Degradatie komt Martinus niet slecht uit

Eens stond Martinus symbool voor topvolleybal. De vrijwel zekere degradatie leidt echter niet tot onrust in de club...

Zwart-witfoto’s boven de glazen wand die uitzicht biedt op het speelveld van de Bankrashal, herinneren aan de gloriedagen die eens werden beleefd in Amstelveen. Het mannenvolleybal zoals dat bij Martinus werd gespeeld, was jarenlang maatgevend voor de sport.

De werkelijkheid van vandaag is dat de club, die de eigen potentie nooit onder stoelen of banken heeft geschoven, zich kan opmaken voor de tweede degradatie in elf jaar tijd. Ook de verrassende, en voor de bezoekers beschamende, 3-0-overwinning op de talenten van de Hogeschool van Amsterdam, doet daar niets aan af.

Met twee wedstrijden minder gespeeld, moet Martinus een achterstand van zeven punten inlopen op het ondermaats gebleken HvA, dat 25 van de 28 duels heeft afgewerkt. Het lijkt een te zware opgave voor de ploeg die is opgebouwd rond de onervaren Britse internationals, waarmee bondscoach en clublid Harry Brokking sinds de zomer bij zijn oude club de vrije hand kreeg.

In zijn eerste weken pochte Brokking dat hij zijn team, dat hij op de Olympische Spelen van 2012 in Londen moet voorbereiden, best eens naar de derde plaats in de A-league zou kunnen loodsen. Al snel moest hij vaststellen dat de ploeg ‘niet eredivisiewaardig’ was, want de 3-0-nederlagen volgden elkaar op en Brokking werd gevraagd wat hij toch met die Britten in Amstelveen dacht te bereiken.

Wel is aan het eind van de rit hoop geslopen in de ploeg, dankzij overwinningen op Lycurgus en Orion en de komst van Mark Plotyczer, een Braziliaanse passer/loper, die dankzij zijn Engelse vader in het olympische project kon stappen. Maar ook Frits Suèr, zeg maar Mister Martinus, twijfelt er niet aan dat het team volgend seizoen tot de B-league is veroordeeld.

‘Dat is geen ramp’, vindt de man die het Bankrasmodel mede tot leven liet komen en Brokking de kans bood het project met de Britten te kopiëren. Hij spreekt de woorden kalm uit, gelatenheid klinkt niet in zijn stem door. ‘Ik voel geen teleurstelling. Niet bij mezelf en niet bij anderen.’

Martinus degradeert dus. Dat is straks waarschijnlijk de waarheid. Brokking probeert, ongeacht de seizoensafloop, zijn spelers bij buitenlandse clubs onder te brengen – ‘of Nederlandse, als ze meer dan 20 uur per week trainen’ – en zal in Engeland met een talentenlichting aan de gang gaan.

Maar hoewel een andere club er misschien maanden ziek van zou zijn, komt de sportieve terugval de Martianen niet slecht uit. Volgens Suèr hebben de afgelopen jaren, waarin zowel de mannen- als de vrouwenploeg op het hoogste niveau uitkwam, een zware wissel getrokken op de club.

‘Twee teams in de top, dat is eigenlijk niet te bemannen. Je vraagt veel van de vrijwilligers, zoals de kaartcontroleurs en de ballenkinderen. En van de clubkas.’ De landstitels van de vrouwenploeg, bestaande uit de internationals van Avital Selinger, verplichtten de club tot deelname aan de Champions League, die dit seizoen een kwart miljoen euro kost.

Dat bedrag zal, ook als de landskampioen na de zomer uiteenvalt, nog een keer moeten worden opgehoest. Suèr: ‘Want als je je terugtrekt uit de Champions League, mag je een paar jaar geen Europese wedstrijden spelen.’

Een pas op de plaats is gewenst voor de club, om te voorkomen dat er een faillissement moet worden aangevraagd, zoals bij Longa onlangs gebeurde. ‘Het is zo moeilijk als volleybalclub financieel overeind te blijven’, zegt Lodewijk Severein, de manager van de vrouwenploeg. ‘Je kunt nog zulke goedwillende mensen hebben, maar het gaat om geld. En dat is zo op, dat zie je bij Longa.’

Severein was sponsor, toen hij in 2003 Brokking vanuit Frankrijk terughaalde om het team na de degradatie direct naar de eredivisie terug te brengen. Dat lukte. Dat Brokking er nu verantwoordelijk voor is dat het omgekeerde gebeurt, leidt niet tot beroering. ‘Het doet me niks’, zegt Severein.

‘We wisten welk risico we namen met dit team, maar het was iets of niets’, zegt Suèr. De club werd, op de keper beschouwd, gered door de Britse volleybalbond, want een zelf opgeleid team kon niet meer op de been worden gebracht.

In de kantine gaat zaterdagavond het bier rond en wordt er opnieuw gefeest na de oorwassing die het vrouwenteam stadsrivaal AMVJ geeft. Kleven er dan helemaal geen emoties aan de sportieve terugtreding?

Suèr grijnst. Misschien zal hij de goedgehumeurde, gezellige Britten toch een beetje missen. ‘Ze zijn een deel van de club geworden, door alles wat ze voor het verenigingsleven hebben gedaan. En ze hebben zich keurig gedragen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden