De zoete smaak van het gravel

Hoe smaakt gravel? Een glimlach verschijnt op het gezicht van Francesca Schiavone. Dolce, zegt ze, een woord dat ze een paar keer herhaalt, alsof de zoete smaak van gemalen baksteen nog tussen haar tanden zit.

Twee keer heeft de Italiaanse tennisster deze week de grond van Roland Garros gekust. De eerste keer was dinsdag na haar gewonnen kwartfinale tegen de Deense Caroline Wozniacki. Donderdag lag Schiavone weer plat op haar buik van stadion Philippe Chartrier en kwam opnieuw overeind met de kleur van terracotta rond haar mond.

Schiavone heeft tennisgeschiedenis geschreven. Ze is de eerste speelster uit Italië die de finale van een Grand Slamtoernooi heeft gehaald. Voor de eindzege moet ze zaterdag afrekenen met Sam Stosur die in twee sets klaar was met Jelena Jankovic.

Zelf had Schiavone aan één set genoeg om de Russin Jelena Dementieva te verslaan. Daarin kwam het nog wel aan op een tiebreak, waarin Dementieva een 2-0-voorsprong zag eindigen in een 3-7 nederlaag. Schiavone was zich in haar hoekje van de baan alweer aan het voorbereiden op de tweede set toen de partij al gespeeld bleek.

Dementieva had last van een blessure aan haar linkerkuit, opgelopen in de tweede ronde. Aan het eind van de eerste set begon ze al te trekkebenen en na het setverlies gaf ze meteen op, zonder een arts of coach te raadplegen. ‘Ik wist gewoon dat het niet meer ging.’

Schiavone leek even van haar stuk. ‘Ineens stond Dementieva naast me, veel te dichtbij naar mijn gevoel. Ze gaf me een hand. Het duurde wel tien seconden voor ik me realiseerde wat er aan de hand was.’

Vond ze het jammer zo te winnen? Een beetje, antwoordt Schiavone, maar de in Parijs geleverde prestatie is te mooi om daardoor overschaduwd te worden. Over drie weken wordt ze 30. ‘Kennelijk is nu pas mijn tijd gekomen. Ik voel me ook niet oud of zo.’

Op de baan ziet Schiavone er een stuk ouder uit dan drie kwartier later in de interviewruimte. Tijdens een wedstrijd trekt de inspanning diepe sporen in haar gezicht, hier heeft ze iets van een verlegen jongetje die moeite heeft met alle belangstelling uit Italië.

Haar moedertaal kent een paar kernachtige uitdrukkingen waarvan de betekenis eigenlijk vanzelf spreken en anders doet haar stralende gezicht dat wel. De emoties die ze voelt, zijn ook te groot om onder woorden te kunnen brengen. Een finaleplaats is bello. Nee, het is bellissimo.

Op de vraag wat deze prestatie betekent voor het Italiaanse tennis, antwoordt Angelo Binaghi dat het fondamentale is. Volgens de bondsvoorzitter is tennis de vijfde of zesde sport in Italië, en kan het dus wel een steuntje in de rug gebruiken.

Binaghi ergert zich enorm aan de aandacht die het voetbal in zijn land krijgt, zeker in de aanloop naar het WK. ‘Voor andere sporten is nauwelijks ruimte in de kranten. Het is gewoon gevaarlijk. Hij is donderdagmiddag al benieuwd naar de kranten van vrijdag. Het zou mooi zijn als Francesca eindelijk de voorpagina haalt. Ze verdient het, ze is een sportvrouw die vecht met haar hele hart.’

Schiavone (Reuters)
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden