De pijn en honger zijn weg, de koortsdromen nog niet

Joris van Soerland (24) achtte zichzelf dit jaar een serieuze kanshebber voor de nationale badmintontitel. Een geperforeerde blindedarm maakte begin december korte metten met die illusies....

Van onze verslaggeefster

Tynke Landsmeer

AMSTERDAM

De confrontatie met zijn spiegelbeeld ging Joris van Soerland de eerste dagen angstvallig uit de weg. De badmintonner was geschrokken van zijn magere lijf. In drie weken tijd was hij vijftien kilo lichter geworden. Bovendien ontsierde een twintig centimeter lang litteken zijn buik.

De angst dat hij nooit meer op zijn oude gewicht zou komen, bleek ongegrond. Een maand later herinnert niets meer aan het zielige hoopje man dat het gevoel had nooit meer beter te zullen worden. In trainingsbroek en met rode wangen van inspanning is Van Soerland zelfs alweer met een badmintonracket in zijn handen gesignaleerd.

Het snelle herstel is opmerkelijk. Maar de nummer twee van Nederland is dan ook vast van plan sterker dan ooit terug te keren. De voorgeschreven drie weken rust kortte hij in tot een paar dagen, waarna hij alweer voorzichtig begon met aquajoggen, fietsen en krachtoefeningen. Zijn positieve levensinstelling laat hem weinig rust.

'Ik wil heel graag. Ik heb constant voor ogen: je haalt het, je komt sterk terug. Ik heb me alweer ingeschreven voor een toernooi begin maart. Ik heb een sterk lichaam.'

Een mentale terugslag was niettemin onvermijdelijk. Het besef dat hij vijf dagen op het randje van de dood had gebalanceerd kwam pas na een paar weken.

'Ik zag krantenkoppen als: Toestand badmintonner kritiek en Van Soerland in levensgevaar en dacht: dat kan ik niet geweest zijn, dat overkomt mij niet. Terwijl me dat al lang was overkomen.'

Met hevige pijn in zijn buik meldde Van Soerland zich op 29 november bij zijn huisarts. De dokter constateerde buikgriep en stuurde hem naar huis, maar Van Soerland wist dat er meer aan de hand was. 'Ik moest maar op bed gaan liggen, had hij gezegd, maar 's nachts werd de pijn alleen maar erger.'

Zijn vriendin, de badmintonster Georgy Trouerbach, bracht hem zaterdagochtend met de auto naar het Sint Lucasziekenhuis in Amsterdam. Elke hobbel deed pijn. De trap af was al een kwelling. Lopen ging slechts stapje voor stapje. 'Ik liep krom van de pijn. Dat had ik met buikgriep nog nooit gehad.'

Nadat de artsen tot een kijkoperatie hadden besloten bleken de vermoedens van Van Soerland juist. De badmintonner liep al twee dagen rond met een geperforeerde blindedarm en inmiddels hadden allerlei bacteriën zich in zijn buikholte genesteld. Eén bacterie in de bloedbaan zou fataal zijn.

Na een eerste operatie werd de wond twee dagen opengehouden om de buikholte schoon te spoelen. Zijn hart werd kunstmatig aan de gang gehouden en de morfine hield hem dagenlang buiten bewustzijn. Volgens de artsen zou de pijn anders ondraaglijk zijn.

Toen hij weer naar huis mocht, belandde hij een dag later opnieuw in het ziekenhuis. 'Ik had om tien uur een afspraak en vijf minuten later had ik de hele boel ondergekotst.' Een derde operatie was nodig, omdat zijn dunne darm werd afgekneld door littekenweefsel.

'In die dagen daarna kreeg ik alleen maar voedsel via een infuus en mocht ik slechts anderhalve slok water per uur drinken. Toen ben ik zo enorm afgevallen. Ik had een verschrikkelijke honger. Ik had in drie weken tijd slechts vijf vaste maaltijden gehad. De dag dat ik weer mocht eten was een groot feest.'

De vijf dagen die Van Soerland in kritieke toestand doorbracht op de intensive care, is hij kwijt. Zijn koortsdromen niet. Bij vlagen komen de herinneringen daaraan terug. 'En die zijn niet prettig. Als ik een film op tv zit te kijken denk ik: shit, dat is met mij ook gebeurd.

'Ik vertrouwde mijn ouders en mijn vriendin niet meer. Ik dacht dat ze in de greep waren van Amerikaanse bendeleden. Vanuit mijn raam kon ik aan de overkant de kantoren van het ziekenhuis zien liggen. Ik was ervan overtuigd dat die bende daar in een kamer zat en mij in de gaten hield met camera's en afluisterapparatuur.

'Ik haalde alles door elkaar. Ik wist niet meer wat echt was en wat ik had gedroomd. Ik zwaaide zelfs naar de camera's om te laten zien dat ik ze wel doorhad. Ik was zo bang, dat ik niet alleen in de kamer durfde te zijn.'

Langzaam kwam het vertrouwen in zijn omgeving weer terug en inmiddels heeft Van Soerland zijn rust hervonden. Badminton is nog steeds belangrijk voor hem, maar de druk is minder groot. 'Het is heel tweeledig. Aan de ene kant denk ik: waar maak je je druk om, aan de andere kant is de drijfveer alleen maar groter geworden.

'Ik bekijk van dag tot dag wat mijn lichaam aankan. Ik plan niets meer. Als het niet goed voelt, dan train ik niet. Ik ben blij dat ik die rust nu heb gevonden in het badminton, het is alleen jammer dat het door zoiets moet gebeuren.'

Hij achtte zich kanshebber voor de nationale badmintontitel, maar zit in Den Bosch aan de kant. 'Ik vind het jammer. Vorig jaar verloor ik de finale van Jeroen van Dijk. Dit jaar voelde ik me erg fit. Ik dacht: die titel is voor mij. Ik weet zeker dat ik het Jeroen heel erg lastig had kunnen maken.

'Ik ga er nu heen om naar Georgy te kijken en haar een beetje te coachen. Degene die wint gun ik het van harte, maar ze moeten wel beseffen dat het de laatste keer is geweest. Volgend jaar sta ik er weer. Daar ben ik van overtuigd.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden