Di Luca lijkt op weg naar eindzege

Of ze wilden ophouden met oude koeien uit de sloot halen? Het was vorige week eigenlijk niet eens een vraag van Danilo di Luca, eerder een opdracht....

Het waren afgelopen week vooral oud-renners die de aandacht op zich vestigden. In Duitsland en Denemarken stortte het oude bolwerk van Team Telekom, in de jaren negentig goed voor twee Tourzeges, onder druk van allerlei dopingbekentenissen in elkaar.

Nu was het de beurt aan Italië en Spanje constateerde Pat McQuaid. De voorzitter van de internationale wielerunie verdeelt het peloton graag in twee kampen: het Angelsaksische deel en de Zuid-Europese maffia.

Uit de recente onthullingen distilleerde McQuaid gretig dat het laatste kamp terrein aan het verliezen is. Het succes van Marco Pinotti in de Giro, de renner droeg vier dagen de roze trui, sterkte hem in die gedachte.

De Italiaan stapte vorig jaar op de UCI-preses af met de vraag of ze konden praten. ‘Hij zei: mijnheer McQuaid, als u er niet in slaagt het dopingprobleem op te lossen, dan zie ik geen andere uitweg dan de sport te verlaten, want ik kan niet blijven fietsen tegen renners die zich drogeren’, vertelde de Ier afgelopen week.

Uit Italië valt voorlopig niet meer te verwachten. Daar is doping een probleem voor na de Giro. Er is geen discussie of wielrennen nog op televisie moet worden uitgezonden, zoals in Duitsland. De dorpen kleuren momenteel roze, de flanken van de Dolomieten lopen vol met toeschouwers en de winnaars worden bejubeld als nieuwe helden.

De uitsluiting van Ivan Basso, die vlak voor de start van de Italiaanse ronde bekende voor de Tour van 2006 ‘een poging tot doping’ te hebben ondernomen, was al pijnlijk genoeg.

In Italië houdt men van de wielersport, onvoorwaardelijk. De dopingperikelen doen er weinig aan af. De morele verontwaardiging wordt in Italië niet begrepen. Daar is Marco Pantani nog altijd de grootste held van de laatste jaren.

‘Het Olifantje’ was ooit het voorbeeld van Riccardo Riccó, de renner die wat uiterlijk en gedrag betreft als twee druppels op Pantani lijkt. De Italianen dragen hem op handen, zeker nadat hij erin slaagde zondag de koninginnerit naar Tre Cime di Lavaredo te winnen.

Op die Dolomietentop werd in de Giro van 1968 de Kannibaal geboren. Eddy Merckx begon er zijn zegereeks als ronderenner. Natuurlijk moest Riccó zondag vertellen of er gelijkenissen waren. ‘Niet echt’, antwoordde hij deze keer wijselijk.

Amper 23 jaar is Riccó een controversieel figuur in de hedendaagse wielersport. Toen hij in maart twee etappes won in de Tirreno-Adriatico waren zijn collega’s niet onder de indruk. Er waren er die weigerden hem te feliciteren. ‘Ik ken die jongen niet, ik weet alleen dat hij al vaak te hoog zat met zijn hematocriet. Dat zegt mij genoeg’, zei Michael Boogerd destijds.

In zijn jaren als belofte schoot de hematocrietwaarde van Riccó drie keer te hoog door. Uitvoerige tests door de medische commissie van de UCI in het najaar van 2005 brachten uitsluitsel. Riccó kreeg een certificaat met daarin de notitie dat zijn hematocrietwaarde van nature hoog is. Saunier-Duval nam er genoegen mee.

Dat was echter nog niet alles. Na zijn eerste profzege raakte hij betrokken bij een dopingzaak in Zuid-Italië. De naam van Riccó was in telefoongesprekken van de verdachten gevallen. Uiteindelijk bleek dat hij geen deel uitmaakte van het onderzoek.

Di Luca wist hoe zijn landgenoot zich voelde. Zelf werd hij ooit uit de Tour van 2004 geweerd, omdat hij voorkwam op de patiëntenlijst van de omstreden Italiaanse arts Santuccione. Daarop stond ook Eddy Mazzoleni, de huidige nummer twee van de Giro.

‘Ik begrijp niet waarom ze nu ineens allemaal toegeven epo te hebben gebruikt. Dat schijnt mode te zijn. Ze kunnen beter hun mond houden’, zei Di Luca vrijdag na de klimtijdrit boos.

De 31-jarige Italiaan sloeg afgelopen weekeinde twee belangrijke aanvallen op zijn leiderspositie af. Zaterdag liet hij zich op weg naar Bergamo niet misleiden door een onverwachte aanval van Gilberto Simoni. Zondag mochten diens ploegmaats, Riccardo Riccó en Leonardo Piepoli, samen uitmaken wie de koninginnerit naar de Tre Cime di Lavaredo zou winnen.

De kopman van Liquigas gebruikte zijn hoofd en de laatste kilometers van de moordende slotklim om verder uit te lopen op zijn belangrijkste belagers. Als Di Luca woensdag de hindernis naar Monte Zoncolan naar behoren neemt, kan hem op weg naar Milaan nauwelijks nog iets gebeuren. Maar de onbevlekte winnaar die het Angelsaksiche wielrennen zich wenst, zal ook hij niet zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden