ColumnPeter Winnen

Doorkoersen of kiezen kiezen voor gezondheid?

Op de website van het Vlaamse Sporza werd een poll uitgeschreven. De vraag luidde: wat zou u doen als u ploegleider was, gewoon koersen in Parijs-Nice, of kiezen voor een pauze omdat de veiligheid van de renners boven alles gaat? Een aantal ploegen waaronder Jumbo-Visma hebben zich met het oog op de gezondheid van hun renners voorlopig teruggetrokken uit het competitiegeweld, andere teams willen niet weten van een stop.

Welk keuzebolletje zou ik eens zwart maken? Natuurlijk was de poll zo ingericht dat je score pas kon inzien wanneer je zelf gekozen had.

Ook al ging het om een vluchtige internetpoll, ik ben zo’n type dat altijd omzichtig met in te kleuren bolletjes omspringt. Het moet een rest zijn van mijn katholieke opvoeding: kies altijd voor de waarheid; liegen mag alleen als God dat beter vindt.

De cursor bewoog zenuwachtig heen en weer. Ik begon mezelf vragen te stellen. Stel ik was nog renner, zou ik het op prijs stellen wanneer het management van de ploeg besloten had niet te gaan koersen in Parijs- Nice? Ik zou er geen goed woord voor over hebben. Corona is de builenpest niet. De komst van het virus heeft het wielrennen niet risicovoller gemaakt. Het grootste gezondheidsrisico van wielrennen is van oudsher het wielrennen zelf. Gewoon doorkoersen dus.

Aan de andere kant speel je zo’n virus daarmee in de kaart. Om de meest onmogelijke uithoek van Europa te bereiken is er geen dankbaarder logistieke dienst denkbaar dan een wielerkaravaan. Ik ben er niet blind voor dat het coronavirus een kaalslag onder de kwetsbaren teweegbrengt. In plaats van vreugde en plezier zaait het peloton dood en verderf. Een kaalslag is met enig fatsoen alleen door God te verordonneren. Ik zou dus ook voor het bolletje ‘kiezen voor veiligheid’ durven gaan.

Als liefhebber met vierkante ogen moet ik er niet aan denken als alle ploegleiders zouden besluiten hun renners terug te trekken. Puur uit eigenbelang klikte ik het liefst op het bolletje ‘gewoon koersen’. Miezerig eigenbelang, een verheven motivatie kon je het niet noemen.

Ik gooide maar een muntje op. Kop was ‘gewoon koersen’, munt ‘veiligheid’. Het werd kop. De percentages van het moment werden meteen zichtbaar. 65 procent koos kop, 35 procent munt.

In het wetenschapskatern van de Volkskrant trof mij afgelopen zaterdag een beschrijving van hoe het coronavirus de menselijke cellen infiltreert. Totaal onintelligente machientjes zijn het, maar ‘zó verfijnd’. Je zou bijna zeggen dat het virus gedreven wordt door hunkering, door verlangen, door liefde zelfs: ‘Kopieer mij’. Ik begon sympathie te ontwikkelen voor het schepseltje dat in feite niet meer is dan ‘een ingepakt sliertje erfelijk materiaal’.

Het Italiaanse wielervoorjaar is om zeep, maar mochten er nog meer koersen sneuvelen, een uiterst getalenteerde winnaar hebben we in elk geval.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden