COLUMNWillem Vissers

De reis van Lewis Hamilton en Paulo Coelho

Drie jaar geleden, in een gesprek met de Volkskrant, sprak Lewis Hamilton over zijn favoriete boek, De alchemist van Paulo Coelho. Het verhaal gaat over een herdersjongen op zoek naar zijn lotsbestemming. ‘Het draait om de reis, niet om het einddoel’, vatte Hamilton het boek samen, toen hij cultureel gids was van de krant.

Zijn reis van zondag, tijdens de race op het kletsnatte circuit van Istanbul, was avontuurlijk met een wonderbaarlijk mooie afloop, en het einddoel was deze keer beslist de moeite waard: de zege en de wereldtitel. Hij kroonde zich tot de grootste racer aller tijden in de Formule I, want zo zou je Lewis Hamilton mogen noemen na zijn zevende wereldtitel, de evenaring van Michael Schumacher, en zijn record aan gewonnen races.

De finishbeelden waren prachtig in deze uiterlijk wat kille sport, omdat gezichten verborgen gaan. Gestart in zesde positie, geklommen, geduld betracht, fouten van anderen afgestraft, geprofiteerd van de opdrogende baan, met banden die bij de finish tot op de draad versleten waren.

Na afloop, in de auto, herhaalde hij door de boordradio enigszins clichématige tips die hij geregeld geeft aan kinderen, en waarvan het niet erg is dat ze clichés zijn, want ze zijn waar: ‘Droom, hoe groot en onrealistisch die droom ook kan zijn’. De Brit, geen rijkeluiszoon, werd opgeleid door vader Anthony, die vier banen combineerde om de dure race vol te houden, voordat de grote sponsors zich aandienden.

Symboliek op een circuit. Hamilton, zittend in de auto, beeft omdat hij huilt, de ogen verscholen achter het vizier van de helm. Dan staat hij op, doet hij zijn helm af, gaat op de auto staan, bindt zijn dreadlocks bij elkaar en steekt de armen omhoog, met betraand gelaat. Hij is een kleurrijke persoonlijkheid die zich ook graag politiek uit, die dit jaar knielde voor elke Grand Prix, als protest tegen racisme en discriminatie. No racism, staat op de auto. Black Lives Matter op het mondkapje.

Hamilton zei nog iets moois. Zijn racerij is geen ‘blame game’. Niemand hoeft elkaar de schuld te geven als het misloopt. Het gaat om communicatie in het team, om elkaar helpen, om te leren van elkaar en iets op te steken van verlies.

In het interview met de Volkskrant parafraseerde hij een anekdote uit het boek van Coelho. Een koning krijgt bezoek van de hoofdpersoon, maar de koning heeft nog geen tijd. De hoofdpersoon mag eerst de pracht en praal rond het kasteel bekijken tijdens een wandeling, al moet hij lopen met een lepel met een druppel olie die niet op de grond mag vallen. Als de koning later vraagt of de wandelaar al dat moois heeft gezien, luidt het antwoord dat genieten moeilijk was, omdat hij op die druppel lette.

De verslaggever van Ziggo vroeg of hij zijn toekomst wilde delen. Hamilton antwoordde dat hij wil genieten van het moment, dat hij eerst zijn geliefden wil omhelzen. Zo reisde Paulo Coelho zondag mee tijdens de reis van Lewis Hamilton, op het kletsnatte circuit van Istanbul.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden