Beschouwing Kampioensringen

De kampioensring in de Amerikaanse sport wordt elk jaar protseriger en decadenter

Het is traditie in de Noord-Amerikaanse profcompetities: wie kampioen wordt, krijgt een diamanten ring om zijn of haar vinger geschoven. Elk jaar doen teams er een schepje decadentie bovenop.

Beeld NBA

Kawhi Leonard, uitblinker in de NBA-finale van afgelopen seizoen, kon vorige week alsnog zijn op maat ­gemaakte kampioensring in ontvangst nemen. Op de parketvloer van de Toronto Raptors, de club die hij voor het eerst in haar bestaan kampioen had gemaakt, schoof de basketballer het kleinood glunderend om zijn middelvinger.

De ceremonie waarbij de spelers en coaches van de Raptors hun ringen kregen, had hij aan het begin van het seizoen gemist. Een transfer naar de Los Angeles Clippers, na slechts één jaar in Canada, gooide roet in het eten. Nu keek Leonard verlekkerd naar zijn persoonlijke aandenken: een met 650 diamanten uitgerust, 14-karaats gevaarte, zo groot dat zelfs zijn gigantische hand erbij verschrompelde.

Het is traditie in de Amerikaanse teamsport: wie kampioen wordt, krijgt een ring. En niet zomaar een ring. Aan bescheidenheid hebben winnaars geen boodschap, bewijzen de extravagante ontwerpen. Vaak denken spelers erover mee.

Een kampioensring vertelt het ­verhaal van een seizoen. De 74 grotere diamanten op de ringen van de ­Raptors staan voor het aantal zeges dat het team in het kampioensjaar ­behaalde. Centraal in het ontwerp pronkt de skyline van Toronto. ­Behalve hun naam en rugnummer kunnen spelers een persoonlijke boodschap toevoegen. Captain Kyle Lowry liet de namen van zijn vrouw en kinderen graveren. Leonard koos voor een middelvingeremoji, naar ­eigen zeggen zodat hij niet vergeet waar het ding hoort.

De duurste exemplaren van de ­Raptors werden voor 10 duizend dollar gefabriceerd. In het basketbal (NBA), ijshockey (NHL) en honkbal (MLB ) betalen de clubeigenaren de rekening, in het American football (NFL) dekt de competitie de kosten van de eerste 150 sieraden. Vaak is het niet genoeg.

The Toronto Raptors Ring voor Kawhi Leonard.

Niet alleen spelers en coaches krijgen een ring, ook stafleden, commentatoren van de lokale tv- en radiozenders, materiaalmannen of soms zelfs supporters ontvangen een exemplaar, hoewel vaak een goedkopere replica. Toen de Cleveland Cavaliers in 2016 de NBA-titel pakte, verdeelde eigenaar Dan Gilbert liefst duizend ringen onder het personeel. In 2017 schonk Robert Kraft, eigenaar van de New England Patriots, een Super Bowl-ring aan zijn vriend Donald Trump.

Traditie sinds 1922

De eerste kampioensringen werden uitgedeeld in 1922 aan de honkballers van de toenmalige New York Giants. Voor die tijd kregen kampioenen meestal een horloge of een klokje. De NHL volgde vanaf 1927, de NBA in 1947. De ontwerpen waren nog bescheiden: na het winnen van de eerste Super Bowl in 1967 ontvingen de Green Bay Packers ringen met daarop een enkele diamant. De afgelopen ­decennia werden de wensen van clubs steeds uitbun­diger.

De ring van Toronto is de grootste in de historie van de NBA, met veruit de meeste diamanten. De Golden State Warriors kozen een jaar eerder voor een complex ontwerp met een omkeerbaar zegel. Om hun zesde gewonnen Super Bowl kracht bij te zetten, lieten de New England Patriots begin dit jaar zes enorme diamanten op hun ringen plaatsen. Volgens ­Jostens, het bedrijf dat de juwelen jaarlijks levert aan de NFL-kampioen, passen de ringen binnenkort niet meer om één vinger.

Met de draagbare trofeeën wrijven clubs en spelers hun succes nog eens goed in het gezicht van hun concurrenten. Pronken mag. Een beetje kampioen laat zich uitbundig met zijn ringen fotograferen. Het sieraad geeft ‘bragging rights’, een reden om de borst een leven lang vooruit te steken. Als vedetten worden herinnerd, wijzen supporters en journalisten vaak eerst naar het aantal kampioens­ringen: niet het team, maar de speler wordt erop afgerekend.

Toch verkopen kampioenen soms hun ring en om uiteenlopende redenen. Zesvoudig NBA-kampioen ­Kareem Abdul-Jabbar liet een paar van zijn ringen veilen voor het goede doel. Een daarvan bracht 400 duizend dollar op. Anderen gebruiken de ­juwelen om uit geldnood te komen. Zo zette honkballer Lenny Dykstra, in financiële nood en kampend met drugsverslaving, de ring te koop die hij in 1986 won met de New York Mets.

Wie wil kan op de veilingsite ­Heritage Auctions bieden op meerdere originele ringen. Meestal zijn ze van anonieme stafleden, maar af en toe van een prominente oud-speler.

De ring voor de Golden State Warriors.

Ook in Nederland ligt ergens in een kluis een kampioensring opgeborgen. De eigenaar, Francisco Elson, is zuinig op zijn exemplaar. In 2007 won de Rotterdammer de NBA-titel met de San Antonio Spurs, kort daarna werd zijn ringvinger opgemeten. ‘Ik ben de enige in Nederland en Suriname die zo’n ring heeft’, klinkt het trots. Het sieraad draagt het ­clublogo, zijn naam en rugnummer en is relatief aan de sobere kant. ‘Een beetje karig, ja’, zegt Elson, maar het past bij zijn oude club. ‘Bij de Spurs is men niet zo extravagant.’

Zijn toenmalige ploeggenoten, sterren Tim Duncan, Manu Ginobili en Tony Parker, hielpen bij het ontwerpen van de ring. ‘Het is een prachtig aandenken’, zegt Elson. ‘Heel Amerikaans. In Nederland krijg je een vaantje, dan is dit toch mooier. Door die ring ben je voor het leven getrouwd met de NBA.’ Dragen doet hij hem zelden, alleen voor publieke optredens haalt hij de ring af en toe uit de kluis. Of hij hem ooit zou verkopen? Elson moet er niet aan denken. ‘Die van mij gaat mee in mijn graf.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden