De laatste visite van 'n legende

Nog eenmaal maakt Boris Becker deze zomer zijn opwachting op Wimbledon. Twee jaar geleden kondigde de Duitser aan nooit meer op het heilige gras te zullen spelen....

Het spandoek was niet groot, maar wel strategisch opgehangen. Bij het betreden van de baan was zijn oog er onmiddellijk op gevallen. En dat was nog niet alles. Een staande ovatie viel hem dinsdag ten deel, de wave rolde over de tribunes en een fan schreeuwde Boris we love you. Sue Barker, tennis-commentator van de BBC, had naar eigen zeggen kippenvel op het moment dat de historie weer tot leven kwam.

En zij was niet de enige. De hoofdrolspeler zelf, Boris Becker, werd 'verrast, overrompeld en ontroerd' door het warme onthaal dat hem bij zijn vijftiende bezoek aan Wimbledon werd bereid. In een hoekje van de vip-box pinkte echtgenote Barbara, zwanger van hun tweede kind, een traantje weg. Haar man had slapeloze nachten gehad voor deze wedstrijd, liet ze zich tegenover Duitse verslaggevers ontvallen.

Dat kon, nee, wílde Becker niet ontkennen, net zomin als hij de emoties bij zijn entree wenste te verhullen. 'Ik voelde mijn ogen vochtig worden. Die staande ovatie kon ik niet geloven, dat betekent zoveel voor mij. Dit toernooi betekent zoveel voor mij. Ik kon mijn veters niets eens strikken, zo trilden mijn vingers. Ineens werd ik heel nerveus. Zo'n gevoel heb ik zelden meegemaakt.'

En hij won ook nog. Maar vraag niet hoe.

'Dit was nog niet de oude Becker', gaf hij naderhand toe.

Dat was een understatement. Zijn service was niet meer het machtige wapen van weleer, volleys spatten veelvuldig onbeheerst van zijn racket, maar bovenal was het de berusting waarmee hij zijn missers aanvaardde. Het beest was veranderd in een gewone tennisser. Een zweefduik op het heilige gras, ooit zijn handelsmerk, waagde Becker slechts zelden, voorzichtig wel te verstaan.

'Ik word natuurlijk ook ouder', zei hij.

Maar zien we de oude Becker deze zomer nog?

Becker: 'Ik hoop het. Het is voor mij niet langer mogelijk om week in week uit toptennis te spelen, maar ik voel dat ik af en toe nog met de besten meekan. En dat zou ik hier graag nog een keer bewijzen. Hopelijk mag ik straks op het centre court, daar heb ik altijd mijn beste wedstrijden gespeeld.'

Hij werd er een legende zelfs, nota bene op zeventienjarige leeftijd. Als eerste ongeplaatste speler in de geschiedenis van Wimbledon veroverde hij in 1985 de titel, in een stijl die hem de bijnaam Boris boom-boom Becker zou opleveren. Nog zes maal zou hij nadien de finale bereiken en tweemaal winnen. Het centre court van Wimbledon noemde hij zijn tweede huis.

Vreemd was het daarom dat Becker bij zijn rentree deze week de toegang tot het centre court werd geweigerd. In plaats daarvan werd hij voor zijn duel met James MacLagan verwezen naar baan 2, een bescheiden theater voor een tennisser met de status van Becker. Britse kranten suggereerden dat de officials van de All England Club de Duitse superster daarmee wilden terechtwijzen voor het breken van een belofte.

Twee jaar geleden, na zijn nederlaag in de kwartfinale tegen Sampras, maakte Becker bekend nooit meer op Wimbledon te zullen spelen. Hij voelde zich ouder worden, niet meer bij machte een gooi te doen naar de titel, en wilde, 'nu het nog kon', afscheid nemen als een groot kampioen. Wimbledon-voorzitter John Curry noemde hem een sieraad in de tennishistorie en zei dat de herinnering aan de Duiter gekoesterd zou worden.

Begin dit jaar klopte Becker echter weer op de deur. De verleiding was te groot geworden.

'Nu het nog kan, wil ik nog één keer die speciale sfeer van Wimbledon beleven. Dat kan niemand mij toch kwalijk nemen', zei hij.

Niemand nam het hem kwalijk. Maar sommigen haalden wel hun wenkbrauwen op. Eén van de weinigen die openlijk vraagtekens durfde zetten bij de sentimental journey van Becker was zijn landgenote Steffi Graf. Een afscheid is onherroepelijk, betoogde zij.

Graf: 'Als ik goodbye zeg, bedoel ik ook goodbye. Ieder moet voor zichzelf beslissen, maar als je na twee jaar al terugkomt op je besluit ben je niet erg geloofwaardig.'

Zijn voormalige concurrenten reageerden daarentegen enthousiast.

Sampras: 'Het is geweldig dat Boris terug is. Hij en Agassi zijn de spelers die mij altijd tot het uiterste hebben gedreven. Beckers betekenis voor de sport is niet te beschrijven. Ik zou nog graag een keer tegen hem spelen.'

Agassi: 'Ik ken niemand die zo'n kick krijgt van Wimbledon als Becker. Laat niemand denken dat hij zomaar voor de grap meedoet. Becker komt om te winnen, geloof mij.'

Beckers optreden in de eerste ronde kon dat vermoeden echter niet staven. Van een werkelijk serieuze voorbereiding was bovendien geen sprake geweest. In de zes maanden voorafgaand aan Wimbledon speelde Becker niet meer dan twaalf wedstrijden, waarvan hij er slechts zeven won. Tegenstanders die hij voordien verpletterde, brachten hem dit jaar in verlegenheid.

ZIJN ZAKELIJKE beslommeringen hadden onmiskenbaar hun weerslag op zijn sportieve prestaties. Als ambassadeur voor Mercedes, zakenpartner van media-tycoon Leo Kirch en directeur van het sportcentrum in zijn woonplaats Leimen werd hij de voorbije twee jaar meer in driedelig grijs dan in trainingspak aangetroffen. Daarbij werd Becker nog geacht als teamchef van de Duitse Daviscup-ploeg op te treden.

En tussen de bedrijven door wilde Becker nog voldoende tijd besteden aan zijn gezin. 'Hoewel ik het erg druk heb, staat mijn vrouw en kind nu op de eerste plaats. Ze hebben de laatste jaren alles voor mij moeten opofferen, nu is het mijn beurt iets aan hen te geven.'

Dat kon niet verhinderen dat in april in Hongkong onverwacht het heilige vuur nog een keer oplaaide. Tot zijn eigen verbazing drong hij door tot de finale, waarin hij verloor van Agassi. De ambitie om nog eenmaal op het hoogste podium te schitteren was gewekt. 'Daar begon ik voor het eerst serieus te denken aan nog één keer Wimbledon.'

De laatste twijfels verdwenen toen Becker ruim twee weken geleden via de tv Roland Garros volgde. 'Ik zag Graf en Agassi winnen, en ik dacht: mijn generatie is nog niet kansloos. Ik voel me ook nog fit. Waarom het niet nog één keer proberen?'

James MacLagan heette deze week zijn eerste slachtoffer, een overwinning waarvoor Becker langs de rand van de afgrond diende te gaan. Een achterstand in sets van 2-0 en drie machtpunten voor zijn tegenstander uit Groot-Brittannië konden Becker evenwel niet van zijn missie weerhouden. Na vijf sets verliet hij, onder daverend applaus van de toeschouwers, de baan.

Zijn oude coach Ion Tiriac was geïmponeerd. 'Zijn spel was nog niet optimaal. Maar ik was zeer onder de indruk van zijn strijdlust. De blik in zijn ogen is zoals vroeger en dan is hij gevaarlijk.'

Becker: 'Iedereen die mij kent, weet dat ik nooit zomaar iets weggeef. En zeker niet op Wimbledon. Hier voel ik me soms onoverwinnelijk.'

James MacLagan was echter minder overtuigd. 'Hij heeft mij verslagen, maar ik geloof niet dat Becker Wimbledon wint.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden