Dit zijn de hoogte en dieptepunten van Lars Boom, volgens hem zelf

Het zijn de weken van Lars Boom: zondag de Ronde van Vlaanderen, een week later Parijs-Roubaix. Er is één makke: Boom (31) lost zijn belofte zelden in. Een carrière in plussen en minnen.

Lars Boom.Beeld Klaas Jan van der Weij

Zijn wielerploeg hoopt dat het nog net op tijd goed komt met Lars Boom. Hij heeft lekker getraind, meldde Team LottoNL Jumbo afgelopen week. Hij heeft van die dagen dat hij iedereen verrast, zei ploeggenoot Bram Tankink. De Ronde van Vlaanderen komt zondag misschien nog te vroeg, de week daarop in Parijs-Roubaix moet hij er staan.

Is het wishful thinking? Het is tot dusver niet de gedroomde terugkeer van de 31-jarige Vlijmenaar op het oude nest, dat hij in 2015 had ingeruild voor een verblijf bij het Kazachse Astana. De ouverture van het seizoen was vals, met een pijnlijke tuimeling in de Omloop Het Nieuwsblad, gevolgd door een opgave in Kuurne-Brussel-Kuurne.

Daarna volgden fletse deelnames. Dat hij zich afgelopen zondag in Gent-Wevelgem even toonde aan de kop van het peloton, werd in het dorre landschap van te hoog opgeschroefde ambities meteen als een hoopgevend kiempje gezien. Hij eindigde in het achterveld.

In een hotel aan de snelweg in Gent zegt hij: 'Het voelt nog niet zoals het moet.' Zal een zege in zo'n monumentale koers er nog van komen, in de carrière van de wielrenner aan wiens talent niemand twijfelde maar die zichzelf wellicht te weinig heeft beloond? Boom loopt zelf de plussen en de minnen langs.

2008 WK veldrijden, Treviso

'Ik heb de wedstrijd toevallig laatst nog eens teruggekeken. Het was heel hectisch, echt een strijd om posities. Ik versnelde in de laatste ronde op wat een typisch Boomstuk werd genoemd, een lang oplopend stuk. Steil, maar niet al te steil. Daar creëerde ik een gat van enkele seconden. Dat was genoeg.'

Lars Boom wordt in Italië wereldkampioen veldrijden. Het is de bevestiging van hooggespannen verwachtingen. Hij had al goud gewonnen bij de junioren (2003) en de beloften (2007). Het is de periode waarin hij meermalen de Vlaamse armada in de modder aftroefde.

Zijn zelfverzekerdheid leverde hem ten zuiden van Hazeldonk het stempel van arrogantie op. 'Misschien heb ik uitspraken gedaan die niet zo handig waren. Alsof ik zomaar kon winnen. Maar ik won niet alles en zeker niet de aantallen die Mathieu van der Poel en Wout Van Aert nu bij elkaar rijden.'

De afgelopen winters keerde hij even terug in het circuit. 'Het is goed voor me geweest. Lekker getraind. In enkele wedstrijden ging het best redelijk, maar het is me uiteindelijk tegengevallen. Het niveau is hoog. Mathieu en Wout rijden heel erg hard en zijn technisch heel erg goed. En ik ben toch een stuk minder geworden. Als je niet de hele winter rijdt, kom je tekort.'

2009 Ronde van Spanje, Córdoba

'Het was mijn etappezege in de Vuelta, mijn eerste grote ronde. Ik reed in een grote kopgroep met renners die normaal gezien bergop beter zijn. Maxim Iglinksy zat erbij, David Herrero, Alexander Kolobnev. Het peloton liet begaan. Ik ben veel gaan eten en drinken en begon zuinig te rijden. Op de laatste klim ben ik aangegaan en op mijn eigen tempo omhoog gereden. Ik had niet verwacht dat ik zo makkelijk kon wegrijden.

'Maar ik heb nooit gedacht dat ik een ronderenner kon worden, ook toen niet, nee. Het was een klimmetje van de tweede of derde categorie, een beetje op en af. Jawel, ik kon ook tijdrijden, ik was twee jaar eerder wereldkampioen bij de beloften geworden. Maar als ik naar mijn postuur kijk, is het nooit aan de orde geweest. Ik woog destijds 78 kilo, dat is veel te zwaar, nu zit er zelfs twee kilo bij. Je moet echt vijftien of misschien wel twintig kilo minder wegen om een ronderenner te kunnen zijn.

'Ik snap wel dat er vanaf toen veel van mij werd verwacht. Maar zoiets is makkelijk gezegd. Je kunt niet anders doen dan maximaal presteren. Als het niet beter gaat, dan is het maar zo. Vergeet niet, ik was toen 23, 24 jaar. Ik had zelfs moeite met koersen die langer dan 200 kilometer waren.'

2014 Tour de France, Arenberg

Lars Boom opende 's ochtends de gordijnen van zijn hotelkamer en besefte meteen dat dit misschien wel eens een heel mooie dag kon worden. Het regende pijpenstelen. Het peloton in de Tour de France maakte zich op voor een etappe over spekgladde kasseistroken naar Arenberg. Dan weet je dat zeker de helft bij voorbaat kansloos is.

Waar anderen schokken en stuiteren, rijdt hij egaal en smooth over de keien. Kwestie van ontspannen zitten, ontspannen trappen. Hij had iets smallere bandjes gekozen, 28 mm in plaats van 30 mm breed. Een beetje geluk komt er ook bij kijken, je stoot ze zo lek.

Hij wist dat hij op de laatste strook alles uit zijn lijf ging rijden. Zijn medevluchters, de Astana-renners Vincenzo Nibali en Jakob Fuglsang, moeten passen. Pas na de laatste bocht, linksaf naar de finish, was hij zeker van zijn zaak. In zo'n etappe kan altijd wel iets gebeuren. Hij balde zijn vuisten en schreeuwde het uit.

Was zijn winst genoegdoening, een middelvinger voor de sceptici die vonden dat er al eerder veel meer in had gezeten? Hij is er nooit zo mee bezig geweest, zegt hij. Maar het kwam niet slecht uit. Hij reed zich prominent in beeld. Korte tijd later zat hij bij Astana.

Deze zege was, denkt hij, wel de mooiste; ook nog eens precies negen jaar na de laatste etappeoverwinning van een Nederlander in de Tour, die van Pieter Weening in de Vogezen.

2015 Tour de France, Utrecht

De ploegarts van Astana komt zijn hotelkamer binnen, de avond voor de start van de Tour de France, met de mededeling dat er een probleempje is. Bij Boom is een verdacht lage cortisolwaarde aangetroffen. Dat kan duiden op het gebruik van cortisone, een steroïde. Het medicijn kan prestaties bevorderen en uitputting tegengaan.

Hij zit even later in de bus en ziet toe hoe manager Alexander Vinokoerov driftig aan het bellen is. De ploeg is aangesloten bij de MPCC, Mouvement pour un cyclisme crédible. Die zet hem voor het blok: je neemt Boom uit de koers of je ploeg verlaat onze gelederen. Volgens de internationale wielerbond UCI is een lage cortisolwaarde geen reden tot schorsing, maar de MPCC-code schrijft voor dat een renner zeker acht dagen niet mag deelnemen aan de koers. 'Vino' trotseert de in zijn ogen scherpslijpers en neemt het afscheid van de MPCC op de koop toe: Boom start. Hij verprutst zijn proloog na een onrustige nacht.

Boom: 'Ik vind het nog steeds een juiste beslissing. Ik was totaal verrast. Ik snapte maar niet waar het vandaan kwam. De verklaring was achteraf dat ik de weken voorafgaand aan de Tour veel last had van mijn luchtwegen. Ik heb toen wat vaker puffers gebruikt. Dat bewees maar weer eens dat lage cortisolwaarden een twijfelachtige graadmeter zijn. Die kunnen door allerlei redenen ontstaan.

'Het heeft me geraakt. Je stapt naar buiten en er staan vijf of zes cameraploegen voor je neus. Ik vond het extra pijnlijk omdat ik zo fel gekant ben tegen het gebruik van doping. Ik ben blij dat ik pas in 2009 profrenner ben geworden. In de jaren daarvoor was het goed raak, dat weet nu iedereen. Het leidt ertoe dat onze generatie er nog steeds op wordt aangekeken. Nee, ik weet niet of anderen nu nog gebruiken. Dat hoor je pas later. Het zou best kunnen dat ik wat mindere resultaten heb geboekt doordat ik natuurlijk rij. Nee, dat is geen offer. Het mag gewoon niet. Klaar.'

2016 Parijs Roubaix

Het knettert in de bus van Astana. Zojuist zit Parijs-Roubaix erop. De ploeg heeft gefaald. Ploegleider Gorazd Stangelj foetert en noemt voor de groep Boom de exponent van de mislukking. Geen inzet getoond, niet eruit gehaald wat erin zat.

Hij voelt zich onheus bejegend. De avond ervoor had de griep hem te pakken genomen. Rillingen, pijn in de gewrichten. Hij was toch gestart. Maar hij kwam niet vooruit, hij gaf op.

En dan krijg je dit. De begeleiders moesten toch weten dat dit de koers is die hem het liefst is? Toen 'Vino' geen interesse toonde om over contractverlenging te praten, trok hij zijn conclusies. Na de Tour van dat jaar, was hij rond met LottoNL Jumbo.

Spijt heeft hij niet van zijn overstap destijds. Hij wilde weg bij Belkin, voorheen Rabobank. Hij werkte er al vijftien jaar met dezelfde personen, hij wilde wel eens wat anders. Wat ook meespeelde: de ploeg had de Belg Sep Vanmarcke binnengehaald voor de klassiekers. Hij zag het samenspel niet zo.

Hij snapt de vraagtekens bij zijn keus voor Astana. Vinokoerov is nooit zo netjes geweest, dat is hem natuurlijk niet ontgaan. Maar de ploeg zette door, waar andere kapers op de kust nog treuzelden. Hij kreeg de gewenste vrije rol in wedstrijden die hem liggen. Of het geld een rol speelde? Dat denkt iedereen maar. Hij is er naar eigen zeggen zelfs minder gaan verdienen dan bij Belkin.

Hij heeft nooit iets verdachts gezien. Hij zag renners zoals hij. Die hard werken, hard trainen, lang op een hoge berg zitten. Hij heeft er stappen kunnen zetten, onder meer dankzij die hoogtestages. Kijk maar: in 2015 was hij zesde in de Ronde van Vlaanderen en vierde in Parijs-Roubaix.

2010-2016 Ronde van Vlaanderen, 2010-2016 Parijs Roubaix

'Geen podiumplek, nee. Maar ik zou het geen smet willen noemen. Het heeft niet meegezeten. Pech. Lekrijden. Valpartijen. Het behoort ook tot de charme van deze wedstrijden. Of er een overkoepelende verklaring is? Nou ja, dat je misschien niet goed genoeg bent. Is dat waar je soms op uit bent?

'Ik heb nog een aantal jaren. Het is mogelijk, daar geloof ik in. Of het dit jaar al lukt, weet ik niet. De conditie is goed, maar nog niet goed genoeg. Ik heb nog andere koersen later in het jaar waar ik naar uitkijk.

'Maar het grootste doel is wel één van deze twee. Ik hou erg van Parijs-Roubaix, ik ben de Ronde van Vlaanderen steeds mooier gaan vinden. Maar ze winnen is nog niet zo gemakkelijk, hè.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden