Di Luca vreest na Giro niets of niemand meer

Hij is drummer, architect en nu ook Girowinnaar. Met zijn eindzege nam hij wraak voor het Italiaanse wielrennen...

Marije Randewijk

Danilo di Luca schijnt best aardig te kunnen drummen. Af en toe speelt hij mee in een band met de veelbelovende naam French Kiss. Zijn broer is er de leadzanger. Soms zetten de Di Lucas thuis de stereo hard en spelen ze vol overgave met Sting mee op Every Breath You Take, hun favoriete nummer.

Op andere dagen is Di Luca architect, misschien wel zijn grootste passie. Hij haalde ooit een diploma grafisch tekenen en was nauw betrokken bij het ontwerp van zijn eigen huis, de zesde en zevende verdieping van een appartementencomplex in Pescara. Vooral de metalen trap binnenshuis moet van bijzondere schoonheid zijn.

Maar meestentijds is Danilo di Luca wielrenner van dienst. Multifunctioneel, hoewel die typering in de wielersport niet echt bestaat. Hij kon al sprinten, kleine rondes en grote klassiekers winnen. En zondag schreef hij, op z’n 31ste, ook de Giro d’Italia bij op zijn palmares.

Het zorgde voor gemengde gevoelens, mede ingegeven door de lamentabele staat waarin de sport momenteel verkeert. Di Luca werd vooraf niet tot de favorieten gerekend. Hij genoot in Nederland bijvoorbeeld vooral bekendheid als de grote plaaggeest van Michael Boogerd in de Waalse klassiekers.

In 2005 eindigde de Italiaan weliswaar al eens als vierde in de Giro, maar toen dacht iedereen nog het om een eenmalig experiment ging. Di Luca leek te profiteren van de roes waarin hij al het hele voorjaar verkeerde. Hij won in korte tijd de Ronde van het Baskenland, de Amstel Gold Race, de Waalse Pijl en twee etappes in de Giro.

Di Luca zelf beweerde toen al dat het zijn grote ambitie was om ronderenner te worden. Zijn zege (1998) in de baby-Giro, voor beloften, was volgens hem het bewijs dat het mogelijk was. Hij had maanden besteed aan het kopiëren van de klimtechniek – met een kleine versnelling en een hoge cadans – van Lance Armstrong.

Op de steile beklimmingen naar de Monte Zoncolan en de Tre Cime di Lavaredo plukte hij daar de vruchten van. Maar meer nog maakte Di Luca indruk met zijn intelligente manier van koersen Zo weigert hij als een van de weinige renners rond te rijden met communicatie-apparatuur. Hij kan zijn eigen beslissingen wel nemen, daar heeft hij de ploegleider niet voor nodig, verklaarde hij zijn afkeer van de zogenoemde ‘oortjes’.

De Italiaan is een moeilijk te peilen mens. Zijn bijnaam, de Killer, vervult hem met trots. ‘Het verklaart mijn stijl en ambitie om te winnen’, zei hij daarover.

Het klopte niet helemaal. Het heeft ook te maken met zijn kille uitstraling. Nadat hij in de eerste etappe, een ploegentijdrit, de roze trui misliep omdat ploegmaat Gasparotto eerder zijn voorwiel over de streep drukte dan hij, was Di Luca een moment woedend. Het tekende zijn karakter. Het was niet de bedoeling dat er twijfels werden geplaatst bij zijn leiderschap. Nietsontziend trok hij vervolgens ten strijde.

Di Lica oogt niet onaardig, maar is een meester in het omzeilen van lastige vragen. Dat bleek al na zijn zege in Luik-Bastenaken-Luik. Hij durfde rustig te beweren dat het wielrennen sinds 2005 erg is veranderd, dat de renners weer echt moeten afzien en dat de koersen worden gewonnen met een verschil van seconden en niet met minuten. Di Luca: ‘Basso was vorig jaar de uitzondering en we weten nu allemaal hoe dat kwam.’

Zelf is hij ook niet helemaal onbevlekt. Woensdagavond, na de zware etappe naar de top van de Monte Zoncolan, kreeg Di Luca verrassend bezoek van de dopingcontroleurs van het Italiaans olympisch comité. Het gebeurde in opdracht van onderzoeksrechter Ettore Torri die het dossier ‘Oil for Drugs’ onlangs heeft opgevraagd en van plan is de zaak te heropenen. Naast Di Luca werden ook Eddy Mazzoleni, de nummer drie van de Giro, Gilberto Simoni en Riccardo Riccó gecontroleerd.

Het onderzoek naar de werkwijze van dokter Carlo Santuccione, bijnaam ‘Chemische Ali’, leidde in 2004 tot het startverbod van Di Luca in de Tour de France van dat jaar. Santuccione, huisarts en vriend van Di Luca, werd en wordt verdacht van het toedienen van epo en groeihormonen.

Di Luca protesteerde woensdag – terecht – tegen het verrassende bezoek. Een renner hoeft zich tijdens een wedstrijd alleen te onderwerpen aan controles van de UCI en het WADA. Hij verleende desondanks zijn medewerking, in de wetenschap dat een weigering de glans van zijn Girozege zou wegnemen. En omdat, zo zei hij, niets te verbergen had.

‘Als ze mij voor verhoor oproepen, zal ik alle vragen beantwoorden. Ik had 3 jaar geleden niets te verbergen en ik heb nog altijd niets te verbergen. Volgens mijn advocaat moet de zaak worden geseponeerd.’

Giro-directeur Angelo Zomegnan beschreef de zege van Di Luca als ‘de wraak voor het Italiaanse wielrennen’. ‘De Italianen houden nog steeds van deze sport’, constateerde Di Luca zelf. Het is te hopen dat de trouwe fans een nieuwe teleurstelling bespaard blijft.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden