Column Peter Middendorp

De minuut stilte in het volgepakte stadionnetje was stiller en eindelozer dan ik eerder had meegemaakt

Dit is het seizoen van de dood, het ene sterfgeval volgt het andere op. Een week na de promotie overleed de vader van de trainer. In de winterstop, tijdens het trainingskamp in Spanje, de moeder van de voorzitter. De zus van een nieuwe kameraad bij Emmen kwam kortgeleden om het leven. En vorige week overleed Jorg Scherpen, de 20-jarige broer van onze 19-jarige keeper Kjell, na enkele weken in coma te hebben gelegen.

En dan vergeet ik nog maar weer eens voor de zoveelste keer te vertellen dat mijn vader op de dag van de promotie ter aarde werd besteld, of eigenlijk ter lucht – zo’n beetje de reden dat ik achter Emmen begon aan te lopen.

Kjell, zeggen we, staat model voor het huidige Emmen. Hij is een kind van de club, een groot talent uit de eigen jeugd, voor het eerst in de eredivisie, en meteen sterk. Zijn vader was een goede voetballer, zijn moeder handbalkeepster bij E&O. Iedereen wachtte de laatste tijd op nieuws over Jorg, dat niet kwam, tot vorige week; het laatste nieuws.

De vraag luidde: speelt Kjell? Wil hij spelen? Zou hij moeten willen spelen? Bij de keeper was er geen twijfel. Telkens als de trainer even polshoogte kwam nemen, was het antwoord, soms nog voordat er iets was gevraagd: ‘Ik wil spelen.’

Achter het doel van Kjell hadden supporters zondag een groot spandoek opgehangen: ‘De hemel heeft er een Emmenaar bij’. Op de achterlijn ruisten vuurkaarsen, de minuut stilte in het volgepakte stadionnetje was stiller en eindelozer dan ik eerder had meegemaakt. Niemand kuchte, niemand schraapte zijn keel, er bewoog geen voet of vinger, er werd nauwelijks ademgehaald.

‘Je weet niet wat het doet’, zei Wim Beekman vooraf, de scheidend directeur. ‘Als we winnen, zeg je: dit heeft de ploeg net dat beetje extra gegeven.’ Hij maakte zijn verhaal niet af, maar ik nam aan dat het andersom dan ook zou gelden en een slecht resultaat straks ook aan de gebeurtenissen heeft gelegen. Zo lag de oorzaak deze zondagmiddag alvast op zijn gevolg te wachten.

Het werd 0-3, we kwamen er niet aan te pas. Er waren geen aanvallen, geen kansen. In de tweede helft of de laatste twintig minuten werd ook niet nog even alles op alles gezet, zoals anders. De ploeg legde het hoofd in de schoot, leek het wel; voor het eerst dit seizoen verliet een deel van het publiek voortijdig het stadion.

In de perskamer worstelde Jan Mennega, analist van Dagblad van het Noorden, na afloop met de beoordeling van Kjell. Analisten geven spelers na wedstijden altijd cijfers, en Kjell had er bij twee doelpunten ‘niet goed uitgezien’, dus eigenlijk zou hij een 4 moeten krijgen, anders was je ongeloofwaardig. Maar ja – een 4? Hij zuchtte en steunde, en liet de volgende dag in de krant optekenen: ‘Wil hem niet beoordelen.’

Het verdriet heeft invloed, maar zonder hadden we ook wel verloren. Wat maakt het uit? Dit is het seizoen van de dood, er is weinig aan te doen. Eerst maar eens een nachtje rustig slapen, en dan morgen de focus op de rouwplechtigheid in het stadion. Dan nog maar een nachtje slapen, nog een, en dan de focus weer op de gladiolen.

Voor het eerst speelt FC Emmen in de eredivisie. Van dat avontuur doet onze columnist Peter Middendorp wekelijks verslag. Hij groeide op in Emmen, voetbalde bij de voorloper van FC Emmen en schreef in 2014 een geruchtmakend boek over zijn jeugd boven het plaatselijke Blokkerfiliaal, ‘Vertrouwd voordelig’.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden