de overwinning. Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant
Anna van der Breggen is in de straten van het centrum van Innsbruck met grote voorsprong op weg naar de overwinning.Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Huilend in de armen van een verzorger, het is niet hoe Anna van der Breggen uit Hasselt, de vrouw van doe-maar-gewoon-dan-doe-je-al-gek-genoeg, zich vaak laat zien. Maar zaterdagmiddag, op een stralende dag in Innsbruck, kwamen na het behalen van de wereldtitel de emoties dan toch aan de oppervlakte. ‘Eindelijk’, verzuchtte ze. ‘Ik heb ’m.’

Al zes keer was Van der Breggen (28) tweede geworden op een WK, de ploegentijdrit meegerekend. En hoe vaker ze nét naast het goud greep, hoe meer dat een gespreksonderwerp werd. Media, vrienden, collega’s; iedereen sprak haar erop aan. Zelfs als het onderwerp werd vermeden hing het nog in de lucht.

Van der Breggen: ‘Ik dacht zaterdagmorgen echt: gelukkig, aan het einde van deze dag kan ik in elk geval weer gewoon met plezier gaan fietsen. Dit was niet de gemakkelijkste periode uit mijn carrière. Ik heb veel druk ervaren de laatste maanden.’

Mountainbike

Van der Breggen heeft niet het monomane van Annemiek van Vleuten, maar drijft op talent en plezier. Dit seizoen besloot ze de Giro Rosa te laten schieten. Die had ze al twee keer gewonnen. In plaats daarvan reed ze mountainbikewedstrijden. Weer eens wat anders.

Wat ook meespeelde: ‘Ik wilde niet al te vermoeid aankomen op het WK. Ik wist dat dit parcours me op het lijf geschreven was. En zoveel kansen krijg je niet om wereldkampioen te worden.’

Maar bovenal wilde ze het op haar manier doen. Dus niet zoals Van Vleuten, door drie weken alleen op een berg te zitten voor een hoogtestage. Daar is ze te sociaal voor, ze wil mensen om zich heen. En dan niet per se wielrenners. ‘Ik wil heel graag goud winnen, maar als dat betekent dat ik Annemieks werkwijze moet kopiëren, dan heb ik dat er niet voor over’, zei ze eerder in de week.

Haar werkgever, Boels-Dolmans, gaf haar de ruimte om minder wedstrijden te rijden, ook toen er bijna niet genoeg rensters waren om met een volledig team aan de koers te verschijnen. Van der Breggen wilde haar ploeg graag terugbetalen met een wereldtitel, ook dat zorgde voor de nodige druk.

Familieleden en vriendinnen

En dan al die fans langs de kant. In aanloop naar de wegwedstrijd was Van der Breggen in Innsbruck met veertien familieleden en vriendinnen uit eten geweest. ‘Ze zijn speciaal hier naartoe gekomen, omdat ze ook wel wisten dat ik hier kans maakte, op dit parcours. Ook voor hen wilde ik graag winnen.’

Ze moest dan wel afrekenen met de concurrentie. Die kwam voornamelijk uit eigen gelederen. Het hele seizoen vechten Van der Breggen en Van Vleuten een verbeten strijd uit, met als voorlopige climax La Course, afgelopen zomer, waarin Van der Breggen op het allerlaatste moment de zege aan Van Vleuten moest laten. Nu moesten ze voor één dag samenwerken, terwijl ze beiden op het einde van de middag in de regenboogtrui op het podium wilden staan.

Bondscoach Thorwald Veneberg moest er enkele sessies aan wijden om iedereen op één lijn te krijgen. Na de WK-tijdrit, waarin Van Vleuten dinsdag een klasse apart was, was hij eerst gaan wandelen met Van der Breggen, vervolgens gaan fietsen met Van Vleuten en daarna volgden koffiesessies met beide vrouwen en later met de gehele ploeg.

Het plan van aanpak – de koers hardmaken en om beurten proberen weg te komen – pakte goed uit, al kwam dat ook omdat Van Vleuten hard ten val was gekomen. Ze bleek achteraf met een breuk in het kniegewricht te hebben rondgereden.

Het weerhield Van Vleuten, die als zevende zou eindigen, er niet van om – zoals afgesproken – de eerste aanval te plaatsen. Direct daarop counterde Van der Breggen, veertig kilometer voor het einde, op de klim. Het bleek de beslissende jump.

Nieuwe Merckx

‘De nieuwe Merckx is een vrouw’, twitterde de Belgische journalist Renaat Schotte tijdens de wedstrijd. In elk geval was haar voorsprong van Merckxiaanse proporties. Bij de finish bedroeg die liefst 3.42 minuten op de nummer twee, de Australische Amanda Spratt. Het maakte het zenuwachtige omkijken van Van der Breggen onbedoeld een tikkeltje hilarisch.

Naderhand kon ze er zelf ook wel om lachen. ‘Ik dacht: ik ben zo vaak tweede geworden, laat ik geen risico nemen. Maar toen ik de volgauto’s zag, wist ik dat er nooit iemand nog dichtbij kon zitten.’

’s Avonds volgde, in het hotel, een voorzichtige omhelzing met Van Vleuten, inmiddels op krukken. Het was de bezegeling van een beladen periode.

Voor Van der Breggen was wielrennen lange tijd louter hobby. Ze studeerde verpleegkunde, fantaseerde over een bestaan als ambulance­medewerker en leefde het klassieke studentenleven. Pas tijdens een stage in een ziekenhuis in Ghana in 2011 merkte ze dat ze het fietsen miste. Vanaf dat moment besloot ze er voor te gaan.

Ze heeft alle klassiekers, La Course (een eendaagse wedstrijd in de Tour), de Giro Rosa, het EK en de Olympische Spelen gewonnen. In Rio profiteerde ze van een afschuwelijke val van Annemiek van Vleuten. Het zorgde ervoor dat ze na die zege vooral bezorgd was. Voor ontlading was geen ruimte.


Tranen in regenboogtrui

Zaterdagmiddag was die ruimte er wél. Zonder terughoudendheid kon ze haar armen de lucht insteken. Daarna kwamen de tranen. Ze leek er zelf nog het meeste van te schrikken.

‘Ik heb verschillende keren een teamgenoot gehad die met de regenboogtrui reed. Je fantaseert erover hoe het zou zijn als je hem zelf aan mag trekken. Nu is het eindelijk zo ver.’

In 2016 zei Van der Breggen in deze krant: ‘Ik zie mezelf niet nog zes jaar wielrenner zijn.’ Alle titels die ze kon winnen, behalve dan het Nederlands kampioenschap op de weg, heeft ze binnen. ‘What’s next?’, wilde een buitenlandse journalist weten.

Voor een antwoord op die vraag was het nog te vroeg. ‘Komende winter gaan we een plan maken’, zei Van der Breggen. ‘Ik ga nu eerst maar eens genieten van deze trui.’

Succesvolste Nederlandse wegwielrensters

Leontien van Moorsel (1990-2004)

3x Olympisch kampioen

4x Wereldkampioen

2x Tour Feminin

Marianne Vos (2006-nu)

Olympisch kampioen

3x Wereldkampioen

Europees kampioen

Giro Rosa

Anna van der Breggen (2012-nu)

Olympisch kampioen

Wereldkampioen

Europees kampioen

Giro Rosa

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden