De ‘verrotte levens’ van de familie Van de Leur

Verona van de Leur stond woensdag tegenover haar vader. De oud-turnster eiste in een kort geding achter gesloten deuren geld.

De familievete tussen dochter en vader werd woensdag toch maar achter gesloten deuren uitgevochten. De toehoorders bij het kort geding van turnkampioene Verona van de Leur tegen haar vader Henk werd verzocht het kleinste zaaltje van het Haagse Paleis van Justitie te verlaten.

‘De familiaire kwestie’ was volgens dienstdoende rechter zo precair dat het zin had af te wijken van openbare behandeling. Vader Van de Leur had dit gevraagd. Zijn dochter die vorig jaar omstandig de publiciteit had gezocht met een verhaal in Revu over haar ‘verrotte leven’, stemde in met het verzoek.

Na een uur kwam ze weer naar buiten, een dikke envelop onder de arm. Vader verdween snel. Verona, Nederlands sportvrouw van het jaar 2002, ging met raadsman Nomen en vriend Robbie beraadslagen of zij iets naar buiten zou brengen over de rechtszaak. Het werd een ‘nee’ aldus Nomen, ‘in het belang van de zaak’.

De advocaat was zelfs niet bereid de eis toe te lichten. Het zou, zei hij, ‘ten koste van de oplossing’ kunnen gaan. En ‘zoeken naar een oplossing heeft altijd de voorkeur.’

Uit de dagvaarding viel die eis te destilleren. Dochter Van de Leur eiste van haar vader, de man die haar administratie deed, vooral geld. Van de rol: ‘Bezittingen, administratie en geld (62 duizend euro). Vader zou schoolgeld, kerstdiner, eigen internetkosten ten laste van zijn dochter hebben gebracht.’

Ook moet hij, als de rechter dat toewijst, de site verona.turnt.nl staken. Dat zal niet moeilijk zijn, het scherm is al op zwart.

‘Het valt haar zwaar’, wenste de advocaat nog te melden voor hij in de jas schoot. Nomen wilde zijn cliënt vragen besparen, het zou niet goed zijn voor de ‘oplossing’ als zij zich zou uitspreken. Maar Verona van de Leur maakte, eerst schichtig en even later alsof er niets was gebeurd, een praatje.

‘Gn wnpl’, stond er in de stukken van de rechtbank. Op de vraag of het klopte dat ze geen woonplaats zou hebben, antwoordde zij dat ze af en toe bij haar vriend en dan weer bij kennissen woont. Een vast adres heeft ze niet, noch een vast inkomen of werk. ‘Maar ik heb nog wat geld om van te leven.’

Ze had van 2002 tot 2008 sponsorcontracten met het goed betalende Univé Verzekeringen. Ook was er het prijzengeld, waarvan de eerste 1.000 gulden (later 450 euro) altijd voor haar eigen kas was. In 2002 werd ze vicewereldkampioen. Ze moet per jaar tienduizenden euro’s aan inkomsten hebben gehad, is de schatting. Maar zelf kreeg ze, aldus Revu, slechts 175 euro per maand aan zakgeld.

Tegenover haar welles staat een nietes van vader Henk van de Leur. Hij bekostigde de carrière van zijn dochter. Het kostte veel geld. Dat zal elke ouder met een kind in de topsport beamen. Op een forum van gymworld.de schreef pa ‘het echte verhaal’. Dat is: ‘Sinds Robbie R. (1969) in het leven van onze dochter is gekomen, is de ellende begonnen’.

Van de Leur senior wees op het volgens zijn informatie gewelddadige verleden van zijn schoonzoon. Hij eindigde met een sneer naar het Revu-artikel: ‘Ja, niet alleen onze dochter Verona, maar ook wij, ouders en zusje, hebben een verrot leven.’

Die vader en die dochter liepen elkaar woensdag straal voorbij. Ze keken elkaar in de rechtbank geen moment aan. Over veertien dagen is er uitspraak.

Verona (23) gaf in de wandelgangen aan sinds driekwart jaar een nieuw leven te zijn begonnen. Na het missen van de kwalificatie voor de Olympische Spelen brak ze met de turnwereld. ‘Ik heb Suzanne Harmes nog wel een sms’je gestuurd en haar succes in Peking gewenst.’

Ze zegt niet te weten wat ze gaat doen. Wel drie keer zei ze, nauwlettend in de gaten gehouden door haar verkering, de zaken op een rijtje te gaan zetten. Van de Leur, ooit een kleine turndiva en onwaarschijnlijk populair, stak uiterst sjofel in de kleren en was ogenschijnlijk flink in gewicht toegenomen. Ze gaf toe maar heel kort aan aftrainen te hebben gedaan. Daarbij toverde ze de lach die juryleden voorheen immer verleidde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.