'De liefde in het voetbal gaat bijna altijd door de portemonnee'

Alles is te koop in het voetbal, principes wel bijna het gemakkelijkst. Peter Bosz vertrekt na één jaar als trainer van Ajax om bij Borussia Dortmund te werken. Hij krijgt daar veel meer salaris. Het is ook een grotere, betere club, zeggen ze, hoewel niet veel beter.

Ik behoor tot degenen die zo'n transfer verafschuwt, die (tevergeefs) hoopt dat Ajax zijn veto uitspreekt, tenzij ze per se van Bosz afwillen. Bosz bouwde op in het afgelopen seizoen. Hij deed veel anders dan voorganger Frank de Boer. Hij bepaalde deels de selectie. Jongeren als Bazoer en El Ghazi gingen weg omdat ze nauwelijks speeltijd kregen van hem.

Bosz is vrij uniek in zijn aanpak, in zijn aanvallende denkwijze. Mede omdat iedereen aan hem moest wennen, werd hij geen kampioen. In puur kwalitatief opzicht is het vrij beschamend dat Ajax het kampioenschap aan Feyenoord moest laten. Bosz is het in zekere zin aan Ajax verplicht om zijn klus af te maken. Maar nee. Hij stort het fundament en zegt: zoek maar uit hoe je de muren neerzet.

'Als we deze groep eens bij elkaar houden', mijmerde hij na de kansloos verloren Europese finale tegen Manchester United. En dan vertrekt de meester zelf. Wat is dat voor signaal? Juist, dat is het signaal dat het in het betaald voetbal uiteindelijk alleen om jezelf draait, dat je altijd met je koffertje klaar moet zitten om op die ene trein naar eldorado te springen. Want die ene kans krijg je maar één keer, zeggen ze dan. Hoezo? Heeft ook Bosz zo weinig zelfvertrouwen, dat hij dat denkt? En Ajax? Gewoon nee zeggen, als signaal, kan dat niet één keer?

Een rechte rug zou je het Nederlandse voetbal vaker toewensen in moeilijke tijden. Andere zaak. Twaalf aanvoerders riepen via vakbond VVCS op tot een verbod op het spelen op kunstgras in de eredivisie. Dat kan sterker. Twaalf aanvoerders zeggen: vanaf medio 2018 voetballen wij niet meer op kunstgras. Punt. Eens zien wat er dan gebeurt. Worden die twaalf clubs verwijderd uit de eredivisie, of is het einde van het kunstgras daar? Het kunstgras zal verdwijnen, ondanks het gemekker van clubs over oplopende kosten.

De liefde in het voetbal gaat bijna altijd door de portemonnee. In de Britse pers verscheen een mooi staatje. Kampioen Chelsea toucheerde afgelopen seizoen ruim 170 miljoen euro aan tv-geld, maar ook het gedegradeerde Sunderland ontving 105 miljoen. Die bedragen staan redelijk in verhouding tot elkaar. In Nederland krijgt de kampioen ongeveer 9 miljoen en de nummer laatst nog geen 2. Dat is een schrijnend verschil.

Zo bezien is het logisch dat de kleinere clubs de beoogde opzet van de eredivisie wegstemden, met sterke play-offs en minder clubs. De kleinere clubs willen eerst voldoende financiële compensatie en eerlijker verdeling van mediagelden. Wat hebben ze te verwachten van de top? Weinig. Zo blijft het emmeren, in de wetenschap dat alles en iedereen te koop is. En lukt dat niet meteen, dan is het zaak wat meer te bieden.

Reageren? w.vissers@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden