Wielrennen Tijdrijden

De verloren gewaande Rohan Dennis snelt fris naar de wereldtitel tijdrijden

Winnaar Rohan Dennis in actie op de tijdrit tijdens de wereldkampioenschappen wielrennen. Beeld ANP

De wereldtitel tijdrijden bij de mannen werd, toch nog verrassend, een prooi voor de Australiër Rohan Dennis.

Rohan Dennis heeft zojuist op de 54 kilometer lange tijdrit in Yorkshire het Belgische wonderkind op wielen Remco Evenepoel ruim één minuut achter zich gehouden en omhelst zijn familie. Maar de omstanders zien het meteen: dit is meer dan de viering van een tweede wereldkampioenschap op rij.

De manier waarop de 29-jarige Australiër na zijn finish in Harrogate zijn vrouw Melissa Hoskins en hun zoontje in de armen sluit, verraadt dat hier een lastige periode wordt afgesloten. De renner kijkt ernstig, hij kan zijn emoties nauwelijks de baas. Hoskins liet de tranen al de vrije loop nog voordat hij over de eindstreep kwam. Alleen de kleine man in het regenboogtruitje houdt een neutrale blik in de kijkers.

De weerslag van de bewogen laatste maanden staat enkele meters achter hem, overeind gehouden door een verzorger. Het is zijn tijdritfiets, waarvan het merk zorgvuldig is afgelakt, maar waarin de experts een BMC herkennen, de naam van de ploeg waar hij tot eind 2018 voor reed. Het bewijst dat onvrede over het materiaal dat hij ter beschikking kreeg van zijn nieuwe team, Bahrain-Merida, leidde tot zijn plotselinge vertrek uit de Tour de France. Ook zijn helm heeft in Groot-Brittannië neutrale kleuren.

Dennis verbaasde iedereen in Frankrijk, inclusief zijn eigen ploegleiding, door midden in een etappe in de remmen te knijpen en zijn fiets achter een volgwagen te parkeren. Het was nota bene een dag voor de tijdrit in Pau, zijn specialisme. Hij was zelfs even spoorloos. Over de precieze beweegredenen liet hij zich nadien nooit uit. Er sijpelden berichten door dat hij op de fiets van Bahrain-Merida op vergelijkbare trajecten tientallen seconden trager was, dat hij zich verzette tegen het programma dat de ploeg hem wilde laten rijden en dat het niet boterde met enkele ploeggenoten.

Het was gissen naar zijn vorm en aspiraties voor het WK in Yorkshire. Hij haalde zijn Twitteraccount uit de lucht en meed contacten met de media. Sinds zijn verdwijning uit de Tour had hij geen enkele wedstrijd meer gereden. Begin deze week verklaarde hij dan toch dat hij voluit is blijven trainen en dat hij vol vertrouwen aan de start zou verschijnen. ‘Ik zie geen reden waarom ik niet kan winnen.’ Een sportpsycholoog had hem tussentijds bijgestaan. Hij wilde in staat zijn negatieve gedachten uit te bannen. Dat hij bij het gebrek aan competitie geen idee had over de sterkte van de anderen, had hem in de aanloop toch onzeker gemaakt.

In Harrogate wordt woensdag snel duidelijk dat er niets aan kracht en snelheid is ingeboet. Meteen rijdt hij de snelste doorkomsttijden.  Tijdritspecialisten als Primoz Roglic en Tony Martin, die in tegenstelling tot hem een slopend seizoen achter de rug hebben, zoeken vergeefs naar frisheid in de benen. Ook de twee Nederlanders, Dylan van Baarle en Jos van Emden, hebben er last van. Ze worden 15de en 21ste.

Voor de camera van Sporza komt Dennis terug op de gebeurtenissen in de Tour. Nee, deze zege ziet hij niet als een revanche. ‘Het was mijn keuze om de Tour te verlaten, niet die van iemand anders. Ik heb gedaan wat goed was voor mijn toekomst en gezondheid. Het was lastig om de voordelen op lange termijn te zien, maar het is duidelijk dat het de beste beslissing was.’

De enige die hem woensdag nog enigszins partij kan geven is Evenepoel, klein, licht en met 19 jaar de jongste van het deelnemersveld. ‘De kannibaal van Schepdaal’ voldoet wederom aan de torenhoge verwachtingen in België dat hier toch echt de nieuwe Eddy Merckx fietst. Hij was al Europees kampioen en heeft nu WK-zilver om de hals. De Italiaan Filippo Ganna eindigt op driekwart minuut van hem als derde. Iets van jeugdige nonchalance is nog zichtbaar als hij direct na de start nog even de sokken optrekt en sommige bochten wat wiebelig rondt. Maar het gaat er niet minder hard door.

Hij noemt na afloop het zilver ‘het hoogste haalbare’. ‘Het verschil is een minuut, dus dan is Dennis gewoon te sterk. Het is mooi dit al op mijn palmares te zetten’. Volgens hem mist hij nog vooral het vermogen op de vlakke gedeelten van het parcours – ‘in vergelijking met de sterke tijdrijders’, voegt hij er nog aan toe, alsof hij na deze prestatie nog niet tot het gilde wordt gerekend. Ten onrechte, lijkt het. Luister maar naar Dennis: ‘Ik hoop dat hij nog wat jaartjes wacht.’ Evenepoel helpt hem gelijk uit de droom. ‘Volgend jaar ben ik er weer.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden