De kampioen laat zich in de luren leggen

De vraag hoe hard de nederlaag in de kwartfinales van de WK baanwielrennen was aangekomen, hoefde donderdagavond niet eens aan Theo Bos gesteld te worden....

Van onze verslaggeefster Marije Randewijk

Lusteloos reed Bos zijn rondjes terwijl de andere verliezers voor de geschiedenisboeken de volgorde van de uitslag bepaalden. De Nederlander kon die vorm van sportiviteit niet opbrengen en nam onderin de baan plichtmatig afscheid van het sprinttoernooi.

De drievoudig kampioen (2004, 2006 en 2007) was leeg. Leeg na een onverwachte nederlaag tegen de Brit Chris Hoy die hem op waarde had geklopt. Dat was nog het ergste van alles. In zijn beleving had Bos alles goed gedaan, en toch verloren. Liever zou hij een aanwijsbare oorzaak hebben gehad. Het had vier maanden voor de Spelen waarschijnlijk de twijfels uit zijn hoofd gebannen.

Bos was vergeten hoe het voelde om op het koningsnummer verslagen te worden. Sinds de WK van 2005 verloor hij in de sprint nimmer. Hij hoefde zelfs niet aan te treden voor een belle, een beslissende derde rit. Zijn heerschappij was onomstreden. Zelfs de concurrentie leek zich daar de afgelopen jaren bij neer te leggen.

Bij de titelstrijd van drie jaar geleden verloor Bos in de kwartfinale onverwacht van Jobie Dajka. Hij maakte in Los Angeles een tactische fout. De 24-jarige renner uit Hierden verweet het zichzelf destijds, vooral omdat hij in de kwalificatie zoveel sneller was geweest dan de Australiër. ‘Ook al rijd je dan achterstevoren, je moet kunnen winnen’, zei hij toen.

Donderdag moest hij het antwoord schuldig blijven op de vraag hoe hij zich zo in de luren had kunnen laten leggen. ‘Ik ben serieus geklopt. Het kan een keer gebeuren dat je verliest. Maar ik had er hier geen rekening mee gehouden. Ik was ervan uit gegaan dat ik gewoon bij de laatste vier zou zitten’, zei hij bedremmeld.

‘Een echte doodzonde’ wilde Bos het niet noemen. Zijn gezicht vertelde iets anders. De verbazing viel er van af te lezen. De verwarring ook. ‘Je kunt het van twee kanten bekijken. Word ik wereldkampioen, dan blijf ik ongeslagen. Word ik geen wereldkampioen, dan valt een last van mijn schouders’, probeerde hij het verlies voor zichzelf een plek te geven.

Een week voor zijn nederlaag belegde Bos een persconferentie om de volgers gerust te stellen en te vertellen dat hij de WK net zo serieus nam als de Spelen. Dat hoorde bij een topsporter, vond hij. Later corrigeerde Bos zichzelf enigszins. Hij próbeerde de WK net zo serieus te nemen als de Spelen. Maar de echte evaluatie van het seizoen zou pas ná zijn optreden in Peking plaatshebben, gaf hij toe. ‘De WK is een soort van Spelen’, redde Bos zich eruit.

Hij zei als sportman te ambitieus te zijn om zijn regenboogtrui zomaar cadeau te doen aan een van zijn collega’s. ‘Ik zie het toch een beetje als mijn trui. Om daar dan een jaar lang iemand anders in te zien rijden, zou vervelend zijn.’

Ook voor de optie om de concurrentie zand in de ogen te strooien met het oog op Peking voelde hij weinig. ‘Ik blijf liever ongeslagen, dat is een beter signaal. Ik zou me niet prettig voelen als ik zo’n toernooi op halve kracht zou rijden. Dat gaat toch een beetje aan me vreten, denk ik.’

Er was ook geen reden om voor de rol van underdog te kiezen. Bos voelde zich sterker dan een jaar geleden bij de WK in Mallorca, waar hij de titel opeiste maar zijn optreden beduidend minder overtuigend was dan in 2006 in Bordeaux. Als hij al twijfelde aan iets, was het zijn gebrek aan twijfel. ‘Ik ben veel relaxter dan vorig jaar. Soms vraag ik me af: ben ik niet te relaxed? Is het niet beter om meer met het mes tussen de tanden te trainen?’

Die vraag heeft hij voor zichzelf in Manchester beantwoord. De concurrentie is ontegenzeggelijk dichterbij gekomen en Bos heeft niet dezelfde progressie geboekt. In de 200 meter kwalificatie voor de sprint moest Bos het al met een vierde plek doen met zijn 10,03, dezelfde tijd als Hoy trouwens.

Maar na de eerste heat tegen Hoy leek Bos het vertrouwen uit te stralen dat de concurrentie bij voorbaat de moed in de schoenen doet zakken. De Brit lette twee ronden voor het einde een moment niet op, Bos dook onderdoor en de strijd was beslist zonder dat het werkelijk tot een sprint kwam.

Pas de tweede rit was maatgevend voor de vorm van Bos. Hij probeerde op een halve ronde voor de streep Hoy te passeren, maar raakte nooit voorbij de Brit. ‘Ik rijd een rondje van 10,4 en hij komt er gewoon onderdoor. Dan is er werk te doen.’ In de derde en beslissende heat was hij kansloos.

Hij had verwacht in het toernooi te groeien. Dat gebeurde niet. Die tijd werd hem deze keer door de concurrentie niet gegund.

Theo Bos neemt zijn petje af voor Jenning Huizenga na zijn rit op het WK Baanwielrennen in Manchester. Huizenga bereikte de finale door in de kwalificatie de snelste tijd te rijden. (ANP) Beeld
Theo Bos neemt zijn petje af voor Jenning Huizenga na zijn rit op het WK Baanwielrennen in Manchester. Huizenga bereikte de finale door in de kwalificatie de snelste tijd te rijden. (ANP)

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden