De smaak te pakken

Deze zomer kijk ik voor het eerst sinds jaren weer naar het WK. Aanvankelijk uit oneigenlijke motieven want om bij mijn zonen in het gevlei te komen: ‘Fijn, hè, dat we van Kameroen hebben gewonnen’ ‘Ja hoor, mam’..

Annemarie Oster

Maar ik liet me niet uit het veld slaan. Of ik Nederland - Slowakije in hun nabijheid mocht bekijken. Mijn oudste zoon bezit een reuzenscherm in een goed geventileerd appartement waar zijn broer plus vrienden van vroeger deze maanden kind aan huis zijn, kortom, een prachtgelegenheid om de hele mespoge en passant wat vaker en langer achter elkaar te zien. En te horen! Godallejezus, wat maken jongemannen een lawaai als ze opgewonden zijn. Ik was helemaal vergeten hoe dat klonk. Helaas konden zij zich maar al te goed herinneren hoe ik tijdens eerdere WK’s mijn partijtje mee dacht te blazen. (Niet op zo’n vermaledijde toeter.) Zodra de Slowaken ons doel naderden, huiverde ik blijkbaar op dezelfde manier tussen mijn tanden als dertig jaar geleden. ‘Mam, je gaat toch niet de hele tijd dat soort geluiden zitten maken, hè!’ Maar toen we hadden gewonnen, (dank je, Kuijt, dank je, Sneijder! ) tapten ze uit een ander vaatje: ‘Mam, je brengt geluk. Kom de volgende keer maar weer.’

Bij Nederland - Brazilië heb ik een taart meegenomen, oranje, met een marsepeinen voetbalschoen er op. De Goden verzoeken, maar, dankzij die kopstoot van Sneijder... tot de laatste kruimel.

Inmiddels heb ik de smaak van het WK te pakken gekregen, sterker, ik raak oprecht geïnteresseerd in voebele. En in onze jongens (O, die tanden van Robben, dat kuiltje in zijn wang, die roze oren van Kuyt! Om maar te zwijgen van de hele verschijning van onze reddende engel in het doel!)

Op dit moment zitten mijn vriend en ik even op Terschelling. Daar volgden wij Nederland - Uruguay op een nog groter scherm dan dat van mijn zoon. ‘Spannend!’, sms’te ik hem na de goede afloop. ‘Een thriller’, luidde het antwoord. Toen kon Spanje - Duitsland er ook nog wel bij. De volgende ochtend belde ik mijn jongste ‘of hij ook voor Spanje was’. Kennelijk beschouwde hij deze vraag als retorisch: ‘Ja, natuurlijk.’ Ik begin het te leren.

Zondag keren we DV terug op het vasteland. Dan wordt er gekeken op een groot scherm in de Jordaan. Zal ik weer een taart mee durven nemen?

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden