Profiel Eythora Thorsdottir

De wereld miste haar, maar turnster Eythora Thorsdottir is terug (met pijntjes, dat wel)

Eythora Thorsdottir heeft twee finaleplaatsen afgedwongen op de EK: meerkamp en vloer. Een prestatie waarmee ze bewijst op de weg terug te zijn na twee jaar van blessures.  

Eythora Thorsdottir op het EK Turnen in Szczecin. Beeld Foto Iris van den Broek

Een jaar lang miste Eythora Thorsdottir de grote turnevenementen. De wereld miste haar ook. Ze wordt overal groot aangekondigd vanwege haar ingenieuze, gracieuze en choreografisch wonderbaarlijke optredens op vloer. Ze is dan meer ballerina dan turnster. Het is lichtvoetig schrijden, geen pompen zoals bij vele van haar concurrenten.

Donderdag was de Nederlandse met de IJslandse ouders terug op de vloer. Haar optreden in de matig gevulde Netto Arena van Szczecin noemde zij zelf ‘een comeback’. Ze werd in de kwalificatie vierde op vloer en dertiende in de meerkamp, waarmee zij voor de komende dagen van de Europese titelstrijd twee keurige finaleplaatsen veroverde.

Daarin zal zij niet direct als favoriet aantreden. Daarvoor is Thorsdottir er te lang uit geweest. Twee jaar geleden greep zij, bij de EK in Roemenië, zilver op balk en brons op vloer. Ze had topvorm meegebracht uit Rio, waar zij op het olympische podium de een na beste Europese turnster in de meerkamp werd. De wereld lag toen aan haar voeten.

Gebroken ribben, gebroken hand

Na dat EK-toernooi van Cluj begon het verval. De WK van Montreal moest zij turnen met twee gebroken ribben. Ze schrapte twee toestellen en leerde in Canada met pijn omgaan. Vorig jaar, in de aanloop van de EK in Glasgow, brak Thorsdottir haar linkerhand op twee plaatsen en dat bleek een veel lastiger blessure.

Donderdag showde ze nog eens de kleine hand vol magnesiumsporen, waar weinig aan te zien is, hooguit een vlekje op de plek waar de pin eruit is gehaald, maar die nog altijd pijn doet. ‘Een fles openmaken of een boks geven is al pijnlijk. Maar ik kan ermee turnen. Want je weet, turnen zonder pijntjes bestaat niet.’

De handfractuur zette haar voor vele maanden aan de kant, waardoor zij na Glasgow ook de WK van Doha in november moest missen. Het was voor de wereld van de gymnastiek een enorme teleurstelling. Van vele kanten, vooral via sociale media, werd medeleven getoond. Thorsdottir heeft niet voor niets 52 duizend volgers op Instagram.

Toen zij donderdag in Polen dan eindelijk weer aantrad voor een groot kampioenschap, kon de welbespraakte sportvrouw haar enthousiasme nauwelijks temperen. Ze was opgewonden bij de eerste zwaaien op de brug, moest tussendoor een sanitaire stop maken, viel van de balk, een voorkeurstoestel, en schitterde vervolgens op vloer, met een oefening waarin ze aan het improviseren sloeg.

Improvisatie met drievoudige schroef en punchsalto

Serie 1 van haar drie sprongreeksen op de superieur verende vloer eindigde met een tweeënhalve schroef die eigenlijk in serie 2 zat. Tweemaal eindigen met een ‘tweeënhalf’ mag bij reglement niet. Waarna serie 2 een geïmproviseerde werd, met de eerder gemiste drievoudige schroef plus punchsalto aan het eind.

Staccato: ‘En serie 2 heb ik naar de derde serie verplaatst, eindigend met dubbel salto. Mijn coach, Patrick Kiens, riep het me na die eerste serie toe: triple, punch, triple, punch. Ik heb het opgelost. Ben trots dat ik dat zo kon doen. Het is fijn te weten dat ik bij zoiets niet in paniek raak, dat ik dan realistisch kan denken. En dan toch nog als vierde eindigen. Daar kan ik zondag in de finale nog wel wat meer uit trekken.’

Kort na de wedstrijd kon Thorsdottir ook realistisch oordelen over de situatie bij haar club, Pax uit Hoofddorp, waar in opdracht van de turnbond KNGU door het Instituut Sport Rechtspraak (ISR) in het voorbije jaar een onderzoek naar vermeende misstanden is uitgevoerd. Er werden 35 interviews gehouden, waarna werd gerept van vier incidenten met grensoverschrijdend gedrag, zonder namen, zonder straffen.

Thorsdottir, met Casimir Schmidt het gezicht van de topclub, werd niet geïnterviewd. ‘Maar ze hadden me mogen interviewen’, sprak zij in de catacomben van het stadion. ‘Ik heb niks te verbergen. Het gaat om de jongere groepen van onze club. Over een trainer waar klachten over bestonden. Ik zou niet weten wat ze mij hadden moeten vragen.’

Overeind gebleven in sfeer van twijfels

De turners van Pax werden op de hoogte gebracht van het onderzoek. De onrust werd volgens Thorsdottir weggehouden door hoofdcoach Patrick Kiens die wel werd geïnterviewd, net als tal van andere begeleiders. Over hem is Thorsdottir stellig: ‘Patrick is mijn coach. Ik heb hem nooit als slecht ervaren. Hij is mijn topcoach. Ik zou hem een hoog cijfer hebben gegeven. Echt, deze man verdient meer credits dan ie krijgt.’

Het onderzoek had de trainer veel energie gekost, zei zijn pupil. Want niemand in de leiding van Pax kon zich onttrekken aan de impact van de gebeurtenissen. ‘Het onderzoek was dan wel niet naar hem, maar hij werd er wel erg bij getrokken. Hij is immers de hoofdcoach, ja. Hij is aangevallen, terwijl hij niks verkeerd doet.’

In die sfeer van twijfels, dodelijk voor het functioneren in de topsport, waren Kiens en Thorsdottir keurig overeind gebleven, zo bleek donderdag in Polen. Een medaille op zondag sluit wat haar betreft dat netelige hoofdstuk af.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.