Dezelfde lichaamstaal als destijds

Twintig jaar geleden stond Martinus aan de basis van de gouden tijd in het Nederlandse volleybal. Als het aan Harry Brokking ligt herhaalt die episode zich in Amstelveen....

Brokking wil het enthousiasme best uitdragen. Hij kent zijn rol in het ambitieuze plan van Martinus. Zijn naam staat garant voor publiciteit én hij weet hoe de weg naar de top te bewandelen. Dat is misschien wel het belangrijkste verschil met zo'n twintig jaar geleden. Hij weet nu hoe het moet en hoe het niet moet.

Misschien dat de keuze voor Martinus deze keer geen onvoorwaardelijke is, niet voor de coach en ook niet voor de spelers. Het zijn de club en de sponsor die mijmeren over vroeger en mensen bij elkaar hebben gezocht die aan die tijd kunnen refereren.

Brokking zat in Frankrijk zonder club. Een terugkeer naar zijn oude liefde lag daardoor voor de hand. Voor een optreden in de eerste divisie, daar voelde hij zich niet te groot voor. 'Ik ben blij dat ik dit mag doen en nog kan doen. Dit vraagt offers van iedereen, niet alleen van mij. Ben je ook alleen maar een toptrainer op het moment dat je bij een topclub zit?'

Toch mag uit het feit dat hij meer dan geregeld terugkeert naar Frankrijk om de competitie te volgen, rustig worden geconcludeerd dat hij liever daar was gebleven. 'Het is een andere beleving. In Frankrijk kon ik met professionals werken, speelden we voor 3500 mensen en werd de wedstrijd eens in de twee weken rechtstreeks op televisie uitgezonden.'

In Kampen zitten zaterdagmiddag misschien vijftig mensen op de tribune en heeft het spel door het niveauverschil weinig met topvolleybal te maken. Martinus wint zonder problemen met 3-1 van Reflex.

'Ik ben nu al helemaal gelukkig als ik binnenkom en zie dat dit zaaltje in Kampen vol is en een beetje sfeer wordt gemaakt door de toeschouwers', zegt Brokking. 'Het is hopen op betere tijden en je troosten met de gedachte dat je dit misschien ooit kunt laten zien voor meer mensen.'

Brokking zegt dat hij geduldig kan zijn en dat hij bij Martinus best wil werken aan de toekomst, zolang de juiste randvoorwaarden daar maar voor worden gecreëerd. 'Ik weet niet of dat zal gebeuren. Het klinkt arrogant, maar het enige wat ik niet kan is in de toekomst kijken.'

Hij blijft ambitieus, de frustratie over de olympische successen die hij als coach misliep, is niet verdwenen. 'Die gouden medaille heb ik niet. Ik hoop daarom dat ik in de toekomst nog eens aan zo'n project kan beginnen', bekent hij.

Maar Pro Volley, de stichting waar de nationale teams in zijn ondergebracht, heeft hem nog niet gebeld met de vraag of hij misschien bondscoach van het vrouwenteam zou willen worden. Harry Brokking zegt het niet maar het steekt wel. 'Ik denk dat het een interessante job is, met mooie vooruitzichten.'

Als de onderhandelingen met de belangrijkste gegadigde, Avital Selinger, vastlopen, wil hij best praten. Twintig jaar geleden stond hij mede aan de basis van de gouden tijd in het Nederlandse volleybal.

Dat kunstje zou Brokking graag opnieuw flikken. Desnoods via Martinus.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden