Analyse Giro d'Italia

De vrees van de Giro-organisatie is waarheid geworden: Chris Froome wint en nestelt zich tussen wielerlegendes

De directie van de Ronde van Italië had liever Tom Dumoulin op de hoogste tree van het podium gezien, die mooie, welbespraakte jongen. Dat sieraad van de wielersport, aan wie geen verdenking van doping kleeft, zoals aan Froome.

Froome in het roze voor de laatste etappe in Rome. Beeld EPA

Daar stond hij zondagavond dan toch, Chris Froome, met de Trofeo Senza Fine op het podium in Rome, geflankeerd door scheidend titelhouder Tom Dumoulin en Miguel Ángel López. De Brit schaart zich met zijn eerste winst in de Giro d’Italia in een klinkend rijtje voorgangers: alleen Eddy Merckx en Bernard Hinault lukte het de drie grote wielerronden op rij te winnen. Na zijn zeges vorig jaar in de Tour de France en de Vuelta, was hij uiterst gemotiveerd geweest om de drieslag te voltooien  ‘het grootste doel van iedere grote ronderenner.’

Het duel met Dumoulin vormde uiteindelijk de voorspelde ontknoping van een Giro vol onverwachte wendingen. Het zag er lang naar uit dat Simon Yates in Rome het mannetje zou zijn, totdat hij vrijdag op de Colle delle Finestre door het ijs zakte. Dumoulin probeerde zaterdag met zijn allerlaatste krachten in de allerlaatste klim naar Cervinia nog de marge van 40 seconden te overbruggen, maar Froome sprokkelde er zowaar nog zes bij. Na drie slopende weken hingen de hoofdrolspelers uitgewrongen over het stuur.

Positieve test

Froome is niet de gedroomde winnaar. Zeker niet voor Giro-baas Mauro Vegni, die misschien zijn nachtmerrie toch werkelijkheid ziet worden. Na zijn positieve test in de Vuelta van vorig jaar op een teveel aan salbutamol, een medicijn tegen astma, hangt de kopman van Sky een schorsing boven het hoofd. Nog steeds staat officieel niet vast of de zege in Rome hem dan alsnog kan worden ontnomen.

Vegni beweerde bij de start in Jeruzalem dat voorzitter David Lappartient van de internationale wielerfederatie UCI hem had verzekerd dat daar geen sprake van zou zijn. Maar de organisatie reageerde meteen met een verklaring dat de voorzitter geen invloed kan uitoefenen op aard en duur van een sanctie door het antidopingtribunaal.

Het zit Vegni niet lekker. Hij maakte in Israël ook kenbaar dat hij zich in het pak genaaid voelde door Sky. Tijdens de onderhandelingen over Froomes komst zou de ploeg de positieve test opzettelijk hebben verzwegen. Il diretorre zag dan ook liever Dumoulin weer op de hoogste trede, die bel ragazzo uit Nederland, die mooie en welbespraakte jongen, voor hem een sieraad van de wielersport.

Verkenningstochtje

Froome’s optreden zelf in Italië was raadselachtig. Hij begon beroerd na een schuiver tijdens een verkenningstochtje in Jeruzalem. Gaandeweg liep de achterstand op, hij viel zelfs uit de toptien. Op de gemene Monte Zoncolan was hij ineens weer bij de les, om een dag later tijdens een Dolomietentocht weer de tol te betalen. 

Zijn tijdrit in Rovereto was niet meer dan behoorlijk. Tijdens de koninginnenetappe in de Alpen was er ineens die niet eerder vertoonde machtsgreep, een solo van tachtig kilometer, begonnen op de Finestre. Ineens zag Dumoulin na Yates een andere kwelgeest in het klassement voor zich staan.

Chris Froome in de tijdrit van Rovereto. Beeld EPA

Volgens Sky was het allemaal verklaarbaar. Ploegleider Nicolas Portal zei na de etappe op de Zoncolan dat het eerdere tijdverlies gechargeerd was. Froome kampte met de naweeën van de val in Jeruzalem – de butsen op zijn rechterknie zijn nog altijd zichtbaar. Hij had de pech dat hij in finales een keer in de hekken werd gereden en werd opgehouden door een tuimelpartij voor hem. Bovendien was voorzien dat zijn vorm pas in de derde week zou pieken.

Wie in staat is de argwaan weg te slikken, zag op de Finistre en het vervolg wielersport in klassieke hoogglans. Weg met de kille rekenarij, nota bene de strategie waar Sky patent op heeft. Gewoon, met brute lef erin vliegen. Er was zaterdag wel enig aandringen voor nodig om Froome ertoe te bewegen wat inzicht te geven in de statistieken. Wat hij prijsgaf, was bedoeld ter verdediging. De meeste tijdwinst boekte hij in de afdalingen, niet bergop. Hij trapte 350 watt over een periode van drie uur ‘zoiets’. Sterk, niet bovenmenselijk.

Koersverbod

Toch moet zijn zege zuur zijn voor Dumoulin. Hij etaleert het niet, hij laat het bij de vaststelling dat de prestatie ‘buitengewoon’ was. Maar vooraf had hij al duidelijk gemaakt moeite te hebben met de aanwezigheid van Froome. Een positieve test zou in zijn ploeg, Sunweb, meteen een voorlopige schorsing hebben opgeleverd. Sky daarentegen haalt juridisch alles uit de kast om te voorkomen dat de kopman tegen een koersverbod oploopt.

Dumoulin en Froome zij aan zij in Rome. Beeld AFP

Dumoulin verklaarde na de etappe dat hij trots is op het team, op zichzelf en de afgelopen drie weken. Hij kan leven met zijn tweede plek, na een Giro waarin hij naar eigen zeggen zijn zwaarste inspanning ooit heeft geleverd – dat belooft weinig goeds voor zijn ambities straks in de Tour te starten. ‘We hebben er alles uitgehaald, we hebben alles geprobeerd, we hebben geen fouten gemaakt. Dit was het.’

Als ploeg was Sunweb niet opgewassen tegen Sky. Het sterrenensemble uit Groot-Brittannië was niet zo dominant als de line-up beloofde, het was alleen Wout Poels die weer eens uitblonk als meesterknecht. Maar het team bleek nog wel in staat de wedstrijd te doen ontploffen, zoals dat gebeurde in de eerste slingerbochten van de Finestre. 

Chris Froome en zijn meesterknecht Wout Poels. Beeld EPA

Ook een nauwgezette voorbereiding betaalde zich uit. Froome sloeg toe op de Zoncolan en de hiervoor genoemde Alpenpas, dat waren uitgerekend de hellingen die hij had verkend. Dumoulin zegt altijd meer baat te hebben bij langere perioden in zijn eigen vertrouwde omgeving, maar hij gaf wel toe dat de zwaarte van de steile puist in de Dolomieten hem had verrast.

Geen twijfel: hij was sterk. Zijn prestatie wist met overtuiging zijn vrees weg dat hij als eendagsvlieg zou worden weggezet. Hij was van alle favorieten het stabielst. Hij streed in de bergen vooraan mee, hij toonde zich zowaar een puncher toen hij in de spetterende laatste kilometer in de straten van Osimi achter Yates aanging.

De eerste kanttekeningen kwamen onderweg van hemzelf. In zijn specialisme bij uitstek, de tijdrit, was hij goed, maar niet excellent geweest. In zijn achtervolging van Froome in de Alpen acteerde hij mogelijk wat te voorzichtig en had hij eerder de vier tamelijk onwillige renners in zijn gezelschap achter zich moeten laten. Een vaststelling kan ook zijn dat hij niet leep genoeg is een gezamenlijke jacht te organiseren. Hij is niet van de spelletjes en de kongsi’s. Dat maakt Dumoulin in elk geval nog de morele winnaar van de Giro 2018.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.