Column Peter Winnen

De onbekende Colombiaantjes reden ons finaal aan flarden in het hooggebergte

Ik tel drie Colombianen in de top tien van de Vuelta: López, Urán, Quintana. Niet moeilijk zou je zeggen met al die hoogtemeters en bijna verticale bergaankomsten. Elke Colombiaan klimt toch als een bergmarmot! Dit laatste is niet helemaal juist. Ik ken een Colombiaanse topsprinter die de Europese elite er keer op keer oplegt en geen viaduct overkomt.

Om een goede klimmer te wezen moet je gewoon een steengoede renner zijn. Het is een feit dat Colombia, sinds het eerste verschijnen in de Europese profkoersen in het begin van de jaren tachtig, pallets steengoede renners aanlevert. Hun eerste schreden op Europese bodem heb ik meegemaakt. Het was een heuse opwaardering van het traditionele, haast incestueuze wielrennen van die tijd. Ik was blij met hun komst.

Was iedereen er blij mee?

In het gebergte van de Dauphiné Libéré van 1984 bereidden de Europese professionals zich naar oude gewoonte voor op de Tour de France. Een Colombiaanse afvaardiging was aan het deelnemersveld toegevoegd. Dat hebben de Europese professionals geweten.

De onbekende Colombiaantjes reden ons finaal aan flarden in het hooggebergte. Pacho Rodríguez had de ronde met overmacht gewonnen als hij niet kort voor het einde met een tendinitis moest opgeven. Martin Ramírez nam het stokje zonder morren over. In de slottijdrit vernederde hij ook nog de grote Franse kampioen Bernard Hinault, op dat moment reeds viervoudig tourwinnaar en onklopbaar tijdritbeest. Ramírez werd afgetekend eindwinnaar.

Jaren later blikt ex-renner Ramírez terug op die Dauphiné in een gedenkwaardig interview. ‘Hinault bleef me in de kant kwakken. Hij noemde me een kuiken en maakte kippengeluiden. Hij bleef maar tegen me schreeuwen. Toen begon hij me te beledigen door te refereren aan de Colombiaanse drugssyndicaten. Hinault nota bene, mijn held waarvan een poster aan de muur van mijn slaapkamer hing.’

Ramirez liegt niet in het interview. De kippengeluiden en de kwakken herinner ik me heel goed. Maar het was niet alleen Hinault die weinig ingenomen was met de nieuwkomers. Door veel Franse renners werden de Colombiaantjes in de kant gekwakt omdat de on-Europese manier van koersen hen irriteerde.

Bijna dertig jaar later, in 2010, overkomt de amateurwielrenner Nairo Quintana ongeveer hetzelfde als hij in de Tour de L’Avenir een coup pleegt. De Fransen pruimen hem niet. Quintana neemt dan zelfs het grote woord racisme in de mond. ‘Er is niets veranderd.’

De Conquistadores die in omgekeerde richting kwamen, vonden niet alleen goud op hun pad. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.