De ultieme wraak op de Amerikanen

Sven Kramer zat pas een half jaar in Jong Oranje toen hij via de televisie getuige was van de sensationele machtsgreep van Chad Hedrick en Shani Davis bij de WK allround in Hamar....

Van onze verslaggever Mark van Driel

Slechts drie jaar heeft het Kramer gekost om de Amerikaanse hegemonie te doorbreken. ‘Mister 20-years-old Champion’, zoals de onttroonde Davis hem zondag respectvol noemde, nam op magistrale wijze wraak voor eerdere Nederlandse en persoonlijke nederlagen. Vooral zijn voorsprong op Davis (zesde) en Hedrick (veertiende), het tweetal dat hem vorig jaar nog vernederde op de korte afstanden, was enorm. Alleen Enrico Fabris kon zijn spoor enigszins volgen.

Kramer hoefde in Heerenveen niet eens een volmaakte vierkamp af te werken om dezelfde status te bereiken als Hilbert van der Duim en Piet Kleine, de voormalige wereldkampioenen die hij als zoon van oud-schaatser Yep Kramer thuis geregeld aantrof. Hij leerde daardoor al jong dat kampioenen gewone mensen zijn, geen uitzonderlijk slag.

Heilig ontzag voor sportieve prestaties van anderen is Kramer vreemd. Hij weet dat arbeid adelt. Het irriteert hem als hij wordt afgeschilderd als een wonderkind wiens succes komt aanwaaien.

Topprestaties vragen naar zijn overtuiging om uiterste inspanning en opperste concentratie. Het behalen van zijn eerste Europese allroundtitel, afgelopen januari in Collalbo, vierde hij slechts in kleine kring. Hij hield de media op afstand en richtte zijn aandacht al vlot op de WK.

Zijn professionaliteit wordt geroemd door zijn trainers en oudere ploeggenoten. Tijdens de EK liet hij zelfs zijn ijzers tussen verschillende afstanden door anders afstellen door een materiaalman, die hij bij een eerder trainingskamp in het Italiaanse Collalbo op eigen kosten had laten invliegen. Details, weet Kramer, maken het verschil. Hij is niet vergeten dat hij vorig jaar in Turijn op de ploegenachtervolging olympisch goud misliep doordat hij op een blokje stapte en ten val kwam.

Op zijn thuisbaan verslapte zijn concentratie de afgelopen drie dagen slechts eenmaal, zonder fatale gevolgen. Na een voortvarende start op de 1500 meter, tegen zijn enige resterende rivaal Fabris, raakte hij overmoedig. Het gevolg was dat hij te gemakkelijk ging schaatsen en hij veel meer moest toegeven op de Italiaan dan bij de EK: ruim 1,2 seconde.

Kramer was woedend op zichzelf en bekende een dag later dat hij een mentale fout had begaan. Hij stond er in het tussenklassement na twee afstanden veel beter voor dan hij had gedacht. Daardoor nam hij de 1500 meter te lichtvaardig op.

Het verlies van zaterdag bleek de winst van zondag. Kramer wilde met een stunt zijn eerste wereldtitel extra glans geven. In het duel met ploeggenoot Carl Verheijen, die in het klassement achter Fabris als derde eindigde, ging hij weg op het schema van het wereldrecord. Verheijen moest halverwege afhaken, maar Kramer overtrof zichzelf. Met 12.49,88 bleef hij twee seconden onder zijn eigen toptijd.

‘Toen ik eenmaal doorhad dat ik onder het wereldrecord reed, dacht ik: nou moet het maar gebeuren ook’, zei Kramer, die zich de zestiende Nederlandse en vijfde Friese wereldkampioen allround mag noemen. Hij is de jongste van het stel. In 2003 was Gianni Romme de laatste Nederlandse WK-winnaar.

Kramer was verguld over zijn prestatie en bekende na de rondrit in de arrenslee dat het toernooi vooral geestelijk erg zwaar was geweest. ‘Het is niet niks als 16 miljoen mensen verwachten dat je wereldkampioen wordt, dat je dus eigenlijk wereldkampioen moet worden.’ In een adem liet hij erop volgen dat hij het lot van de ambitieuze topsporter aanvaardt. ‘Die druk hoort erbij. Je moet ervoor zorgen dat jij leidt en dat je je niet laat leiden.’

Kramer is niet van zins de wederopstanding van de tegenvallende Amerikanen gelaten af te wachten. Volgende maand hoopt hij bij de WK afstanden in Salt Lake City nog driemaal wereldkampioen te worden, op de 5 en op de 10 kilometer en op de ploegenachtervolging. Hij zal ongetwijfeld proberen zijn wereldrecords op de hooglandbaan verder aan te scherpen.

Ook de komende seizoenen zal zijn aandacht in eerste instantie uitgaan naar het uitbouwen van zijn erelijst. Kramer beseft dat alertheid gewenst is, want tot nu toe is hij op zijn best geweest als hij op anderen jaagt. Wat zal er gebeuren als er niemand is aan wie hij zich kan optrekken?

‘Ze zeggen altijd dat aan de top komen moeilijker is dan er blijven’, zei hij. ‘Dan moet ik maar het tegendeel bewijzen. Het is voor mij een uitdaging tot en met de Winterspelen van Vancouver de beste te blijven. En dan vooral met Vancouver.’

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden