Doorzettingsvermogen Noorse veteraan Svindal beloond: goud op afdaling

Ruim een jaar geleden was zijn knie nog kapot. Maar de Noorse veteraan Aksel Lund Svindal geeft nooit op. Dat doorzettingsvermogen is beloond. Als eerste Noor wint hij goud op de afdaling, het koningsnummer.

Aksel Lund Svindal (35) vliegt donderdag op de afdaling naar de eerste plaats. Beeld Luca Bruno / AP
Aksel Lund Svindal (35) vliegt donderdag op de afdaling naar de eerste plaats.Beeld Luca Bruno / AP

Een metertje naast het podium in een perstent te Jeongseon stond dokter Marc Jacob Strauss te glimmen. Achter de tafel met de top-3 van de olympische afdaling zat de glorieuze winnaar én zijn patiënt, Aksel Lund Svindal (35). Hij had de laatste opdracht uit zijn skicarrière vervuld: als eerste Noor de olympische afdaling winnen.

Dertien maanden geleden lag de routinier op de operatietafel van orthopedisch chirurg Strauss in Oslo. De meniscus van de blokkerende rechterknie, restant van een kruisbandreconstructie, moest gehecht en geplaatst worden.

Het was het begin van een revalidatie uit het boekje. In de krant Aftenposten werd het herstel over meerdere pagina's geschetst. Van operatietafel via de fitnessroom, de racefiets en de gletsjer naar de skipiste. In een maand of tien.

Medisch handboek

De onbevreesde afdaler Svindal, 102 kilo en met de dijbenen van een Britse baanwielrenner, is een medisch handboek. Hij lag vaker op de operatietafel dan hem lief was. Strauss, lachend: 'Toen ik toetrad tot zijn skiteam, keek Aksel me aan. Hij zei: uit welk land kom jij? Ik zei, Denemarken. Daar kunnen ze niet skiën, zei hij.'

Maar wel opereren zal de Noor gedacht hebben over Strauss, die te boek staat als een van de beste kniechirurgen van de wereld. De orthopeed kreeg Svindal op de been voor diens laatste kans op de grote kroon, het afdalingsgoud op de Winterspelen. Een avontuur dat begon toen hij als 3-jarige op ski's werd gezet en voor de eerste keer olympisch werd beloond met het goud op de Super-G in 2010. Het Canadese Whistler was even zijn skidorp.

Er ontbrak nog een medaille, eentje die niemand uit winter- en skiland Noorwegen had gewonnen. Niet Aamodt, niet Kjus, niet Skardal, niet Jansrud, en ook niet Aksel Lund Svindal uit Lorenskog.

Aksel Lund Svindal. Beeld reuters
Aksel Lund Svindal.Beeld reuters

Grootste talent

De laatste werd als het grootste talent van iedereen beschouwd, maar hij had, zoals iedere skiër, te kampen met de tegenslagen die bij de risicovolle nummers horen. In 2007 lag hij in Beaver Creek echt in de kreukels. Hij vond zichzelf terug in een plas bloed met een snee van 11 centimeter in z'n kont, het jukbeen kapot, de voortanden eruit en de neus gebroken. Na die doop in de soms betonharde sneeuw gingen in de jaren erna botten kapot in het been, de rug, de kuit en de ribbenkast. Er was een gescheurde achillespees bij een potje voetbal.

De grootste en naar het leek beslissende klap kwam in 2016. Op de Hausberg, een van de moeilijkste passages van de Hahnenkamm te Kitzbühel, werd de Noor gelanceerd door een hobbel. Hij hing in de hekken, het been dubbelgeklapt. In het ziekenhuis was het tossen met de Oostenrijker Georg Streitberger, wie het eerst de kruisbandhersteloperatie ging krijgen.

Het werd een moeizame weg voor Svindal, een man die niet van opgeven weet. Hij voelde zich gehinderd in zijn bewegingen en deed een gok. Hij besloot in januari van de winter 2016/17 weer onder het mes te gaan. Bij Strauss. Die was verbijsterd over het herstelvermogen van de vijfvoudig wereldkampioen. Hij moest hem voortdurend afremmen. Tot in augustus zwol de rechterknie op. Hij trok baantjes op de gletsjer in Hardanger. Hij moest van de ski's af, de fiets op.

Voorliefde voor het veldhospitaal

In september maakte hij weer kennis met de sneeuw. Met zijn Noorse maten Kjetil Jansrud (zilver in Jeongseong) en Aleksander Kilde ging hij naar Chili, voor een trainingskamp. Het belangrijkste nieuws was dat de knie geen zwelling meer vertoonde. Het gewricht deed nog wel pijn, maar daar zijn skiërs met hun voorliefde voor het veldhospitaal gewend aan.

In november, hij squatte alweer 180 kilogram, was Svindal terug in de World Cup. Alles was op een comeback in Lake Louise afgestemd. Hij won de afdaling van Beaver Creek en van Val Gardena. In januari was hij de sterkste op de Super-G van de Hahnenkamm, maar bij de afdaling werd het een achtste plaats. De tweede plaats in Wengen, een week eerder op de Lauberhorn, was een indicatie van de dingen die gingen komen.

In Zuid-Korea werd de eerste en belangrijkste wedstrijd, de afdaling voor mannen, een proeve van geduld. Door de stormachtige wind werd de wedstrijd vier dagen uitgesteld. De skiërs konden de piste niet op. Iedereen wist dat het om ervaring zou gaan en om materiaal. Head had de beste ski's. En wie stond er bij het merk onder contract? De beste skiërs, de nummers een, twee en drie, Svindal, Jansrud en Feuz, het zwaargewicht uit Zwitserland.

Middelste glijgedeelte

Svindal was als snelste beneden van de Koreaanse berg, die niet als extreem lastig gold. Hij besliste de strijd in het middelste glijgedeelte en de jump naar de finish. Hij werd, met zijn 35 jaren, de oudste winnaar op de olympische afdaling. 'Ik ben oud, ja. Dat hebben ze me wel duidelijk gemaakt', zo grapte hij.

Hij wilde nog niet zeggen of hij na deze winter stopt. 'Ik heb jaren in februari niet kunnen skiën. Nu wel. Zo slecht ging dat niet', sprak hij met een waarderend knikje naar dokter Strauss in diens Noorse teamjas. Over de knie, geen klachten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden