De tomeloze ambitie van sportbestuurder André Bolhuis

Nadat hij naast een zetel in het Internationaal Olympisch Comité had gegrepen, weigerde André Bolhuis (71) toe te treden tot de Europese Olympische Comités. Nu is hij ineens kandidaat-vice-voorzitter.

NOCNSF-voorzitter André Bolhuis (rechts) bij de start van de bouw van de Olympic Experience in Scheveningen. Beeld Lex van Lieshout / ANP

Leeftijd was geen beletsel voor de 71-jarige NOCNSF-voorzitter André Bolhuis om deze herfst in te stemmen met een in zijn ogen ongetwijfeld eervol verzoek. Of hij zich wilde kandideren voor de functie van vicevoorzitter van de Europese Olympische Comités, de EOC, een continentale belangenclub met evenementen als het olympisch jeugdfestival Ejof en de Europese Spelen.

Na zijn bestuur te hebben geraadpleegd zei Bolhuis ja. Dat was opvallend. De oud-hockeyer werd de voorbije jaren aangerekend dat hij soms te solistisch opereerde.

Solistische voorzitter

Het leidde in 2015 tot het debacle van de aan Nederland toegekende en vervolgens teruggegeven tweede editie van de Europese Spelen, die van 2019. De solistische voorzitter kreeg een scherp rapport over zich heen van de commissie-Depla, waarin stond hij een uitstekende verteller doch matige luisteraar is. Vijftig interviews lagen ten grondslag aan die constatering. Bolhuis beloofde beterschap.

Enkele maanden eerder was hij, bij het ontbreken van een tegenkandidaat, aan zijn tweede termijn als voorzitter begonnen. Want de wereld weet: Bolhuis, de oud-international, is geen wegloper.

In 2010 was hij na drie jaar bestuurslidmaatschap sportmoeder Erica Terpstra opgevolgd als voorzitter van de nationale olympische sportkoepel NOCNSF. In 2013 was hij wat graag lid geworden van het 'grote' IOC, het 115 leden tellende Internationaal Olympisch Comité. Hij werd gepasseerd door de toenmalige KLM-directeur Camiel Eurlings, die was geparachuteerd door Koning Willem-Alexander, diens voorganger.

Bolhuis was zo teleurgesteld dat hij in die zomer van 2013, toen het Eurlings-scenario was uitgelekt, geen trek had in een functie in het EOC. Voorgangers Wouter Huibregtsen en Erica Terpstra hadden daar gezeten. Hij hoefde niet zo nodig. Bij de opening van het Europees Jeugd Olympisch Festival (Ejof) in zijn stad Utrecht zei hij zelfs overal mee te stoppen. De toenmalige voorzitter van de EOC, de Ier Patrick Hickey, kon Bolhuis niet verleiden.

We zijn vier jaar verder en de olympische wereld is door tal van schandalen opgeschrikt. Hickey werd vorig jaar na de Olympische Spelen in Brazilië achter de tralies gezet op verdenking van illegale tickethandel. Hij kwam op borgtocht vrij, maar zijn tijd is voorbij en zijn geloofwaardigheid is verdampt.

Hickey was de sportbestuurder die Bolhuis eind 2014 maande de Europese Spelen naar Nederland te halen. Het leek een mooi aanbod, maar het werd door de geldgevers, sportminister Edith Schippers voorop, als een giftig geschenk gezien. Toen het ministerie van Sport niet over de brug kwam met 27 miljoen euro - de totaalkosten van het evenement waren 125 miljoen - ging het niet door.

Eergevoelig werkpaard

Na het vertrek van Hickey (hij schorste zichzelf als EOC-chef) bleek diens opvolger, de Sloveen Janez Kocijancic, zowaar nog geïnteresseerd in de bestuurlijke inbreng van de Nederlandse veteraan. De twee zaten samen in de coördinatiecommissie van de eerste editie van de Europese Spelen, die van Bakoe 2015, die iets meer dan 900 miljoen euro kostten. Bolhuis kon destijds niet nalaten de Azerbeidjaanse aanpak te prijzen.

Wat de Nederlander op 71-jarige leeftijd beweegt om zich te kandideren voor een extra job van vier jaar valt te raden. Bolhuis is eergevoelig, voelt zich fit en staat bekend als een werkpaard. Hij deed twee Olympische Spelen als chef de mission. Bestuurswerk combineerde hij met een druk tandartsenbestaan.

Wie in het IOC denkt mee te doen na zijn 70ste heeft het mis. De leeftijdgrens is keihard. 70 geworden, wegwezen. Tenzij je voor 1999 bent gecoopteerd, dan mag je tot je 80ste blijven. Dat zal Bolhuis hebben meegewogen bij zijn besluit om zich te kandideren voor het limietloze EOC.

Hij duelleert vrijdag bij de verkiezing in Zagreb met de Deen Niels Nygaard, een collega-voorzitter van een NOC dat transparantie en democratie in het vaandel voert.

Vijftig landen mogen stemmen. Onduidelijk is of een campagne beslist of dat de steun van de Sloveense voorzitter beslissend is. Die lijkt op de hand van de Nederlander.

De EOC staat voor een grote opgave. De Europese Spelen van Minsk (2019) lijken op voorhand in de schaduw te staan van het initiatief van zeven Europese sportbonden die in augustus 2018 hun Europese kampioenschappen houden in twee steden, Glasgow (6) en Berlijn (1). Het gaat om atletiek, zwemmen, wielrennen, turnen, golf, triatlon en roeien. Daar kunnen de titelloze Europese Spelen van een jaar later niet tegenop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden