De lessen van deze Giro

Als wielrennen niet bestond, zou het uitgevonden moeten worden. Geen sport die zijn meedogenloze drama's in zulke duizelingwekkende decors situeert. De 99ste editie van de Ronde van Italië liep er de afgelopen weken van over.

Beeld Klaas-Jan van der Weij / de Volkskrant

Het is lang geleden dat een grote ronde zoveel verschillende klassementsleiders kende en op het laatste moment nog zo overhoop werd gehaald. Maar liefst negen keer wisselde de roze trui van eigenaar. Tom Dumoulin was in Apeldoorn de eerste. Vincenzo Nibali lachte zondag het laatst in Turijn. De aanhouder had gewonnen. Eind goed al goed voor het organiserende land.

Wat een week geleden in de Dolomieten in de grondverf werd gezet, ziet er na het strijdgewoel in de Alpen volstrekt anders uit. Steven Kruijswijk was in het eerste gebergte verreweg de sterkste. Daarom begon hij vrijdagochtend aan het beslissende tweeluik met een geruststellende voorsprong van drie minuten op Johan Esteban Chaves en bijna vijf minuten op Nibali.

Die middag strandden zijn aspiraties op een sneeuwwal op de Colle d'Agnello. De nummer één moest uiteindelijk genoegen nemen met een vierde plaats. Alejandro Valverde verdrong hem zaterdag zelfs van het podium. Nibali, tot vrijdag de nummer vier, voltooide in de voorlaatste rit zijn greep naar de macht.

Zo hebben een valpartij, het ploegenspel en de ervaring uiteindelijk de doorslag gegeven. Vincenzo Nibali zei zaterdag na afloop van de rit dat hij Kruijswijk een dag eerder welbewust in de val had gelokt. Meteen, met alle risico's van dien, de Colle d'Agnello af, in de hoop dat de onervaren klassementsleider een stuurfout zou maken. Zo nam De Haai van Messina het kuiken uit Nuenen te grazen.

Net als Alejandro Valverde beschikte Vincenzo Nibali in deze Giro over de geharde ploeggenoten die op de beslissende momenten het verschil betekenen. Zodra ze op zichzelf waren aangewezen, konden Esteban Chaves en Kruijswijk tegenspel bieden. In ploegverband schoten ze te kort.

Steven Kruijswijk en zijn ploeg na afloop van de laatste etappe van de Giro.Beeld anp

Dat is meteen de les die moet worden getrokken; niet alleen uit deze Giro, maar ook de Vuelta van vorig jaar. In Spanje haalde het collectief van Astana in de voorlaatste rit de eenzame Tom Dumoulin door de mangel begrop. Nu overkomt Steven Kruijswijk hetzelfde in Italië. Nederland spreekt weer een woordje mee, voorlopig blijft het een verkleinwoord.

Net als Dumoulin vorig jaar september wil Kruijswijk zijn ploeg niet afvallen, en terecht. Beiden stemden vooraf in met de samenstelling. Bovendien heeft Lotto Jumbo bijna drie weken lang gedaan wat in zijn vermogen lag. Tijdens de ritten door de Alpen ontbrak geel-zwart in de vooruitgeschoven posten, een strategie waarvan Nibali optimaal profiteerde.

Tom Dumoulin in de leiderstrui van de Ronde van Spanje in 2015.Beeld afp

Zowel ploegleiding als kopman staat daarom voor een keuze. Het contract van Steven Kruijswijk loopt aan het eind van dit seizoen af. Als er niets verandert in de huidige samenstelling is het aannemelijk dat Kruijswijk zijn heil elders zoekt. Een kopman wil er in het hooggebergte niet alleen voor staan.

Om de beste Nederlandse ronderenner te behouden, zal de leiding zijn structuur moeten veranderen of de sponsors moeten in de bus blazen. Op dit moment opereert Lotto Jumbo als een ploeg met een bescheiden budget en heeft een breed spectrum. Sep Vanmarcke is een speerpunt in het voorjaar. Talent Wilco Kelderman mag zich nog bewijzen als ronderenner, Robert Gesink kan als zodanig afbouwen.

De grote sprong voorwaarts van Steven Kruijswijk is een onverwacht geschenk dat nog tot een hoop kopzorg kan leiden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden