'De wereld heeft ook Hansies nodig'

Presentator en voetbaltrainer Hans Kraay jr. kennen we als 'Hansie', de rol van branieschopper die hij speelt in het tv-programma Voetbal Inside. Thuis, aan de zijde van zijn derde vrouw Sofie, openbaart zich bovenal een zoon met zorgen en verdriet om zijn vader en demente moeder, waarover hij niet eerder zo openhartig sprak.

Beeld Ivo van der Bent

Hans Kraay jr. (56): 'Ik mis mijn moeder zo ongelooflijk. Ze is mijn hele leven mijn beste vriendin geweest. Altijd als er iets was, in een vorig huwelijk of zo, belde ik mijn moeder. Want ik heb er natuurlijk wel een klerezooi van gemaakt.'

Zijn vrouw Sofie (32): 'Valt best mee hoor.'

Hans: 'Geef mama even, zei ik als mijn vader opnam. Dit moet ik met mama overleggen.'

En dan wist je vader al wat er aan de hand was.

'Hij is er weer uitgezet. Zijn overhemden, z'n onderbroeken liggen weer in de tuin.'

Sofie: 'Zijn moeder had een belangrijke rol.'

Hans: 'Ik mis haar... nog meer dan mijn vader. Die is bezig met zijn project om mijn moeder terug te krijgen. Hij is van kleine teen tot kruin voetbaltrainer, nog steeds. Na een nederlaag riep hij de hele week: volgend weekend gaan we winnen. Nu is hij een trainer die nooit meer kan winnen. Maar mijn vader denkt nog steeds dat-ie volgend weekend gaat winnen: dat mijn moeder hem weer herkent.'

Sofie: 'Afgelopen week zagen we een programma over een koppel van wie de dementerende man in een verzorgingstehuis woonde. Hans' moeder is er tien keer erger aan toe.'

Hans: 'Je kunt haar ophalen van die gesloten afdeling, dan moet je een code indrukken. Andere partners en kinderen gaan daar naar binnen. Mijn vader gaat daar nooit naar binnen. Die is zo bang om die veertien mensen te zien. Die alle veertien niet weten wat ze doen.'

Beeld Ivo van der Bent

Vanwaar die angst?

'Ik denk dat hij bang is dat hij dan voor zichzelf moet toegeven dat ze nooit meer beter wordt. Dus halen mijn broer of zus of wij mijn moeder, en brengen haar naar het restaurant. Hij ziet haar elke ochtend, klokslag kwart over tien. Dat houdt hij ook bij. Hij houdt een schema bij. Net als toen hij nog trainer was. Kwart over tien: Lya.'

Sofie: '57 jaar huwelijk. Altijd samen.'

Hans: 'Ik heb hem nooit zien huilen. Nu huilt hij elke dag.'

Ineens: 'Wat een gezever hè, over dit verdriet.'

Hun grote gracieuze hond landt weinig gracieus op de riante tuinstoel: bam. Hans Kraay jr. herwint iets van zijn branie, de Hansie-Hansie zoals de kijkers hem kennen van het tv-programma Voetbal Inside: 'We hebben het een half jaar geprobeerd vóór de bank, daarna was het op één plek op de bank, en nu heeft-ie de héle bank.'

Vijf minuten later: 'Voetbal is zo mooi omdat er altijd weer iets verrassends kan gebeuren met de bal, altijd iets onverwachts.' Honderd procent Hansie: 'Niet op het afgelopen EK trouwens. Dat was het allergrootste kut-EK aller tijden. Wat een kút-EK was dat. Niet om aan te gluren. Ik ben meer opgewonden geraakt van het groeien van het gras hier in mijn tuin dan van dat EK. Jeetjejeetjeetje. Iedereen maar genieten van IJsland en Wales. Meneer Ronaldo, meneer Ronaldó, heeft 1 minuut 30 meegedaan in de finale en niemand van zijn medespelers heeft die beker mogen aanraken. Hij heeft dat ding meegenomen en onder z'n kussen gelegd. Wat een ongelooflijke eigenpijper is dat zeg. Af-schu-we-lijke jongen.'

Sofie: 'Nog koffie?'

Beeld Ivo van der Bent

Het is een lome zomermiddag in Ophemert, de Betuwe. De witte boerderij van het echtpaar Kraay licht op tussen de aardbeienvelden, pruimenboomgaarden en bemodderde schapen. Op de tuintafel staan aardbeien van de buurman en aardbeienvlaai. De hartelijke Sofie, derde vrouw van Kraay, flankeert de vroegere profvoetballer, tegenwoordig hartstochtelijk trainer van amateurclub FC Lienden.

Vader Kraay speelde voor topclub Feyenoord en in Oranje. Zoon Kraay begon als technisch talent, maar dubbele beenbreuken en verwoeste kruisbanden maakten al vroeg een einde aan de droom zijn held te evenaren. Stoppen kwam niet bij hem op: als mandekker specialiseerde hij zich in het betere sloopwerk, doorgaans bij middelmatige clubs. Hij bulldozerde over de Nederlandse, Engelse, Amerikaanse velden, een tgv-spoor van gele en rode kaarten achterlatend. 'Hans is evil', joelden zijn aanhangers. Zo legde hij de van bizarre anekdotes doortrokken basis voor zijn televisie-carrière als voetbalanalist. Hij werkt voor FOX Sports, maar is vooral bekend van zijn glansrijke rol als underdog in RTL's Voetbal Inside. Het is vermoedelijk het meest onaangepaste en onmogelijke voetbalprogramma ter wereld - en ook daarom zo verslavend. De rauwe kleedkamer die zich katapulteert in de ingedutte huiskamer.

CV Hans Kraay jr.

Geboren
22 december 1959, Utrecht
Voetballer
Speelde voor 15 profclubs in Nederland, België, Canada, Engeland en de VS.
Trainer
Coach van SV Ophemert, FC Lienden, SVZW, JVC Cuijk en DOVO. Hij is net weer teruggekeerd als trainer van FC Lienden, in de Betuwe.
Presentator
Sinds 1992 televisiepresentator van diverse sport- en amusementsprogramma's. Vaste gast in het RTL's Voetbal Inside, in 2011 bekroond met de Gouden Televizier-Ring.
Artiest
Scoorde in 1997 een nummer-1-hit in de Mega Top 100 met: Er zal d'r altijd eentje winnen.
Privé
Getrouwd met de Belgische Sofie Nuijten.

Hans Kraay jr. heeft twee kinderen, uit eerdere huwelijken.

Er durft tegenwoordig bijna geen gast meer bij jullie aan te schuiven.

Hans: 'Iets eerlijkers dan een live talkshow bestaat niet. En al laten ze ons daar honderd uur met zijn vieren zitten: het zakt niet in.'

Jij hebt weinig met de voetbalwereld en de televisiewereld, vertelde je vaker.

'Voor beide werelden geldt: als het goed met je gaat slaan ze je schouders in een mitella. Maar ben je drie maanden niet op televisie en lig je half dood op het zebrapad, dan stappen ze zo over je heen. Vanaf mijn 17de hoorde ik van mijn vader: 'Het zijn onbetrouwbare hondenkoppen in de voetballerij en de journalistiek. Zoek daar je vrienden niet.''

Hans Kraay sr. zei: 'Mensen hebben een fantastische eigenschap. Ze zijn bijna allemaal onbetrouwbaar.'

Sofie: 'Ik hoor het hem zeggen.'

Hans: 'Met terugwerkende kracht zeg ik: chapeau!' Dan: 'Ik ben natuurlijk ook niet de makkelijkste. Ik flap alles er maar uit, al mijn hele leven. Als vijftien spelers de training verschrikkelijk vonden, en voetballers hebben nogal de neiging om onder de douche en in auto's te praten over trainers die er geen reet van kunnen, liep ik naar die trainer toe: 'Deze training was ver-schrik-ke-lijk.' Als het bestuur in januari vroeg: 'Wie moet er weg', werd er gezegd: 'Doe de lastigste maar weg. Doe Hans maar weg.' Tot mijn 25ste vertrouwde ik de mensen, nu wantrouw ik ze tot ik ze kan vertrouwen.'

Sofie: 'Bij RKC vertrouwde je alles en iedereen en heb je aardig je les geleerd.'

Hans: ' Daarvoor voetbalde ik bij Brighton, toen ik 25 was. En ik had het zo ongelooflijk naar mijn zin. Die Engelse mentaliteit... Als je in Nederland twee-onder-een-kap woont en je hebt drie auto's en vertrekt vijf keer per jaar op vakantie, maar je buurvrouw heeft een Fiat Panda en gaat één keer per jaar naar Zoutelande, belt ze Frits Bom om te melden dat je in de drugs zit. In Nederland heb je snel jaloezie. In Engeland zegt de buurvrouw tegen de buurman: 'Good for you.'

'Ik heb me over laten halen om naar RKC te gaan. Ik zou een huis krijgen, een auto krijgen, weet ik wat allemaal. En toen ik drie slechte wedstrijden had gespeeld, werd mijn huis niet meer betaald, werd mijn auto niet meer betaald, werd niks meer betaald. Deurwaarders op de stoep. Daar zat ik, met mijn Engelse vrouw en mijn dochtertje van nog geen jaar.'

Toch kom je helemaal niet wantrouwend over.

'Ik heb wel iets van eh... Ik voel me nu wel erg bevoorrecht. Ik heb een superleuk leven.' Vrolijk, tegen Sofie: 'Als jij er niet bij zou zitten, zou ik dat ook zeggen.'

Heeft hij een superleuk leven?

Sofie: 'Ik denk echt dat hij een superleuk leven heeft. Maar er zijn ook momenten dat het nodig is hem dat te vertellen. Dat hij daarbij stilstaat. En zich niet alleen maar zorgen maakt en loopt te piekeren. Want dat is wel Hans zijn aard.'

Hans: 'We zijn gisteren bij mijn vader en moeder geweest. Dat blijft dan maar in mijn hoofd. Ik slaap ook nooit als ik daar ben geweest. Dus elke week ben ik twee dagen 24 uur down en out. Ik zet me eroverheen als ik FC Lienden moet trainen, ik zet me eroverheen als ik naar een uitzending ga, want je omgeving mag het niet merken, en zeker de kijkers niet. Maar ik voel me als een bokser die total loss is geslagen als ik wegrij bij mijn ouders.'

Wanneer is het begonnen?

'Mijn vader was niet altijd de stoerste. Hij had last van hyperventilatie, als trainer. Daar word je onzeker van. Hij is een paar keer tegen de vlakte gegaan, in de dug-out. Ik zei: 'Pa, waar ben je zo gespannen voor.' Hij zei: 'Ik ben niet zenuwachtig voor winst of verlies, ik ben bang om neer te gaan in de kleedkamer.' Maar waarin hij wel stoer was: voordat mijn moeder op die gesloten afdeling terechtkwam, dementeerde ze zeker al vier jaar zwaar. Alles deed hij om te voorkomen dat ze uit huis zou moeten. Hij heeft vier jaar niet geslapen. De man kreeg wallen tot aan zijn achillespezen.'

Sofie: 'Omdat hij het had beloofd. Hij had gezegd: ik blijf altijd voor jou zorgen.'

Hans: 'Gisteren zei mijn vader weer: 'Ik denk dat ik binnenkort met je moeder ergens anders ga wonen. Dit is niks zo.''

Beeld Ivo van der Bent

Je bent eigenlijk je vader ook kwijt, omdat hij geobsedeerd is door het geestelijk terughalen van je moeder.

'Ja. Ja. Ja. Maar als hij me ziet, is er toch een twinkeling in zijn ogen: fijn dat je er bent, jongen. Dat heeft hij ook bij Sofie, die staat er erg goed op bij moeder en vader Kraay. Die dachten: eindelijk iemand die hem een beetje in bedwang kan houden.'

Sofie: 'In de jaren dat zijn vader voor Lya zorgde, heeft hij bewust de wereld om hen heen zo klein mogelijk gemaakt.'

Hans: 'Hij liet geen visite meer toe, niemand meer toe. Dat de buitenwereld vooral maar niet kon zeggen dat zijn vrouw dement aan het worden was.'

Was dat ter bescherming van je moeder, of omdat hij zich voor haar schaamde?

Meteen: 'Hij heeft zich nooit voor mijn moeder geschaamd. Als je het over Jul en Jut hebt: dit zijn Jul en Jut. Mijn vader deelde alles met mijn moeder.'

Hoe merkte je dat ze achteruitging?

'Als iemand in drie minuten drie keer hetzelfde vertelt. 'Fijn hè jongen, je hebt gewonnen. Hè fijn jongen, je hebt gewonnen.' Het was trouwens nooit: 'Fijn, er hebben zoveel mensen gekeken naar een van je programma's.' Alles draait altijd om winnen bij ons.'

Sofie: 'Zeker bij je vader. De eerste oefenwedstrijd bij FC Lienden won Hans met 8-1 en...'

Hans: 'En dan zit hij bij mijn moeder en roept hij wel vijf keer: '8-1! Lekker hè?' Dan hoopt hij zo dat ik drie jaar geen wedstrijd meer heb, dat hij nog drie jaar kan zeggen: 8-1. Dan is-ie weer even...'

Sofie plukt een pluisje van zijn donkerblauwe katoenen trui.

Hans: 'Als wij op wintersport gingen, hoopten we in 's hemelsnaam maar dat mijn vader de laatste wedstrijd zou winnen, want anders hadden we geen leuke wintersport. Anders zei hij de hele heenreis niks.' Zelfspot: 'Wat een leven hè.'

Sofie: 'By the way. Dat is hier precies hetzelfde. Winst of verlies, dat doet er hier echt nog wel toe in huize Kraay. Jij bereidt een wedstrijd FC Lienden precies hetzelfde voor als dat je de Champions League zou spelen. Overal in huis, ik kan het de dag daarop ook allemaal bij elkaar rapen, liggen de opstellingen en de trainingsoefeningen.'

Hans: 'Wij Kraayen kunnen slecht verliezen. In de kleedkamer hang ik op, in grote viltstiftletters: ALS JE HEEL SLECHT KAN VERLIEZEN, DAN WIL JE HEEL GRAAG WINNEN. Een mooie uitspraak. En ook van toepassing op mijn vader en moeder. Mijn vader kan zo slecht met dit verlies omgaan, die wil zo graag dat mijn moeder morgen ineens zegt: Hans, schat. Of: Hans, lastige klootzak.'

Je vader is altijd een soort heilige voor je geweest.

'Ik zat als 6-jarig jongetje in De Kuip, toen mijn vader voor Feyenoord speelde tegen Real Madrid. Hij scheurt zijn wenkbrauw, verdwijnt die mooie ouwe spelerstunnel in, komt vijf minuten later terug: zo'n tulband op zijn hoofd - en maakt het winnende doelpunt tegen Real Madrid. Dan, dan is er respect.'

Is dat genoeg om een vader heilig te verklaren?

'Van mijn vader moeten ze afblijven.'

'Ik heb nooit een puberteit gekend', zei je in een boekje dat journalist Iwan Tol een paar jaar geleden schreef over je leven.

'Ik heb me nooit afgezet tegen mijn vader, nee. Ik volgde hem blind.'

Is er wel eens het besef gekomen: ik ben daarin te ver doorgedraafd?

'Ja. Toen ik als 17-jarig jongetje met spillebenen bij AZ speelde, was hij daar manager. De trainer vertelde me dat ik mijn debuut zou maken tegen Feyenoord, een uitverkocht stadion, alles op televisie. 'Pa, ik ga mijn debuut maken tegen Feyenoord!', riep ik, toen ik thuiskwam. Hij pakte de telefoon en zei: 'Dit gaat niet gebeuren.' Uit angst, puur uit angst dat ik af zou gaan, of dat hij ervan beticht zou kunnen worden dat hij dit debuut als manager had geïnitieerd.' Als bij toverslag de Hansie uit Voetbal Inside, weg van de ernst: 'Toen had ik natuurlijk weg moeten lopen en een tijdje bij de overbuurvrouw moeten gaan logeren. We hadden een erg leuke overbuurvrouw, in Alkmaar. Daar had ik toch al een oogje op.'

Sofie: 'Je vader heeft later wel gezegd dat hij zoiets nooit meer zou doen, in een documentaire van Hugo Borst.'

Hans: 'Maar dat was voor mij niet voldoende. Misschien had ik resoluter moeten zijn. Het was een jongensdroom.'

Je neemt het hem nog kwalijk?

Sofie: 'Je neemt hem niks kwalijk.'

Hans: 'Vanaf mijn 3de, 4de ging ik met mijn moeder mee, naar alle wedstrijden waarin mijn vader speelde. Iedere speler van Feyenoord kende ik. Tegen vriendjes kon ik zeggen: 'Ik ga zo naar mijn vader, die voetbalt met Coen Moulijn en Rinus Israël.' Geweldig. Ik weet nog zo goed, een wedstrijd NAC-Feyenoord. Ik had griep, 40 graden koorts of zo. 'Mama, we moeten gaan', zei ik om half een, 'Ik voel me kiplekker.' Dus we gingen, in dat kleine lichtblauwe Simcaatje van mijn moeder. Binnendoor, buitenom: we moesten op tijd zijn. Toen kregen we autopech, vlak voor Breda. Ik was 4, maar ik weet nog precies welk tunneltje dat is. Zo ziek waren mijn moeder en ik dat we die wedstrijd misten. Zo graag wilden we altijd allebei bij mijn vader zijn.'

Maar hij lijkt nu toch een beetje een schim van wie hij was. Verandert dat je beeld van je vader?

'Ik heb vooral het beeld dat het leven zo oneerlijk is. Ik ben nu 56. Een mooie leeftijd. Ik heb geleerd, van mijn fouten. Ik voel me veel prettiger dan toen ik 28 was, meer op mijn gemak. Stom hè, op je 56ste, maar ik begin mezelf steeds beter te leren kennen. En ik leer mijn vader steeds minder kennen. Hij raakt steeds verder van me af.'

Voorzichtig: 'Nu zou ik wel eens tegen hem kunnen willen zeggen: 'Hier ben ik het helemaal niet mee eens.' Maar juist de afgelopen vijf, zes jaar is hij erg breekbaar geworden. Omdat hij al zo lang in deze cocon zit. Hij leeft niet meer. Hij leeft alleen maar voor Lya.'

Sofie: 'Je vader is wel zachter geworden, de laatste paar jaar. Hij heeft je de afgelopen jaren laten merken hoe trots hij op je is.'

Hans: 'Mijn vader heeft nooit gezegd: 'Ik hou van je.' Nog steeds niet. Aanraken was bij ons niet normaal. Terwijl ik een ongelooflijke aanraker ben. Als Sofie mij een uur lang geen tikje geeft als ze langsloopt...'

Sofie: 'Als dat niet gebeurt, zeg je: 'Is er iets? Wat is er?''

Beeld Ivo van der Bent

Voetbal Inside-presentator Wilfred Genee heeft over jou gezegd: 'Hans is nog steeds een jongen van 12, 13, die een aai over z'n bol moet hebben. Altijd op zoek naar erkenning.'

Meteen: 'Maar niet van hem hoor!'

Zit er iets in, in zijn algemeenheid?

Sofie: 'Er zit wel een kern van waarheid in.'

Hans: 'De dag voor ik Sofie had leren kennen, zei mijn moeder nog: 'Hans, zou je niet eens een keer iemand van je eigen leeftijd kunnen nemen? Hoef ik niet meer met het schaamrood op mijn kaken door de supermarkt te lopen.' Ik zei: 'Dat ga ik doen mama.' Ik heb Sofie drie maanden verborgen weten te houden.'

Jij was toen toch 20, Sofie?

Hans: '19.'

Waarom viel je altijd op die jonge meisjes?

Hans: 'Nou, mijn eerste vrouw was net zo oud als ik. En tussen mij en mijn tweede vrouw scheelde het ook niet veel. Allebei die mislukte huwelijken waren mijn eigen schuld hoor.'

Sofie: 'Niet waar.'

Hans: 'Jij bent niet objectief hierin. Maar de vijf jaar dat ik vrijgezel was, na mijn tweede huwelijk, heb ik wel aan lopen klootviolen met jonge meisjes. En toen zag ik Sofie, in een café in Den Bosch en dacht ik: het bestaat dus echt. Dat je gewoon gelijk, op slag, he-le-maal de weg kwijt kan zijn.'

Er is nogal een verschil tussen je imago en de Hans die hier zit. Dat zeiden anderen ook: Hans is eigenlijk erg gevoelig en lief.

Sofie: 'Natuurlijk zijn de lichte machoverhalen over de voetballerij onderdeel van zijn leven, maar dat is zeker niet waar zijn leven van aan elkaar hangt.' Tegen Hans: 'Jij bent zoveel meer dan die verhalen.'

Hans: 'Ik vind het leuk om uitgesproken te zijn, in Voetbal Inside. Grijs is een vieze kleur. Maar als ik als sidekick, tafeldame dus, bij Kees Jansma aan tafel zit, is het natuurlijk een ander verhaal. Daar kijken ook veel kinderen naar. Dan is het niet handig om de presentator paardenlul te noemen.'

Sofie, fijntjes: 'Ook niet nodig, in dit geval.'

In het geval Genee wel?

In de Hansie-stand: 'Bij Wilfred Genee lucht het op om 'm af en toe paardenlul te noemen.'

In je voetbalspel viel ook weinig gevoeligheid te ontdekken.

'Ik was gewoon niet goed genoeg om anders te voetballen. Guus Hiddink zei pas tegen me: 'Deze wereld heeft ook Hansies nodig.' Hij bedoelde: je hebt ook gewoon simpele boerenlullen op het veld nodig die de bal afpakken en 'm aan iemand geven die er wat meer mee kan.'

Je haalt jezelf omlaag.

Sofie: 'Dat ligt in zijn aard.' Tegen Hans: 'Terwijl: jij hoeft tegen niemand dankjewel te zeggen.'

De hond blaft, richting het eindeloze groen.

Waarom zijn jullie eigenlijk in Ophemert gaan wonen?

'Ik hoef niet zo nodig bij televisiegroepjes of voetbalgroepjes in Amsterdam of Blaricum te horen. Ik heb niet de indruk dat Wilfred Genee hier volgende week aan de overkant komt wonen. De tijd staat stil hier; iedereen zwaait ook nog naar elkaar.'

Er is een tijd geleden wel ingebroken. Jullie hadden geen inboedelverzekering.

Hans: 'Zijn we hard over uitgelachen. En ze hebben alles weggehaald.'

Waarom hadden jullie er geen?

Hans, lachend tegen Sofie: 'Was de manager weer vergeten.'

Je had er misschien zelf ook aan kunnen denken?

Sofie trekt naar zich toe: 'Het is de enige verzekering waar ik never nooit naar heb gekeken.'

Jij regelt heel veel voor Hans.

Hans: 'Alles.'

Ben jij eigenlijk ooit wel volwassen geworden?

'Nee. Word ik ook niet. Hoeft ook niet.'

Sofie: 'Nee, hoeft ook niet. Soms zijn er momenten dat ik denk: kun je niet een keer dit of dat aanpakken, maar het heeft ook zijn charme.'

Hans: 'Ik kan ook niks. Lekker gemakkelijk.'

Sofie: 'Dat bedoel ik.'

Hoe komt het dat je zo onvolwassen bent gebleven?

Sofie: 'Niet op alle gebied hoor.' Tegen Hans: 'Totaal onvolwassen kan ik je echt niet noemen. Het is meer...'

Hansie: 'Dus nu hebben we twee uur leuk gepraat en nu krijgen we dit: 'Totaaaaaal onvolwassen kan ik het niet noemen.' Had je nog meer te zeiken?'

Sofie, met de aanstekelijke lach: 'Hans interesseert zich voor heel veel dingen minder, omdat hij denkt: dat doet Sofie toch wel. En zo werkt het al bijna dertien jaar aardig goed.' Ze plukt nog een pluisje, van zijn trui.

Dit najaar verschijnt er een boek waarin Hans Kraay jr. langsgaat bij cruciale persoonlijkheden uit zijn leven, zoals Guus Hiddink en de eigenzinnige trainer Simon Kistemaker. Hij praat ook met zijn vader. Niet over hun relatie, maar over voetbal en hun geliefde Muhamad Ali, voor wie het hele gezin om half vier 's nachts opstond als de grootheid moest boksen.

'In mijn vaders appartement hangen foto's waarop hij speelt tegen Cruijff en tegen Ferenc Puskás, de allerbeste voetballer van Real Madrid. En er hangt een foto van mij, bij Brighton. Mijn vader, die altijd heeft gevonden dat ik er maar een zootje van heb gemaakt door iedereen in mekaar te rossen, zei tegen de journalist die het boek schrijft: 'Kijk, mijn zoon, totaal in balans. In een technisch perfecte houding. Bijna zoals Cruijff.'

'In volle galop verlieten Sofie en ik het pand. Pa, het gaat niet goed met je, dacht ik.' Terloops: 'Maar ik vond het wel leuk.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden