Debutanten hebben lak aan wetmatigheden

nieuwegein Jeroen Mooren kan niet wachten om aan te tonen dat hij jaren ten onrechte in de wachtkamer heeft gezeten....

Van judoka’s die voor het eerst aan een groot titeltoernooi deelnemen, wordt doorgaans weinig verwacht. Ze krijgen eerst de kans te ruiken aan het echte werk en ervaring op te doen. Pas de volgende keer wordt er iets verwacht.

Het geldt niet voor de drie die vanaf donderdag de kans krijgen zich voor het grote publiek te bewijzen in het Ferry Dusika-stadion in Wenen. Net als Mooren zijn Linda Bolder en Juul Franssen van plan zich weinig aan te trekken van de wetmatigheden die in hun sport voor debutanten gelden.

Ze zien niet in waarom het zou moeten. Ze hebben er even hard voor gewerkt om de titelstrijd te halen als alle anderen, vinden ze. Moeten ze zich dan bescheiden opstellen, terwijl zijzelf er niet vreemd van zouden opkijken als ze een medaille binnenhalen?

Mooren won al eens een Grand Prix en stond in 2007 hoog genoeg op de wereldranglijst om naar de Olympische Spelen te mogen. Het zou alleen zijn gelukt als oud-wereldkampioen Ruben Houkes eerder zijn afscheid had aangekondigd. Nu hij sinds de WK van vorig jaar de nummer één van Nederland is, voelt dat als een bevrijding, zegt Mooren.

Om die status te bevestigen, liet hij de afgelopen maanden niets aan het toeval over. De lichtgewicht zocht tijdens trainingskampen of wedstrijden alle toppers op die hij in Oostenrijk tegen het lijf kan lopen. Waar anderen kampen met pijntjes en blessures, is hij fit. ‘Ik ben blij dat het zover is’, kijkt hij reikhalzend naar zijn debuut uit.

Als er iemand is die iets van hem verwacht, dan is het vooral de 24-jarige Nijmegenaar zelf. Mooren wil de wereld op een positieve manier verrassen, kondigt hij aan. De andere nieuwelingen denken er al net zo over.

Juul Franssen praat met respect over Deborah Gravenstijn en weet dat haar voorgangster jaren gezichtsbepalend was voor het Nederlandse judo. Maar ze laat ook niet na erop te wijzen dat de winnares van olympisch zilver sinds vorig jaar is gestopt. ‘Na Deborah Gravenstijn komt Juul Franssen’, klinkt het zelfverzekerd.

Tijdens de wereldbekerwedstrijd in Warschau won ze dit jaar al zilver. En door Dani Libosan en Michelle Diemeer op internationaal niveau voorlopig achter zich te laten, besliste Franssen ook die strijd in haar voordeel. ‘Daarmee heb ik toch even een statement gemaakt’, zegt de 20-jarige Helmondse, die uitkomt in de klasse tot 57 kilo.

Franssen en Mooren krijgen bij het EK daarom ook de kans voorlopig afstand te nemen van hun concurrenten. Het is een privilege dat nog niet is gegund aan Linda Bolder. De derde debutant weet dat haar toekomst vooral in handen is van de vrouw die ze in Wenen vervangt, Edith Bosch.

In de klasse tot 78 kilo is Bosch nog altijd de onbetwiste nummer één. Pas toen de oud-wereldkampioen een ribblessure opliep, kwam Bolder drie weken voor het EK in beeld om haar te vervangen. Er is niemand die haar erop hoeft te wijzen. ‘Edith staat boven me’, zegt de Noord-Hollandse afgemeten.

Maar moet ze daarom zonder ambities op weg naar Wenen? Ze vertrekt niet naar haar eerste EK bij de senioren om er slechts een goede indruk achter te laten. En ervaring opdoen voor later is evenmin het hoofddoel.

In alle juniorencategorieën was ze al eens de beste van Europa. Bolder weet daarom wat het betekent om medailles te winnen, ook al begint ze op het hoogste niveau ‘op nul’. Dat ze misschien niet al haar rivalen even goed kent deze week, legt ze juist uit als als een mogelijk voordeel. ‘Ik durf te wedden dat anderen dat bij mij ook hebben.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.