De tijd krijgt geen vat op Oscar Freire

Een mens kan in vijf jaar veel veranderen. Oscar Freire werd zondag in Verona opnieuw wereldkampioen, maar op hem had de tijd geen vat gekregen....

De vraag lag voor de hand. Vijf jaar geleden was in hetzelfde Verona diezelfde Oscar Freire wereldkampioen geworden. Dus toen de Spanjaard uit de Rabobankploeg gisteren wederom de regenboogtrui om de schouders trok, wilde iedereen weten wat er in die tussenliggende jaren was veranderd.

Het verschil tussen de wereldtitels was simpel uit te leggen. Het was het verschil tussen Harm Ottenbros aan de ene kant en Eddy Merckx, Rik van Steenbergen en Alfredo Binda aan de andere.

In 1999 werd Freire nog gezien als een eendagsvlieg, als een renner die de titel op de Corso Porta Nuovo in Verona had gestolen van de favorieten die hem in een moment van onachtzaamheid in de laatste kilometer weg hadden laten rijden. De Spanjaard werd als de nieuwe Ottenbros geportretteerd, de wereldkampioen (1969) zonder palmares.

Freire legde het vanzelfsprekend anders uit. Van Ottenbros had hij nooit gehoord. En de vergelijking met grote kampioenen als Merckx, Van Steenbergen en Binda ontzenuwde hij onmiddellijk. 'Ik vind het een eer dat ik het record nu met hen deel. Maar ik wilde vooral de beste WK-renner van mijn generatie worden. Die andere kampioenen fietsten in een ander tijdperk en onze palmaressen verschillen, geloof ik, nogal', zei Freire lachend.

Die eerste titel, vertelde hij aan de vooravond van het WK, leidde ertoe dat hij voor het wielrennen behouden bleef. Hij stond die tiende oktober op als een onbekende renner en ging naar bed als wereldkampioen. 'Ik wist wel dat ik niet alleen door een gelukje die titel veroverde. Ik was iemand die kon winnen, ik had alleen geen zelfvertrouwen.'

Nu is hij een renner die de koersen waarin hij wenst te schitteren zelf uitzoekt. Freire zoekt altijd de weg van de minste weerstand, en hij komt ermee weg omdat hij doet wat hij belooft. Geen renner die zo makkelijk in vorm raakt als hij. Het levert af en toe onbegrip op in de gelederen van zijn Nederlandse werkgever. Als hij erbij is in een koers, vragen zijn collega's zich soms af of hij wel meedoet. Maar als hij er niet is, zoals in de Tour dit jaar, wordt hij steevast gemist.

In zijn eentje zorgt hij ervoor dat de bank toch met groot genoegen op het afgelopen seizoen kan terugkijken. Hij begon in maart met winst in Milaan-San Remo en sluit nu af met een regenboogtrui.

Ondertussen effende hij het pad voor de transfers van Denis Mentsjov, Pedro Horillo en Alexander Kolobnev. 'Hij toont aan dat een buitenlandse renner ook kan slagen in onze ploeg. Zonder Oscar zou het veel moeilijker zijn geweest om Mentsjov ervan te overtuigen dat hij bij de Rabobank past', gaf manager Theo de Rooij toe.

Niet alleen bij zijn werkgever was hij goed voor een cultuuromslag, maar ook in eigen land veranderde hij de kijk op de wielersport. Vijf jaar geleden had bondscoach Paco Antequara het nog gemakkelijk. Omdat de ronderenners de neus ophaalden voor een WK-selectie, kwam hij uiteindelijk bij Freire terecht. De 23-jarige had wel oren naar een WK. Van de zeventien koersdagen en die ene overwinning was hij dat seizoen niet echt moe geworden.

Sindsdien behoren de Spanjaarden altijd bij de favorieten op een WK. Ze moesten 72 jaar wachten op een eerste titel, daarna verzamelden ze er met Freire en Igor Astarloa vier in vijf jaar.

Het maakte er de taak van Antequera echter niet makkelijker op. Want naast Freire selecteerde hij met uittredend wereldkampioen Astarloa en Alejandro Valverde twee andere grote kanshebbers. Doorgaans levert te veel kopmannen in één ploeg vooral heibel maar geen wereldtitel op.

De Italianen gingen er in eigen land aan ten onder nadat hun grote leider Paolo Bettini zijn knie had gestoten en gedesillusioneerd moest opgeven. Damiano Cunego en Ivan Basso deelden vervolgens het kopmanschap, maar toonden in de laatste ronde nooit de eensgezindheid die de Spanjaarden de hele dag wel hadden getoond.

Valverde werd vorig jaar nog tweede bij het WK in Hamilton, maar offerde zich in de eindsprint zonder problemen op voor Freire. De stuurloze Italianen daarentegen verzuimden in de laatste beklimming van de Torricelle een pact te sluiten en brachten daardoor Freire in een zetel naar de finish. Dat Luca Paolini achter Freire en Zabel nog derde werd, daarvoor mocht de knecht van Bettini vooral zichzelf bedanken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden