ReportagePrivévoetballes

De voetballer is nu noodgedwongen een individuele sporter

Wat moet je als voetbaltalent doen nu teamsporten niet meer is toegestaan? Noodgedwongen even individueel sporter zijn. En dat gaat eigenlijk best, zie we op een voetbalveld in Amsterdam.

Orhan krijgt privévoetballes van Guido den Dikken.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Het voorlopige verbod op voetbal als teamsport biedt alle ruimte voor individuele training. Eén trainer, één kind. Werken. Zweten. Toegestaan en nuttig, al is het maar om achterstallig onderhoud weg te werken.

Verbeteren. Mentaal. Fysiek. Techniek bijschaven. De voetballer is tot nader order een individuele sporter. Dat gegeven opent nieuwe vergezichten, doordat hij van de nood een deugd maakt. Eén blinde muur kan genoeg zijn voor pret voor twee.

Op rustige wijze instrueert trainer Guido den Dikken de 9-jarige Shai Shmaryahu uit Nieuw-Vennep, voetballer van Alphense Boys. Korte aanwijzingen. ‘Binnen. Buiten. Links. Rechts. Eén, twee, drie, boem. Maak je trap af. Leg de bal mooi schuin voor je. Dan in de hoek plaatsen. Balans in orde. Aannemen. Killen. Heerlijk.’

Is het ventje nu rechts- of linksbenig? Oorspronkelijk rechts, zegt vader Shachar, gezeten op een bankje naast het omheinde veldje aan de rand van Amsterdam. Hij is zichtbaar trots dat moeilijk te zien is welk been het voorkeursbeen is van Shai.

Intensief

De jongen draait, kapt, dribbelt en zweet. Hij schiet op het lege doel en drinkt af en toe een slok water. ‘Warm’, puft hij, als de zon tegen 10 uur al aardig is geklommen. Een uur volgt hij intensieve individuele training. Op het veld ligt ook een loopladder, voor de coördinatie. Trippel trappel. Vliegensvlug danst de jongen door de mazen. Het veldje is verder bijna leeg. Op één helft van het kunstgras is de individuele training. ‘Dergelijke trainingen volgt hij ook als het geen crisis is’, zegt vader Shachar.

Maar het is dus wel crisis nu, en alle sport ligt stil. Voor teamsporters resteert zelfredzaamheid in afzondering. ‘We geven alleen nog een-op-eentrainingen’, aldus Den Dikken, eigenaar van voetbalschool Born to Play. Daarbij houdt de trainer altijd minimaal 1,5 meter afstand van de pupil. ‘De situatie is moeilijk, maar biedt kansen voor iedere individuele sporter.’

Den Dikken zag de afgelopen week overal jongens voetballen, mede dankzij het mooie weer. In groepjes. Partijtjes. Zweten, zwaar ademen, voortdurend met elkaar in contact staan. Dat mag niet meer en dat kan niet meer, uit vrees voor besmetting met het coronavirus. Maar kinderen die maanden niets kunnen met hun lust om te sporten, is het andere uiterste. Dus is dit de uitgelezen kans om individueel stappen te maken.

Guido den Dikken geeft privévoetballes aan Shai. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Voetbalscholen

Overal zijn tegenwoordig voetbalscholen. Ze vervangen het straatvoetbal van vroeger, waarmee onder meer de generatie van de dinsdag vier jaar geleden overleden Johan Cruijff is opgevoed. Kinderen trainen tegenwoordig twee of drie keer per week bij hun club en brengen gemiddeld nogal wat tijd door achter de spelcomputer.

Wie meer en beter wil, is aangewezen op individuele training. En die is nu nog meer in trek dan normaliter. ‘Het aantal aanvragen neemt fors toe’, weet Den Dikken, tevens jeugdtrainer bij FC Volendam. ‘Iedereen die beter wil worden, meldt zich. Ik wil iedere voetballer daarom uitdagen om de sport de komende maanden te benaderen als individuele sporter, als een olympische sporter die toewerkt naar het moment dat hij of zij weer actief kan zijn op het veld. Dat kan door technisch, fysiek en mentaal naar middelen te zoeken om in topconditie te komen.’

Individuele training is een middel, maar het kan ook met één vriendje, als de afstand maar continu 1,5 meter blijft. Of alleen, eventueel door de bal eindeloos tegen een muur te trappen. Tal van profs hebben hun traptechniek vervolmaakt omdat de muur de bal altijd terugbracht. Alleen technische vormen blijven over. Passen en trappen, schieten en keepen, dribbelen. 

Online

Den Dikken: ‘We zijn ook bezig met een online programma dat kinderen thuis kunnen volgen. Lopen, huiswerk voor techniek, maar ook mentale training waarbij het kind leert doelen te stellen.’ Hij noemt nog een bijkomend voordeel: ‘Door het ontbreken van wedstrijden is de belastbaarheid groter.’

De grootste uitdaging is om geschikte locaties te vinden, mede omdat sportparken dicht zijn. ‘Ik zou de regering willen adviseren bepaalde parken open te stellen en te laten bewaken door sportbuurtwerkers die letten op de onderlinge afstanden.’

Als het uur voorbij is, vertelt Shai dat hij heeft genoten. Ja, hij mist de groepstrainingen en de wedstrijden met zijn team, maar dit is een aardig alternatief. Hij wil immers altijd voetballen, met de droom om prof te worden in het achterhoofd. 

Als hij het veld afloopt, meldt de volgende voetballer zich: Orhan Yilmaz uit Geuzenveld (‘naast Nouri’, zegt zijn vader), voetballer van O15 van Koninklijke HFC uit Haarlem.

Hij heeft een mooi linkerbeen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden