De man die alles kan

Appie Krijnsen (38), bijnaam 'De Krent', gymleraar met horeca-diploma, werd met de volleybalsters van het Franse Riom en van het Vughtse VVC landskampioen....

ONDER HET motto 'Appie kan alles' kookte Albertus Johannes Rudolph Krijnsen zelfs voor de meiden van Bonduelle/VVC. Hij wijst in de keuken van zijn woning in Tilburg op twee grote plastic bussen, voor het vervoer van pasta's en salades. De pannen staan een metertje lager op het vuur, om te bewijzen dat Krijnsen werkelijk kan kokkerellen.

'Vorig jaar kookte ik hier twee keer per week. Dan nam ik dat eten 's middags mee naar de training. Even opwarmen in de magnetron en dan konden de meisjes met een gevulde maag weer naar huis. Er was bij VVC geen geld voor catering en ik vind voeding belangrijk. Ik had de tijd, want ik was full-prof. Dan ga je toch koken.'

Bij Piet Zoomers/Dynamo wordt straks een andere huishoudelijke, creatieve kant van Appie Krijnsen zichtbaar; hij denkt na over de kleding. 'Ik heb met de sponsor van de club gesproken; Piet Zoomers, een geweldige man. Hij is groot in de kledingwereld. Ik mag elke week een nieuw pak van hem, op voorwaarde dat ik er van enthousiasme uit zal scheuren.

'Ik wil dat de pakken van de spelers een andere kleur krijgen. En de gestreepte stropdas van nu moet er anders uit gaan zien. Ik krijg inspraak. Ontwerp maar een das, zei Zoomers. Ik kruip straks achter mijn pc'tje, voor een speciaal dessin.'

Het zijn de praktische, menselijke kanten van een sportmens, groot geworden in het veeleisende onderwijs, van een duizendpoot die zich nergens te groot voor voelt. Die zaken aanpakt die anderen laten liggen.

Vorig jaar speelde hoofdcoach Krijnsen, met bestuurlijke toestemming, zelfs een week voor chaperon. Hij werd begeleider toen zijn nieuwste aanwinst, de juist uit de Verenigde Staten gehaalde Joy Kingsley-Ibeh, met een sterfgeval werd geconfronteerd. 'Ze was hier nog maar een paar dagen. Werd haar broer doodgeschoten, een afrekening.

'Ze moest terug naar Harrisonburg, twee uur rijden van

Washington. Ik vond dat zij in die mentale toestand niet alleen kon reizen. Niemand van het bestuur of de staf was beschikbaar. Toen ben ik meegegaan. Of jullie nou betalen of niet, ik ga, heb ik gezegd. Ik heb de zaken aan mijn assistent overgedragen en ben naar Amerika gevlogen.

'Ik heb daar een weekje rondgelopen. Ik heb nooit zoiets emotioneels meegemaakt. Wel eens iemand vijftien minuten huilend over de lijkkist zien hangen? Ik heb tegen Joy gezegd: als jij hier wilt blijven, alle begrip. Bij zaken als leven en dood stelt dat balletje toch niks voor? Ze is mee teruggegaan, heel dapper. Maar de heimwee was groot.'

Het was de inleiding tot het desastreuze seizoen in Vught dat de trainer en de mens Krijnsen zou louteren. Het was de voorspelling van een sterfgeval die zijn verblijf in Vught rekte. 'Ik zou normaliter na drie seizoenen en twee titels zijn weggegaan bij VVC. Vier internationals, Van Thiel, Fledderus, Visser en Staelens, verdwenen naar het fulltime Nederlands team, twee anderen van de ploeg stopten.

'Maar ik bleef omdat ik dan in noodgevallen hooguit twintig kilometer van mijn moeder verwijderd zou wezen. Het mensje, 74, was vorig voorjaar voorspeld dat ze nog zes tot acht maanden te leven zou hebben. Ik wilde voor haar in de buurt zijn. Nu zijn we al weer een jaar verder en ze leeft nog.

'We kregen blessures, van Klemez, van Van den Berg, de twee overblijvers, van Bijl, de spelverdeelster. En in plaats van onze doelstellingen af te zwakken hield ik die overeind. Het is de reputatie van de landskampioen die verplicht. Het moet en het zal. Maar niks moet. Ik ben te ver gegaan. Ik was haast Russisch in mijn benadering.'

Appie kan alles, hij werkte als leraar op een zmok-school, voor zeer moeilijk opvoedbare kinderen ('ik lag binnen drie minuten te vechten'). Maar in die fase van zijn coach-loopbaan was de Tilburger niet in staat zichzelf in bedwang te houden. Hij werd meesmuilend de Karpol van Vught genoemd, naar Nikolaj, de Russische trainer die in time-outs zijn speelsters de les leest in niet mis te verstane termen.

'Marina Klemez heeft onder hem getraind. Wat hij zegt, wil jij niet weten hoor, zei ze. Hij zegt de dingen die wij vermoeden. Maar verder is hij wel aardig hoor, zei ze. Ik schold meer in het algemeen. Hij nam altijd één persoon op de korrel. Ik schreeuwde te veel, maar het was geen vergelijking met wat Karpol deed.

'MIJN fysiotherapeut maakte me attent op mijn gedrag. Klasse hoor, zei die, dat je in twee rally's vijftien fouten kunt ontdekken. Maar je kunt beter zeggen: goed geprobeerd. Ik was gewend aan speelsters die motorisch top waren; nu had ik een stel, niks ten nadele van die grieten hoor, die gemiddeld begaafd waren.'

In zijn kritiek uit de eerste maand ('ik was toen redelijk van 't padje af') noemde hij zijn speelsters na de toch nog gewonnen Super Cup-finale 'koekenbakkers', maar in hetzelfde artikel in NRC Handelsblad volgde scherpe kritiek op bondscoach Bert Goedkoop. Hij voelde zich gepakt door de journalist.

Zijn kritiek aan het adres van Goedkoop was beperkt. 'Ik heb gezegd, Bert heeft twee problemen. Hij communiceert niet en hij is arrogant. Er zijn dingen bijgehaald die ik niet heb gezegd. Ik heb Goedkoop gebeld en de zaak uitgelegd. Hij vond dat heel aardig, maar vervolgens ben ik niet meer welkom bij een trainersbijeenkomst. Tsja.

'De NOS verknipte mijn uitspraken. Over eetproblemen. En is Goedkoop een dictator, vroegen ze. Wat is dat voor een rare vraag, zei ik, Hitler en Mussolini waren dictators. Ach, ze wilden een rel. Krijnsen en Brunninkhuis hebben ongewild de aanzet gegeven tot die rel.

'Het sijpelt nog steeds. Claudia van Thiel zegt recent weer in het Brabants Dagblad: Appie heeft me gekwetst, maar het is later wel uitgepraat. Ik heb haar nooit gekwetst. Na dat stuk in de NRC had ik juist direct pa Van Thiel gebeld en ''sorry voor de pijn'' gezegd. Maar de indruk dat ik ermee te maken had, is blijven hangen.'

Het zijn de dalen van het leven die de mens uitzicht geven op de bergen. 'Want het gaat na een crisisperiode altijd weer beter, dat kan elke econoom je vertellen. Ik heb niet veel ellende meegemaakt hoor. Daarom was het ook zo wennen dit seizoen. Ik heb als actief speler, een passer-loper van 1.79 die altijd touché sloeg, mijn knieën verrot gekregen, maar ik vond snel mijn plezier in trainen en coachen, bij Odulphus, mijn club.

'Mijn eerste echte klap kreeg ik in Frankrijk, bij Riom, in '94. Ik had er twee seizoenen bij Brevok op zitten. Meneer Koster belde me en zei dat Riom wel iets voor mij zou zijn. Ik nam een jaar onbetaald verlof op school en ben gegaan. Ik had mijn Frans laten vallen in 4 gymnasium. Maar binnen vier maanden sprak ik het vloeiend. Ik wilde bij mijn eerste persconferentie Engels spreken, maar dat Zinglish van die lui was zo hopeloos slecht, deden we het toch maar in het Frans.

'Ik was er met Marjolein de Jong. Het was er leuk, ik kreeg mijn centen op tijd en we werden landskampioen. Ik moest op 1 mei mijn school laten weten of ik doorging. We werden het mondeling eens, op papier hoefde niet. Alles leek te deugen.

'Ik kreeg er zelfs tienduizend bij. Maar er werd die zomer achter mijn rug een andere trainer gehaald, zijn vrouw ging de burgemeester bijstaan bij diens herverkiezing. Ik stond op straat. Toen heb ik geleerd dat topsport heel smerig kan zijn. Tegenwoordig houd ik bestuurders in de gaten. Ik ging tot dan uit van de oprechtheid van de mensen, nu niet meer.'

De kampioenenmaker uit Frankrijk kon thuis lang wachten bij de telefoon. 'Ik dacht dat ie direct zou rinkelen, nou mooi niet.' Krijnsen belandde ten slotte tussentijds bij VVC, de club waar hij definitief zijn naam vestigde. De zesde plaats van dit seizoen detoneerde ernstig en daarom verbaasde het Krijnsen dat het grote Dynamo, het Ajax van het nationale volleybal, bij hem aanklopte.

'Ik verbaas mij nog steeds over de dingen des levens. Aanbiedingen worden meestal gerelateerd aan wat je presteert. En ik presteerde op dat moment met VVC helemaal niet. Aan de andere kant, ik weet wat ik kan. Ik heb Europese ervaring. Dynamo zocht iemand die het wegens de nieuwe ochtendtrainingen als full-prof wilde doen. Dan is de spoeling dun in Nederland.

'Vorig jaar stond ik in Apeldoorn al op een lijstje, de spelers wilden me. Nu was technisch directeur Van Sliedrecht er vroeg bij, hij vroeg me al in december toen duidelijk was dat Groenhuijzen na dit seizoen zou vertrekken. Ik heb niet hoog ingezet, daar houd ik niet zo van. Bovendien is de geldstroom in het volleybal daar niet naar. Overal is het, zeker voor spelers, financieel beter dan in Nederland. Ik zei een bedrag en dat was direct akkoord. Het was voor mij een drie seconden-beslissing. Ik was gretig.'

De overstap naar de best georganiseerde club in Nederland past in de carrièreplanning van Krijnsen die volgens insiders het spoor van vriend en bondscoach Toon Gerbrands volgt. 'Een mens moet streven naar het hoogste. Hij mag niet vlak blijven leven. Dan ben je namelijk een dier. Het verschil tussen die soorten is dat de mens doet aan nestverfraaiing. Voor de een is 't geld, status. Voor mij is het plezier.'

Ooit stond hij op een tweesprong in zijn leven. Hij wilde het onderwijs uit. 'Zei een leerling : jij slaat maar twee keer, één keer mis, één keer achterover. Haha.' De keuze was tussen het volleybal en de horeca. 'Ik had mijn diploma gehaald toen ik als leraar wat uren horeca moest vullen.

'Ik wilde in Tilburg een café beginnen en had het De Krent willen dopen. Dat heeft niets met zuinig te maken. Het was de bijnaam van mijn broer. Toen die verhuisde werd het mijn naam. De financiering lag moeilijk en ik kreeg geen vergunning om van het JAC-gebouw een kroeg te maken. Het bestemmingsplan voorzag er niet in. Een jaar later verrees er toch een café, een gouden tent, zoals ik al vermoed had. Was het bestemmingsplan gewijzigd.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden