De liefde drijft Jenny Gal in Italiaans judopak

Jenny Gal uit Amstelveen zwoer onlangs trouw aan de Italiaanse republiek, in ruil voor een paspoort. 'Ik vond het een absurde gebeurtenis.' Trouw zijn aan een onbekend land....

door Willem Vissers

BIJNA twee jaar nadat ze in Atlanta olympisch brons behaalde voor Nederland is Jennifer Gal, zoals haar naam op de officiële deelnemerslijst voorkomt, terug op de tatami voor een groot toernooi. Nu voor Italië, het land van haar echtgenoot, de judoka Giorgio Vismara.

Ze had onder de naam Vismara kunnen meedoen in Noord-Spanje, maar ze voelt zich Nederlandse. Gewoon Gal dus. Ze denkt met enige weemoed aan Koninginnedag en is bij het WK voetbal, straks in Frankrijk, nieuwsgieriger naar de Nederlandse prestaties dan naar de verrichtingen van Maldini en co.

Wie de president van Italië is? 'Oscar Luigi Scalfaro', zegt ze meteen. Het volkslied noemt ze een marsje en ze vraagt zich af hoe ze zal reageren als deze muziek voor haar zou opklinken; ze is per slot van rekening gewend aan het statige Wilhelmus. De Nederlandse wind mist ze, zo'n koele bries die de geest verfrist.

Ze heeft wel gewoontes uit de Laars tot de hare gemaakt. Tussen de middag warm eten bijvoorbeeld, voorrang nemen in het verkeer, een groot incasseringsvermogen tonen bij het betreden van de bureaucratische molen, de gewenning dat alles geld kost. Verbaasd is ze nog steeds over de verslaggeving van de overstromingen in het zuiden die veel slachtoffers maakten. 'Het lijkt wel een telenovela met de titel Modder en Dood.'

De keuze voor Italië was een keuze uit liefde: Jenny ging waar Giorgio was.

Ruim een jaar lang judoode ze weinig na de Olympische Spelen, maar de trainers van de nationale selectie wilden haar graag aan hun groep toevoegen. Gal was immers een wereldtopper geweest voor haar tijdelijke afscheid. In de aanloop naar grote toernooien zijn de beste judoka's van het land samen in Rome, voor een trainingskamp. Noodzakelijkerwijs intern, door de omvang van het land. Want alles is groter, ook de vergoedingen. Een kampioen kan duizenden guldens tegemoet zien, waar de sport in Nederland financieel puur amateurisme is.

Een technisch directeur voert de supervisie over de bondstrainers. In Nederland was het Cor van der Geest voor en Cor van der Geest na. 'Die Italiaanse technisch directeur is zeer theoretisch. Cor deed meer op gevoel. Tussen het ene en het andere trainingsgevechtje in Italië zit ook wat meer rust. Maar de intensiteit tijdens die partijtjes is wel groter. Cor was een beetje panisch voor rust: hij was bang dat je niet genoeg deed.'

Maar de 28-jarige Gal heeft gemerkt dat het moeilijk is de weg naar de top te hervinden. Ze was ook kilo's zwaarder, ze woog op een gegeven moment zelfs 72 kilogram, negen meer dan nu, terwijl de spiermassa was afgenomen. Het rijke roomse leven was in haar lijf komen wonen. Het lichaam reageerde aanvankelijk zelfs afwijzend op bepaalde trainingen. Ze liep blessures op door overbelasting. 'Ik viel terug en krabbelde telkens weer overeind.'

Stapje voor stapje bewandelde ze de weg omhoog. In het begin van het seizoen gingen wedstrijden verloren van vrouwen die ze normaliter versloeg. 'En nu is het moment van de waarheid aangebroken. Mijn eerste échte kampioenschap.' Ze begon vrijdag met zeges op Csizmadia uit Hongarije en Szczepanska uit Polen. Zaterdag is Europees kampioene Vandecaveye haar tegenstander in de halve finale van de klasse tot 63 kilogram.

'Je vraagt je af of de top nog haalbaar is, zeker in periodes van blessures. Kan ik het lichamelijk nog aan? Is de concurrentie beter geworden tijdens mijn afwezigheid, want die staat toch ook niet stil?' Ze rekent er zelf op dat een bronzen medaille haalbaar is.

Wat ze zich afvraagt is in hoeverre ze trainer Cor van der Geest gaat missen. Haar meester bij Kenamju in Haarlem leerde haar afzien en liet haar zelfvertrouwen toenemen door zijn psychologische aanpak, zijn bezetenheid en zijn fanatisme. De Galletjes, Jenny en haar jongere zus Jessica, konden steeds zwaardere trainingen verdragen en werden alsmaar beter, hoewel Jenny wel eens moeite had met het feit dat Jessica haar sportief overvleugelde.

'Hij leerde me op de het juiste moment bepaalde gevoelens op te roepen, mijn kwaadheid eruit te gooien. Hij gaf me de overtuiging dat je een partij gaat winnen, het gevoel dat je maling moet hebben aan iedereen.

'Bij trainingen leerde ik dat je niet doodgaat van vermoeidheid, terwijl je dat wel denkt. Ik accepteerde dat ik heel diep ging, ik raakte over de angst heen dat ik het niet zou redden. In plaats daarvan dacht ik dat het eigenlijk allemaal wel meeviel, dat er nog niets aan de hand was.'

Haar teamgenoten in Haarlem zou ze vaker willen zien. De meiden met wie ze zoveel meemaakte, met wie ze elke dag trainde, met wie ze een gemeenschappelijk verleden deelt: zus Jessica, Claudia Zwiers, Tamara Meijer.

'En ik mis de trainingen van de kernploeg op zondag, met veertig, vijftig judoka's op de mat van allerlei niveau's. Ik kan het ook goed vinden met de Italiaanse ploeg, maar ik vind het jammer dat ik mijn vroegere teamgenoten heb moeten achterlaten.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.