wedstrijdverslag WK finale

De Oranje vechtmachine verliest in Lyon met 2-0 van de Amerikaanse voetbalmachine

Jackie Groenen in tranen na de finale. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Een uur lang kan Oranje de Amerikanen tegenhouden, tot een strafschop het verzet breekt. De verloren WK-finale (2-0) is een wijze les voor de Nederlandse ploeg: geweldig resultaat, en nu nog beter worden.

De vechtmachine verloor in Lyon van de voetbalmachine, en dat was voor het spel maar beter ook. Oranje kraakte en piepte in al haar voegen en rolde over gevaarlijk terrein, totdat de brandstof op was en de videoarbiter hielp met een duwtje naar beneden dat anders ook gekomen was.

De verloren WK-finale (2-0) tegen de Verenigde Staten, het vierde finaleverlies inclusief de toernooien van de mannen, was ook een wijze les voor de Nederlandse vrouwenploeg. De internationals hebben in pakweg tien jaar veel stappen gezet en ze mogen trots zijn dat de finale van het WK is bereikt, al zat het dan mee, tegen Japan bijvoorbeeld en met de ‘makkelijke’ helft van het speelschema.

De les is vooral dat Nederland nog beter moet leren voetballen. Technisch, aan de bal, qua fitheid ook, hoeveel progressie ook al is geboekt. De tactiek was goed, de uitvoering viel uiteindelijk niet vol te houden. Het balverlies was legio, de zogenoemde topspelers met buitengewone kwaliteiten waren te weinig in vorm. Lieke Martens, Daniëlle van de Donk, Shanice van de Sanden, van hen viel veel te weinig te genieten dit toernooi. Zo kwam Nederland zondag vrijwel nooit tot fatsoenlijk aanvalsspel en was de bal telkens weer net zo snel terug als hij weg was getrapt. Deze druk viel niet vol te houden voor de oranje muur. Die arme doelman Sari van Veenendaal zag telkens andere Amerikanen voor zich opduiken.

Megan Rapinoe viert haar doelpunt. Beeld BSR Agency

Beslissende strafschop

De beslissende strafschop na een uur was gemakkelijk gegeven doch wel begrijpelijk, zoals de Amerikanen tegen Spanje twee strafschoppen eenvoudig kregen, alsof de arbitrage het helemaal niet zo erg vond dat de ploeg de titel prolongeerde. Discussie zal er altijd zijn in zulke gevallen en door de komst van de VAR verandert de aanvankelijke beslissing van de scheidsrechter (niets aan de hand) geregeld in een penalty.

Stefanie van der Gragt was haar oriëntatie kwijt en raakte spits Alex Morgan, die in haar loop naar de bal slim tegen het hoog geheven been aanrende, met de ogen dicht. Tja. Scheidsrechter Frappart schakelde de VAR in en die vond het een penalty, benut door Megan Rapinoe, die dus niet naar het Witte Huis gaat om de hand van Trump te schudden.

Lineth Beerensteyn knielt na de verloren WK-finale. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Het voordeel voor de eenzijdige wedstrijd, met de veel betere Amerikanen, was dat Nederland met nog een half uur te gaan nu moest aanvallen, dat de aanpak van straffe defensie nu in één klap waardeloos was. Dat de ploeg niet meer alleen kon tegenhouden, om nog iets van de finale te maken. Dat was tot dan goed gelukt, in defensief opzicht. Maar even na de beste kans voor Oranje, waarbij Miedema na een aardige solo te lang wachtte met schieten, verspeelde Van de Donk de vrije bal veel te makkelijk op het middenveld, zoals ze dat eigenlijk het hele toernooi te vaak deed. Rose Lavelle, een heerlijke dribbelaar, schoot de bal hard en geplaatst in.

De Nederlandse tactiek was totaal anders dan voorheen. Dominique Bloodworth was in plaats van linker centrale verdediger nu linksback, omdat bondscoach Sarina Wiegman Merel van Dongen niet in staat achtte Tobin Heath te bespelen. Dat was een begrijpelijke gedachte. Routinier Anouk Dekker vormde het centrum met Stefanie van der Gragt, een van de besten van Oranje dit toernooi, symbool voor de onverzettelijkheid van de ploeg. Ze gaven alles in fascinerende lijf-aan-lijfgevechten met Alex Morgan en co. Hoewel het krachtsverschil aanzienlijk was, ontspon zich een interessant gevecht. Kon Oranje dit volhouden? Hoe lang?

De Amerikanen vieren hun winst. Beeld AFP

Overal een stapje tekort 

Maar ook verder was alles anders. Lineth Beerensteyn was in het tactische plan de diepste aanvaller, Vivianne Miedema acteerde daar wat achter, tussen de linies zogezegd, met Martens vanaf links en Van de Donk op rechts. Jackie Groenen en Sherida Spitse waren de controleurs. Het liep aardig, vooral in verdedigend opzicht. Nederland vrat zich in de wedstrijd, en kwam geregeld als winnaar uit de persoonlijke duels.

De vrouwen overleefden de eerste twaalf minuten, waarin de Amerikanen telkens scoorden in hun zes voorgaande duels. Ze overleefden zelfs de eerste helft. Alleen kwamen de Amerikanen steeds dichter bij een doelpunt. Sari van Veenendaal redde een paar keer geweldig, al had ze eenmaal geluk dat de bal via de paal terugrolde in haar handen. Nederland kwam nauwelijks onder de druk uit, omdat het balbezit veel te kort duurde. Elke keer dat eenvoudige balverlies, dat kon niet goed blijven gaan. Niet kloppende passes. Overal een stapje tekort.

Eigenlijk kreeg Nederland niet één echte kans, op die niet geschoten bal van Miedema na. Natuurlijk waren daar tranen na afloop, maar die mogen snel gedroogd. Nederland heeft zeker in prestatief opzicht een geweldig toernooi gespeeld, met zes gewonnen duels op rij en een uur de gehouden nul tegen de Amerikanen.

Het is tijd voor vakantie, en dan opnieuw het trainingsveld op. Beter worden. Nog beter, om meer weerstand te kunnen bieden aan het beste voetballand van de wereld bij de vrouwen. 

Megan Rapinoe in het midden samen met de rest van haar team, trots met de trofee in haar handen. Beeld AFP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden