ColumnPeter Winnen

De Jumbo-Visma voedingsapp is van een ongehoorde schoonheid

De voedingsapp van Jumbo-Visma blijft me intrigeren. Primoz, Tom en de rest openen een app op hun telefoon en ze weten precies wat ze moeten opscheppen en hoeveel. Er staat een weegschaaltje waarop de gerechten afgewogen kunnen worden. Het moet een gouden weegschaal zijn want de jongens gooien met de beentjes alsof het om volksdansen gaat.

Ik tik deze woorden op het moment dat er iets knapt bij Egan Bernal op de Grand Colombier. Virusje onder de leden? Krachten kwijtgespeeld tijdens de kapsessie op de eerste rustdag? Achterstand opgelopen in de wetenschappelijke race om de details? Een weegschaaltje van zilver?

Nancy van der Burg kwam de werking van de voedingsapp uitleggen in De Avondetappe. Het klonk simpel maar er zit een enorme rekenkracht achter. Een team specialisten vergelijkbaar met het Mission Control Center van de NASA verzamelt alle data van elke individuele renner, centrifugeert die in een computerprogramma, en voilà, het dagmenu staat klaar in de app.

De renners wegen af en de renners scheppen op. Maar het is wel eten wat de pot schaft. Voor iedere renner apart lekkere dingen koken in de eigen mobiele keuken gebeurt vooralsnog niet. Ik denk dat het een kwestie van tijd is: per coureur één kok. De liefde gaat door de maag heet het, maar de Tour doet niet aan liefde. In de Tour gaat het om de fijnafstelling der motoren. Op het niveau van de lichaamscellen gebeurt het allemaal.

Over ketonen hoor je niet zo veel meer. Als de kok een ketonensausje bij de pasta of rijst serveert, gewoon uit het schap bij een Jumbo-filiaal, klinkt het zo triviaal dat de anti-ketonenlobby er geen bezwaar meer tegen kan hebben. Het zou me overigens niks verbazen als het spul intussen van de kaart is gehaald als een te grillig ingrediënt.

Goed, de app van Jumbo-Visma, de wetenschap erachter, de toepassing ervan in de praktijk, ik vind het van een ongehoorde schoonheid. Zoals ik verpletterd wordt door verwondering wanneer Lewis Hamilton de zoveelste Grand Prix op zijn naam schrijft met nog één druppeltje benzine in de tank. Het is van een ongerijmde tovenarij.

Met drie andere renners van de Panasonic wielerploeg was ik midden jarig tachtig object van onderzoek voor de Universiteit van Maastricht. Het ging erom helder te krijgen of de energie-inname een beetje gelijke tred kon houden met het energieverbruik tijdens de Tour. Er is nadien over gepubliceerd in wetenschappelijke bladen. Bleek: een Tour fietsen is op het randje van het menselijk mogelijke. Maar de coureurs wisten op een of andere manier – op routine vermoedden de onderzoekers – de tank net niet leeg te rijden.

Ik kan me geen routineus eetgedrag herinneren. Nattevingerwerk was het. Dus leve de Jumbo-Visma voedingsapp, leve de vooruitgang. Alleen maakt de dreiging van een druppeltje te weinig me soms angstig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden