Sport Tour de France

De taaie Texaan: scheef op zijn fiets en onder de pijnstillers, maar hij rijdt door

Natuurlijk schoot het even door het hoofd van Lawson Craddock, toen hij tijdens de eerste etappe tussen het publiek op de grond lag. Rugnummer 13, dan krijg je dit. Dat hij volgens de wielertraditie het lapje met de cijfers omgekeerd had opgespeld, had dus niet geholpen. Wat wil je ook? Een bidon rolt over het asfalt. Zijn wiel stuitert erover heen. Hij verliest de macht over het stuur en rijdt vol in op een toeschouwer langs de weg. Zoiets kan iedereen overkomen.

Lawson Craddock, van de EF Drapac Cannondale ploeg met nr 13, die met een scheurtje in zijn linker schouderblad rondrijdt op 500 meter voor de finish als allerlaatste van het hele peloton. Tour de France, 5e etappe in Quimper. 11 juli 2018. Foto Klaas Jan van der Weij

Sinds die dag is Craddock (26) uit de ploeg EF Education First-Drapac al etappes aaneen de allerlaatste in het algemeen klassement en een hoofdrolspeler in deze Tour de France. Elke ochtend als hij de teambus verlaat, staan verslaggevers en cameraploegen klaar voor een update over zijn gezondheidstoestand. Rondom zijn oogkas vechten alle kleuren van de regenboog om aandacht. Vijf of zes hechtingen houden zijn linkerwenkbrauw bijeen. Het ernstigste blijft verborgen onder zijn shirt: een gehavend linkerschouderblad. Gekleurde tape houdt bot en omgeving in positie.

Hij rijdt maar door, aan de staart van het peloton, soms er ver achter. Scheef op zijn fiets, vooral steunend op zijn rechterarm. Hij kan niet op de pedalen staan. Hij slikt pijnstillers, paracetamol en ibuprofen. Hij krijgt intensieve massage, tot de tranen hem in de ogen springen.

Deze woensdag moet hij voor het eerst enkele klimmetjes op, in het Bretonse binnenland. Hij ziet er tegenop. Wat gebeurt er als hij aan het stuur trekt? Maar afstappen is geen optie, hij komt uit Houston, Texas. Zijn ouders hebben hem voorgehouden dat hij een vechter is. De ploeg heeft hem naar Frankrijk gestuurd om zijn werk te doen, om kopman Rigoberto Urán te beschermen.

Dit is zijn kans. Vorig seizoen was waardeloos geweest. Overtraind, was het vermoeden. Hij zat veel thuis, in Austin. Dit jaar ging het juist beter. In de Amstel Gold Race reed hij lang mee in een kopgroep. Hij was de vluchter die het hoogst eindigde: negende.

Niet opgeven

De Tour ziet vaker gebutste renners die niet van opgeven willen weten. Een greep uit deze eeuw. In 2003 werd Tyler Hamilton tweede met een dubbele sleutelbeenbreuk, al waren er twijfels over de precieze ernst van de blessure. In 2011 haalde Johnny Hoogerland Parijs met 33 hechtingen na zijn salto in het prikkeldraad. Geraint Thomas voltooide de Tour van 2013 met een scheurtje in zijn bekken. In 2016 bereikte Sam Bennett met verwondingen aan zijn hand als laatste in het algemeen klassement de Champs-Élysées.

Vertel Craddock niet dat hij een held is. ‘Nee, nee. Anderen in deze wereld moeten veel meer verdragen dan ik met alleen maar een pijnlijke schouder.’ Het draait al niet om hem, wil hij maar zeggen. Want hij is een actie begonnen. Elke dag die hij uitrijdt, stort hij 100 dollar voor de renovatie van de Alkek Velodrome in Houston. De orkaan Harvey trok in september 2017 over de wielerbaan waar hij als 10-jarige jochie op de racefiets de eerste meters maakte. Het beton is kapot, containers met fietsen zijn beschadigd. ‘Ik wil dat kinderen er weer veilig kunnen racen of gewoon plezier hebben, zoals ik toen.’ Hij riep op anderen te doneren. De teller nadert de 40.000 dollar. ‘Dat geeft me kippenvel.’ Het regent steunbetuigingen. ‘Go Lawson. We zijn trots op je. Roll on!’

Een harde jongen

Moet de ploeg de renner niet tegen zichzelf beschermen? Teammanager Jonathan Vaugthers: ‘Er is geen sprake van dat we hem een bepaalde richting op duwen. Voor ons zijn twee personen bepalend. Als de dokter zegt dat het veilig is, dan mag hij rijden. De dokter zegt dat het niet gevaarlijk is. Dan is het aan Lawson zelf. Wil je racen? Hij wil niets liever. Hij is een harde jongen, hij is een Texaan.’ Komt de publiciteit de ploeg ook goed uit? ‘Het gaat ons niet om aandacht voor Lawson. We zijn hier om de Tour de France te winnen.’

Ploegarts Kevin Sprouse heeft de medische details. ‘Velen denken dat hij een gebroken schouderblad heeft en dat het daarom onverantwoordelijk is dat hij rijdt. Veel dank voor jullie bezorgdheid, maar het is geen gebroken schouderblad. Het is een barst, van hooguit twee centimeter. Dat wordt niet erger. Het zijn vooral de spieren erom heen die pijnlijk zijn. Die hebben ook een opdoffer gehad. Maar het gaat elke dag beter.’

In finishplaats Quimper is hij weer laatste. Hij reed te midden van sprinters. Het gezicht zit onder het stof, maar de ogen staan helder. ‘Het ging boven verwachting. Ik kon voor het eerst uit het zadel komen.’

Hij blijft trouw aan de traditie. Nog altijd prijkt een omgekeerde 13 op de rug. Het noodlot moet je niet tarten. Zondag wachten in Noord-Frankrijk de kasseien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.