De ontrafeling van een verwarrend kijkspel

Sport is met al die dopinggevallen een verwarrend kijkspel geworden. Zondagmiddag won de Britse atletiekploeg op de slotdag van de Europese kampioenschappen de 4x100 meter estafette....

Marije Randewijk

Terwijl het toernooi in Göteborg naar het einde kabbelde, liepen drie van de vier winnende atleten met de Britse Union Jack hun ereronde. Ook dat was nog geen reden om overeind te schieten van de bank. Meestal zwermen de estafettelopers na een gewonnen race over het stadion uit en ook in dit geval kon de regisseur nummer vier niet vinden.

Het werd pas schokkend toen de vierde loper ineens voor de camera’s van de BBC opdook. ‘Gefeliciteerd’, zei de verslaggever enthousiast. Darren Campbell beantwoordde de felicitatie met een gezicht dat op onweer stond.

Na de vraag waarom hij geen ereronde had gelopen, begon de sprinter aan een warrig betoog: ‘Ik heb mijn situatie duidelijk gemaakt. Ik kan deze rotzooi niet meer aanzien. Ik ben geen hypocriet. Hoe kan ik nu een ereronde lopen?’ Vervolgens beende hij boos weg.

Om het iets te verduidelijken. Campbell had met die estafettezege zijn ploeggenoot en (voormalig) dopingzondaar Dwain Chambers aan een nieuwe Europese titel geholpen. En dat zat hem dwars.

Niet eens omdat Chambers hem door die geschiedenis twee medailles – het zilver van de EK 2002 en de WK 2003 – en het daarbij horende prijzengeld had ontnomen, of omdat hij eigenlijk niet met hem wilde lopen. Nee, Campbell was boos, omdat zijn landgenoot had verzuimd informatie te verschaffen over de bedriegers die hem tot het gebruik van de verboden middelen hadden aangezet. Chambers had een kans laten liggen om de volgende generatie te helpen.

Hij moest zijn woorden echter niet opvatten als een persoonlijke aanval. Met zijn uitval wilde Campbell alleen maar duidelijk maken dat hij zijn in genade aangenomen landgenoot niet alleen verantwoordelijk houdt voor zijn daden.

Het maakte het er allemaal niet begrijpelijker op. Want was het niet Campbell zelf die werd getraind door Linford Christie? En staat Christie bij het Brits olympisch comité niet voor het leven op de zwarte lijst, nadat hij in 1999 twee jaar werd geschorst voor het gebruik van anabole steroïden?

De directeur van de Britse atletiekbond stelde dezelfde Christie, tot woede overigens van Steve Cram en Paula Radcliffe, onlangs aan als een betaalde mentor voor de atleten die in 2012 de Spelen in Londen tot een succes moeten maken.

Dat mag in deze roerige dopingtijden als een opmerkelijke benoeming worden gezien. Zeker omdat dezelfde directeur een Britse wereldjeugdkampioen dit jaar naar Trevor Graham stuurde voor een trainingsstage.

Graham is de man achter de betrapte wereldkampioen sprint Justin Gatlin en een van de meest omstreden begeleiders in de internationale atletiek.

In dat licht bezien was het niet verwonderlijk te noemen dat de Britse atlete die als het toekomstige gezicht van de Spelen van 2012 werd beschouwd, Christine Ohuruogu, niet naar de EK mocht, omdat ze drie dopingtests heeft gemist. Nog zeventig andere Britse atleten lieten afgelopen jaar verstek gaan bij een controle, vier van hen zelfs twee keer.

Die onachtzaamheid kan Ohuruogu op een levenslange schorsing komen te staan. Haar manager nam het voor zijn atlete op. Een talent moet niet worden gestraft omdat die slecht is in ‘lifestyle management’, vond hij.

Drie keer raden wie die manager is. Juist, Linford Christie. Dat maakt het allemaal weer een stuk minder verwarrend.

Marije Randewijk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden