Interview Vrouwenvoetbal

Drie jongens van toen, over drie internationals van nu: ‘Ze was bepaald geen meisjesmeisje’

Het devies voor talentvolle meisjes is: zo lang mogelijk met de jongens voetballen. Maar wat vinden de jongens daar eigenlijk van? Drie jongens van toen, over drie internationals van nu.

Jackie Groenen (lachend, boven, links). Thomas Huijben rechts beneden

Thomas Huijben, voetbalde met Jackie Groenen

‘We gingen met ons hele team uit Goirle naar Riel, inclusief drie meisjes. Bij Riel konden we meer trainen, dat was bijzonder. We voetbalden daar nog jaren met de zusjes Groenen, Merel en Jackie. Hun vader Jack was onze trainer. Jackie kon het niveau makkelijk aan, al had ik toen niet durven voorspellen dat ze zou uitgroeien tot een internationale topper. Wij wisten niet beter dan dat we met meisjes voetbalden. Dat is zo gebleven van mijn 6de tot mijn 12de, 13de.

‘Jackie was een beweeglijk type, heel licht en redelijk technisch. Tegenstanders durfden er niet altijd hard in te gaan. En als ze dat wel deden, was zij ze vaak te vlug af. Toch kreeg ze geregeld schoppen als ze met een mooie schijnbeweging een tegenstander passeerde. Ze was ambitieus, ook met judo, en ze had doorzettingsvermogen. We speelden ook toernooitjes bij haar thuis, in een soort kooi die door haar vader was gemaakt. Bij haar was het voetbal, voetbal, voetbal en voetbal. Net als bij haar vader. Die was bloedfanatiek. Als wij wilden voetballen, stond hij voor ons klaar. Dag en nacht.’

‘Zelf heb ik de jeugd van Willem II gehaald, als verdediger. Ik heb een ongeluk gehad met een fitnessapparaat dat kantelde. Het viel op mijn hoofd. Een aantal maanden heb ik echt veel hoofdpijn gehad, en die keerde geregeld terug. Dat is heel bepalend geweest. Ik weet niet of het anders was gelukt om prof te worden. Ik speel nu bij de amateurs van Voab, terug in Goirle, en ik ben tevens belastingadviseur, in vermogensmanagement.’

Jill Roord (zittend links) en Justin Hoogma (blauw shirt, daarboven).

Justin Hoogma, voetbalde met Jill Roord bij Quick ’20 en FC Twente

‘We speelden met FC Twente weleens tegen Ajax. Jill was dan het enige meisje. Daar keken ze dan wel vreemd van op bij Ajax, want in hun hoogste jeugdelftallen zitten geen meisjes. Wacht maar af, zij is heel goed, zeiden wij dan. We zijn zo vaak samen kampioen geworden. Eerst bij Quick ’20 uit Oldenzaal, vanaf dat we 7 jaar waren of zo, en later bij FC Twente. Bij Quick hadden we een uitstekend team. Veel van de spelers stapten over naar FC Twente. Jill was heel goed. Een van de beteren, inclusief de jongens. Tot 12, 13, 14 jaar kon ze makkelijk mee. Daarna werden de fysieke verschillen groter. Maar ik heb ook nog een jaar of drie, vier met haar gevoetbald bij de jongens van FC Twente. Zij is één jaar ouder dan ik.

‘Zeker als je 7 of 8 bent, ben je helemaal niet met verschillen bezig. Ze kon gewoon heel goed voetballen. Dat was genoeg. Het was geen issue dat ze een meisje was. En als je zo goed bent als meisje, is het beter om met jongens te voetballen. Die spelen vaak hoger. De meisjes kunnen zich dan optrekken aan dat betere niveau.

‘Nee, ik heb niet meer zoveel contact met haar. Soms bellen we even met onze verjaardag. Onze ouders hebben wel nog veel contact met elkaar. Onze vaders zijn oud-spelers (René Roord en Nico-Jan Hoogma, red.) van onder meer FC Twente. René was onze trainer van toen. Ik speel zelf ook als prof, bij Hoffenheim. In het laatste halve seizoen ben ik verhuurd aan Sankt Pauli, maar ik hoop voor het nieuwe seizoen op een plaats in het eerste elftal van Hoffenheim. Dat zal ik zelf moeten afdwingen. Het is hartstikke leuk dat Jill het zover heeft geschopt, dat het vrouwenvoetbal zich zo heeft ontwikkeld dat ook zij prof kon worden.’

Dominique Bloodworth (midden), grote meid, aanvoerder. Jimmy Lucassen tweede van links.

Jimmy Lucassen, voetbalde met Dominique Bloodworth

‘Dominique was het enige meisje in ons team bij Wittenhorst, in de E- en in de D-jeugd. Ze was een van de besten van ons allemaal. Fysiek sterk ook, onze aanvoerder. Wij accepteerden dat van haar. Ze was gewoon goed, in haar spel, en ook in haar doen en laten. Ze was bepaald geen meisjesmeisje. Ik kon het heel goed met haar vinden. We zijn allebei voetbaldieren. Dominique deed alles voor het voetbal. Ze trainde voor zichzelf. Als de jongens op vrijdag of zaterdag spraken over het uitgaansleven, was zij daarvoor niet te porren. Ze ging honderd procent voor het voetbal. Het was haar droom. Terwijl vrouwenvoetbal nog lang niet zo groot was als het nu is.

‘Dominique wilde altijd al prof worden, terwijl al die jongens al vroeg beseften dat ze amateur zouden blijven. Ze is nog even als derdejaars B-speler bij onze A-jeugd geweest, maar toen was ze niet meer zo dominant door de fysieke verschillen. De interesses liepen ook steeds meer uiteen. Zij trainde extra, aan haar rompstabiliteit bijvoorbeeld. Zij ging met bepaalde oefeningen duidelijker vooruit dan wij, omdat zij ook thuis oefende en wij niet. Zij kon iets dan het langste volhouden of het best uitvoeren. Ze was altijd bezig: met loopvermogen, startsnelheid, tweebenigheid. Met iemand anders of alleen. Zij is de enige die betaald voetbal speelt. Ikzelf ben trainer bij Borussia Mönchengladbach, van het jongenselftal onder 13 jaar. Zij speelt nu bij Oranje achterin, maar ze kan ook centraal op het middenveld uit de voeten. Ja, dat kan ze nog steeds. Ik denk zelfs dat het haar beste positie is.’

Lees verder

Tegen wie spelen we en hoe groot is de kans dat we winnen? Alles wat je moet weten over het WK vrouwenvoetbal.

Op het moment dat de 0-0 nabij was, viel de bal met een boog in de doelmond, waar 
Jill Roord Oranje bevrijdde tijdens de ouverture tegen Nieuw-Zeeland, op het WK voor vrouwen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden