Reportage

Drie dagen Van der Poel: een roze rapsodie in Hongarije

Drie dagen achtereen trok Mathieu van der Poel alle aandacht in en rond Boedapest. In het geboorteland van componist Franz Liszt voegde de debutant in de Giro d’Italia drie partituren toe aan zijn gestaag uitbreidende oeuvre: een roze rapsodie in Hongarije.

Rob Gollin
Mathieu van der Poel onderweg voor zijn tijdrit in Boedapest. Beeld Klaas Jan van der Weij
Mathieu van der Poel onderweg voor zijn tijdrit in Boedapest.Beeld Klaas Jan van der Weij

MVDP: de onverstoorbare (fortissimo: zeer sterk, zeer luid).

De ouverture kabbelt. De dagen voor de eerste etappe is Van der Poel in elk geval uiterlijk volkomen ontspannen. Hij geldt als de grote favoriet, maar hij gaat nu eenmaal nooit gebukt onder hoge verwachtingen. Van druk heeft de kopman van Alpecin-Fenix geen last. Routinematig beantwoordt hij vanuit zijn hotel voor de videocamera vragen over wat komen gaat.

Ja, hij is hier om de Giro uit te rijden. Het is een mooie ronde. Hij hoopt er een betere renner door te worden. Hij weet nog dat hij in 2017 voor de tv zat te kijken naar de eindwinst van Tom Dumoulin. Dat was cool. Inderdaad, hij droomt van de roze trui op de eerste dag, maar het zal niet makkelijk worden. We zullen wel zien wat er mogelijk is. Anderen zijn ook snel.

Bij de ploegenpresentatie op het Heldenplein verschijnt hij niet in het blauw, maar in een wat onbestemd groen. Het moet de aandacht vestigen op nieuwe wandbekleding van Fenix, de Italiaanse sponsor die interieurmaterialen fabriceert. Of hij het mooi vindt? Eh, ja, het heeft wel iets. Hij vindt het leuk soms wat van tenue te wisselen. Eenmaal weer onder ploeggenoten is het grappen en grollen op weg naar het podium.

Vrijdag, de dag van de waarheid, is er die knallende paukenslag. Op de slotklim in Visegrád , vijf niet al te steile kilometers, let alles en iedereen op hem. Enigszins tegen zijn gewoonte van vroege en drieste aanvallen in, houdt hij zich lang schuil in het peloton. Hij reageert niet op uitvallen, maar maakt zich pas in de laatste honderd meter los, stoomt iedereen voorbij en klopt de Eritreeër Biniam Girmay met een fietslengte. Klaroengeschal.

Uitpuffend in de berm steekt hij een vingertje op naar een voorbijrijdende renner. Het is Tom Dumoulin. Het gebaar suggereert de bezegeling van een onderweg gemaakte afspraak. Ik vandaag de roze trui, in de tijdrit morgen in Boedapest, ben jij aan de beurt.

’s Avonds in het hotel, een resort aan de rand van de stad, is er champagne. De ploeg laat frieten aanrukken, bestemd voor de staf. Van der Poel kan de verleiding niet weerstaan en eet mee, al is het met mate.

De roze tijdritfiets. Beeld Klaas Jan van der Weij
De roze tijdritfiets.Beeld Klaas Jan van der Weij

MVDP: de onbevangene (presto: snel, vlug)

In de ochtend wordt Van der Poel gespot in de straten van Boedapest. Hij passeert de brug over de Donau. Met een ploeggenoot koerst hij over de busbaan van een drukke verkeersader in het centrum. Zojuist heeft hij het parcours van de tijdrit verkend, 9,2 kilometer met een venijnig klimmetje naar de top van de Burchtheuvel.

Zijn roze fiets maakt meteen de tongen los. Een pronkjuweel volgens de een, wielerporno voor de ander. Uit de boezem van de ploeg valt op te tekenen dat het frame nog voor de winst van vrijdag in de kleur van de klassementsleiders is gespoten. Regeren is vooruitzien. De bijnaam The Pink Panther valt. Het is, zou hij later zeggen, verzonnen door journalisten.

Van der Poel is geen specialist in het rijden tegen de klok, hij oefent er nauwelijks op. Vorige week zondag zei hij dan toch dat hij de tijdritfiets maar eens ging pakken, om naar de masseur te gaan. Maar als het er echt om spant, weert hij zich als een duivel in een wijwatervat. Zo knokte hij zich vorig jaar in een tijdrit in de Tour de France naar een vijfde plek in een ultieme poging de gele trui nog een dag langer te dragen. Nu is het behoud van het roze het grote doel.

Het verhoopte één-tweetje met Dumoulin blijft uit. Het is Van der Poel zelf die in het roze blijft door pal (3 seconden) achter ritwinnaar Simon Yates uit Groot-Brittannië te eindigen. Het tempo is snel genoeg. Hij houdt Dumoulin 2 seconden achter zich. Dankzij bonificatieseconden leidt Van der Poel het klassement nu met een voorsprong van 11 seconden op Yates en 16 op Dumoulin.

Zo diep als de vorige dag in Visegrád is hij in de schaduw van het Vissersbastion en de Matthiaskerk op de heuvel niet gegaan. Hier en daar zijn er wat seconden blijven liggen, gelooft hij. In het begin heeft hij het misschien wat te makkelijk opgevat. In de bochten wilde hij niet te veel risico nemen. Op de klim was er een minder moment geweest. Maar hij had er oprecht in geloofd, meer dan tijdens die rit vorig jaar in de Tour.

Bij Dumoulin, in de Giro de tijdrijder met de rijkste erelijst, overheerst de teleurstelling. Het parcours was wel iets voor hem geweest. Hij voelde dat hij macht had, maar de wonderbenen waren er niet. Hij ramde naar eigen zeggen van bocht naar bocht, maar eenmaal op de klim was er te weinig over om nog door te versnellen.

Van der Poel geeft toe dat hij mogelijk wat te weinig heeft getraind. Daar heeft hij wel een beetje spijt van. Maar de roze fiets compenseert zeker iets. Die inspireert, hij houdt wel van wat uiterlijk vertoon. Het geeft plaatjes, zegt hij, die hij voor de rest van zijn leven gaat koesteren.

MVDP: de onbaatzuchtige (crescendo: steeds harder)

Het antwoord verrast. De vraag aan Van der Poel is of hij zondag in de vlakke etappe langs het Balatonmeer andermaal voor de winst zal rijden; een massasprint wordt verwacht. Nee, dus. Hij zal zich gaan inspannen voor de afmaker in de ploeg, de Italiaan Jakub Mareczko, die de geblesseerde Belg Tim Merlier vervangt. Hij zal blij zijn hem te kunnen helpen. Hij zal de spurt aantrekken, waarin het almaar sneller moet gaan.

Onderweg, langs het meer, keuvelt Van der Poel zondagmiddag met renners uit verschillende teams in het peloton. Met Pascal Eenkhoorn prutst hij eendrachtig aan het zadel van Dumoulin. Maar als finishplaats Balatonfüred nadert, gaat het tempo omhoog en is meer concentratie vereist. Eenkhoorn, op jacht naar de bergtrui, ontsnapt voor een klimmetje, maar wordt teruggepakt. Het is de opmaat naar het slot.
Op 3 kilometer van de finish verschijnt een treintje van Alpecin-Fenix-renners links van de weg en rukt Quick-Step Alpha-Vinyl op aan de andere kant om de Brit Mark Cavendish in stelling te brengen. Verderop verschijnt dan de roze trui van Van der Poel vooraan, met Mareczko in zijn wiel. Maar na het passeren van een rotonde kijkt hij achterom en is hij de sprinter kwijt. De Italiaan vecht zich nog naar een vijfde plek. Old warrior Cavendish boekt zijn 16de Giro-zege. Van der Poel laat het lopen en bolt als 17de over de streep. Jammer, zegt hij, misschien had er meer ingezeten voor de ploeg.

Maandag vliegen de Giro-deelnemers naar Sicilië voor het vervolg van de ronde. Van der Poel verwacht dat hij het roze op de klim naar de Etna zal kwijtspelen, tenzij ze niet al te hard naar boven rijden. Maar dit, deze Hongaarse dagen, nemen ze hem niet meer af. Hij spreekt van een unieke ervaring. Met een royale armzwaai werpt hij een bos bloemen vanaf het podium in het publiek. Slotakkoord. Doek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden