Column Willem Vissers

Dit Oranje is het moderne Nederland

Ze vragen mij weleens hoe ik het als stukjesschrijver al ruim dertig jaar uithoud in dat vreselijke voetbal. Dat gebeurt vooral als wangedrag en negativisme als een drekspoor over de krantenpagina’s trekken. Als een speler van een nationaal jeugdelftal spuugt naar een Duitser, bijvoorbeeld. Als een documentaire op tv te zien is waarin een trainer van een onooglijk clubje in recordtijd tig keer ‘kut’ roept, want bijna alles is immers kut in zijn ogen: de doelman, de plaatselijke journalist.

Of anders als het Belgische voetbal schudt van ellende, na een door justitie ontdekt schandaal waarin mogelijk sprake is van crimineel gedrag, fraude, matchfixing en witwassen. Goed, het is geen schijntje van het witwassen in de stropdassenwereld van ING, maar het gebeurt wel in het voetbal. En dan is het opeens groot nieuws omdat het voetbal van iedereen is, of omdat menigeen juist niets met het voetbal te maken wil hebben en verlekkerd wacht tot de bubbel uit elkaar knalt. Dat moet een spectaculair moment zijn, trouwens.

Ik vraag me ook geregeld af waarmee we met zijn allen bezig zijn, in dat voetbal. Dat alles om geld draait, is echt ondraaglijk soms. Nou ja, niet alles draait om geld, maar wel te veel. Dat bijna niemand zich druk maakt waar al dat geld vandaan komt. Dat oeverloze gezeur over scheidsrechters, terwijl menig voetballer met een salaris van drie ton de bal nog geen drie keer achter elkaar naar de goede kleur speelt.

Op zulke momenten weet ik het antwoord ook niet echt, van het waarom van al dat voetbal. Voetbal is een verslaving, een wereld waarin ik van wedstrijd naar wedstrijd kan hoppen en met de ziel onder mijn arm loop als de tijd te lang voetballoos is. Zo ongeveer luidt dan het antwoord.

Maar op zo’n avond als zaterdag, bij Nederland – Duitsland, weet ik weer precies waarom ik deel uitmaak van het circus. Omdat ik dan jongens in oranje zie die ambitieus zijn en gemotiveerd om het tegen een gerenommeerde, misschien betere tegenstander op te nemen. De ploeg brengt het stadion in vervoering. Op zo’n avond sturen bekenden berichtjes dat ze zo’n geweldige avond hadden. Ze zullen het nooit vergeten.

En ik ben ook blij omdat ik echt doodziek word van al die lieden, of het nu politici zijn, burgers of zogenoemde opinieleiders, die denken dat het einde der tijden nabij is met het verder kleuren van onze samenleving. Die bang zijn voor de teloorgang van de Nederlandse cultuur, terwijl ik me al jaren afvraag wat dat nu eigenlijk is, de Nederlandse cultuur.

Oranje: dat is Nederland, dit is het moderne Nederland. Ik geniet intens van de expressie van Memphis Depay, van zijn overstapje in blessuretijd, van de weergaloze solo van Gini Wijnaldum. Nog een schijnbeweging, nog een Duitser het bos in. Zij, Memphis Depay en Georginio Wijnaldum, zulke mooie Nederlanders, bedanken na dat schitterende doelpunt hun God op het veld. En dat mag gewoon.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.