De lat ligt voor Schröder een millimeter te hoog

Paardensport..

Wat zal het nou helemaal hebben gescheeld? Een, twee, hooguit driemillimeter, schatte Gerco Schröder. Had zijn naar de naam Milanoluisterende merrie haar achterbenen boven de laatste hindernis van definale een ietsjepietsje hoger opgetild, dan zou de zege in de voor dewereldbeker meetellende Grote Prijs van Den Bosch voor hem zijn geweest,en niet voor de Duitse Meredith Michaels.

Het legioen in de Brabanthallen veerde overeind om Schröder alvast tebelonen met een staande ovatie. Er moest weliswaar nog een obstakel wordenoverwonnen, maar dat oxertje pal voor de finishlijn was een bouwwerkje vanniks. Dat mocht toch geen probleem zijn voor een ruiter van zijn kaliber.

Dat was het ook niet. Zo leek het althans. Zwierig en met verveslingerde Schröder zijn springveertje over het obstakel, en hij was ooknog eens snel genoeg om onder de tijd van Michaels, de snelste van de tienfinalisten tot dan toe, te duiken.

Het applaus in de loges zwelde aan, maar juist op het moment dat dezweefsprong voltooid leek, besloot een balk, daartoe aangezet misschiendoor een zuchtje wind, zijn ophanging plagerig langzaam te verlaten. Hetgejubel in de hal veranderde op slag in luid misbaar.

Gerco Schröder, de jongste van drie springende broers, leek er minderonder te lijden, terwijl de gevolgen toch behoorlijk schrijnend waren. Nieteerste maar vijfde, geen dertig mille aan prijzengeld maar slechts achtmille, geen twintig punten voor de wereldbeker maar slechts veertien. Hetleek hem nauwelijks te deren.

Pech is, zo legde hij maar weer eens uit, nu eenmaal nauw verweven metde sport die hij beoefent. Paarden hebben een eigen wil, kunnen behoorlijkeigengereid zijn en zijn lang niet altijd bereid te doen wat ze moetendoen. 'Een foutje in onze sport is gauw gemaakt.'

Die foutjes blijven intussen zo beperkt in aantal dat Schöder in eigenland - en vaak ook daarbuiten - met kop en schouders boven de restuitsteekt.

Hij behoedde de nationale ploeg vorig seizoen voor een blamerendedegradatie uit de Super League, legde de basis voor de derde plaats van deoranjebrigade bij de Europese titelstrijd in San Patrignano en grossierdein het wereldbekercircuit in zo veel topklasseringen dat hij als enigepupil van bondscoach Ehrens zeker is van een plaats in de finale, over ruimeen maand in Kuala Lumpur.

Welk paard Schröder in de hoofdstad van Maleisië zal zadelen, is nogeven de vraag. Hij heeft zo veel toppers op stal staan dat hij ze voor hetuitzoeken heeft. Milano, vorig jaar zomer op de kop getikt bij deAmerikaanse amazone Laura Kraut, is zijn favoriet, op de voet gevolgd doorMontreal, maar ook Berlin en Monaco zijn hem dierbaar.

Wim Schröder kon er niet meer mee overweg en vertrouwde het tweetalonlangs toe aan de zorgen van zijn jongste broer. Het is nu aan hem omMonaco, die tijdens de Olympische Spelen van Athene ineens de kolder in dekop kreeg en hardnekkig weigerde zijn benen van de grond te tillen, aan eengrondige heropvoeding te onderwerpen en klaar te stomen voor een terugkeeraan de hippische top.

Talent en ambitie genoeg en ook aan paarden geen gebrek, maar Schröderis, zo bleek in het Bossche gevecht om wereldbekerpunten, niet de enige.Er is altijd wel een lid van de Duitse paardenfamilie Beerbaum die hem inde piste dwarsboomt. Is het niet Markus of Ludger, de tweevoudig Europeeskampioen, dan is het wel Meredith Michaels, de Amerikaanse die sinds haarhuwelijk met Markus Beerbaum de eer van de familie, en die van Duitsland,met enthousiasme verdedigt.

Vorig jaar won Michaels de wereldbekerwedstrijd in de Brabanthallen ophaar sloffen. Nu moest ze het in de finale opnemen tegen de gebundeldekracht van negen mannen. Dat leek onbegonnen werk, maar Michaels trok zichweer eens niets aan van de reputatie van haar tegenstrevers.

Haar zwager Ludger Beerbaum, de nummer een van de wereldranglijst MarcusEhning, Michael Whitaker, Europees kampioen Marcus Kutscher - toppers dieze allemaal al eens had verslagen. En waarom zou dat ook nu niet lukken?

Michaels rekende in de barrage eerst af met de twee Nederlandsedebutanten Piet Raymakers junior en Jürgen Stenfert. Vervolgens klopte zede Brit Ben Maher op snelheid en dook ze ruim onder de tijd, 37,03, diehaar zwager Ludger Beerbaum op de klok had gebracht.

Van de negen mannenbroeders had ze er al zeven op de knieën gekregen.Alleen Whitaker, een erkend snelheidsmaniak, en Schröder konden haardominantie nog bedreigen. Beiden faalden. Whitaker was een seconde telangzaam, Schröder had de pech dat de laatste lat een millimeter te hooglag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden