De vliegmachine als zijn grootste vriend

De beste squasher van Nederland droomt van de laatste stap naar de wereldtop.

Tijdens zijn wereldreizen is de gitaar zijn trouwe metgezel. Ter ontspanning en als remedie tegen de eenzaamheid schrijft squasher Laurens Jan (‘LJ’) Anjema Nederlandstalige liedjes. ‘Dit is wel heel zwaarmoedig’, zegt de 26-jarige Hagenaar, als hij in zijn appartement voordraagt uit eigen werk. ‘Ik heb nul talent’, klinkt het verontschuldigend. Maar Anjema zingt ‘Vliegmasjien’ met de intensiteit van een Russische bard.

Het monomane bestaan van een topsporter in vier coupletten.

‘Ik ben zo verloren

Waar ben ik nu gestrand?

Ik voel me hier niet thuis

Maar dat voel ik me in geen enkel land.

‘In m’n vliegmasjieeeeeen

Vlieg ik de hele wereld rond

Vliegmasjiiiiieeeeen

Samen hebben we zoveel gezien

Vliegmasjiiiieeeeen

Je bent m’n aller... aller beste....

Anjema: ‘De KLM liet me weten dat ik nog twaalf vluchten voor eind december moest maken om die goldcard te krijgen. Ik tellen hoeveel reizen ik nog maak; kwam ik op 28 van de verplichte 30 vluchten. Nu moet ik tot overmaat van ramp na mijn laatste toernooien nog even op en neer naar Londen, want ik moet en zal dat gouden pasje hebben.’

Zijn moordende schema bracht hem alleen al de afgelopen twee maanden in het Deense Odense voor het WK landenteams, Koeweit voor het WK individueel, Hongkong, Caïro, Zwitserland voor een lokale competitie en Qatar. ‘Mijn manager Tommy Berden is echt de koning van de schema’s’, aldus Anjema. ‘Hij belt me zelfs wanneer ik naar Schiphol moet.’

Eenmaal terug uit Qatar stapte Anjema in de stromende regen op de fiets om bij de Indiase ambassade een visum op te halen voor zijn volgende tournee, een week na de Dutch Open. ‘Van India naar Saudi-Arabië om punten te verdienen voor de ranglijst. In dat opzicht is de Dutch Open deze week een tussenstation. Maar zeker nu ik door de afmelding van Peter Barker als eerste ben geplaatst, wil ik in Rotterdam graag de finale halen.’

‘Ik voel me nergens thuis

Ik voel me nergens fijn

En ik zou zo graag ergens anders willen zijn.’

Anjema: ‘Ik sta al twee jaar in de top-20. Juist nu ik de beslissende fase van mijn loopbaan zit, haal ik er niet het maximale uit. Die doorbraak moet een keer komen. Het is een nadeel om in het squash de pionier bij de mannen te zijn. No one gives you shit. Niemand die zegt wat ik verkeerd doe, niemand die onder mijn huid kruipt en me scherp houdt.

‘In Engeland was coach Neil Harvey een vaderfiguur voor me, een dominante man die me de weg wees. Zo iemand heb ik hier gemist. Mijn vader Robert Jan is twaalf keer Nederlands kampioen geworden. Maar hij hield bewust afstand in de wetenschap dat ik toch niet naar hem luisterde. Ik leg mijn vader nog altijd mijn dilemma’s voor. Maar in Engeland werkte ik met de coach van de nummer 1 van de wereld, dat is van een ander niveau.

‘Desnoods neem ik bondscoach Lucas Buit van mijn spaarcenten mee naar toernooien. Ik moet net als de Engelsen meteen mijn partijen kunnen analyseren. Soms zit ik na een nederlaag depressief in een vliegtuig en kan ik niet analyseren waar het verkeerd is gegaan. Het Team Anjema is er wel, maar moet nu op een dagelijkse basis gaan functioneren.’

‘Hallo Immigratie

Dag meneer douane

Ik reis inderdaad alleen

En noooooit een keertje samen.’

Anjema: ‘Als ik thuis ben, gaat direct de open haard aan en luister ik met vrienden naar jazzmuziek. Dan moet het ook supergezellig zijn.’ Anjema wijst naar de flessen sterke drank boven zijn bureau en zegt lachend: ‘Als ik op 20 december terugkom van mijn laatste toernooi dit jaar, gaan ze allemaal leeg.

‘Ik werd in Engeland ontgroend door een drill-sergeant die me drie keer per dag door de toppers liet slopen. Toen besefte ik wat er voor nodig was om in het squash de beste te zijn. Het was een jongensdroom. Ik trainde bij dezelfde club als Peter Nicol, toen de beste squasher van de wereld. Zijn posters hingen boven mijn bed.

‘Maar een sociaal leven had ik niet. Coach Harvey nam me soms mee naar de pub. Stond ik daar als jochie aan de bar met straalbezopen kerels van 40 tot 50 jaar. En de Essex-girls keken ook niet naar me om. Met buitenlanders hebben ze daar niks.’

‘Pakistan is smerig

De Ganges ruikt naar pis

Ik weet niet waar ik heen ga

Maar ik hoop dat dit... m’n laatste vlucht is.’

Anjema: ‘Ik heb eindelijk ontdekt dat het om balans gaat. Ik moet ook gelukkig zijn buiten de squashbaan om in die kooi mijn beste spel te laten zien.’ En met een relativerende lach: ‘Ik verhuis er zelfs voor naar Amsterdam, een groter offer kan een Hagenees niet brengen. Ik ben straks toerist in eigen land. Maar ik ben nooit bang geweest voor veranderingen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden