De hoop op een wondertje, al is de kans klein

Terwijl de Nederlandse volleybalsters zich proberen te kwalificeren voor het EK, zwoegt Jerine Fleurke (24) in het krachthonk. Een rugblessure houdt haar al bijna een jaar aan de kant....

door Tynke Landsmeer

AL VIER JAAR wist Jerine Fleurke dat er iets aan haar lichaam mankeerde. Na afloop van een volleybalwedstrijd of zelfs een doodnormale training maakten haar benen soms spastische bewegingen. En ze had pijn. Soms zo erg, dat ze nauwelijks meer kon lopen.

Toch ging ze door. 'Als mijn spieren eenmaal opgewarmd waren, dan ging het wel weer.' Maar vorig jaar augustus, vlak voor de Grand Prix, ging het níet meer. 'Het was zo erg, dat ik de trainer heb gezegd dat ik thuis wilde blijven. Ik kon niet meer. Maar hij haalde me toch weer over. Ze hadden toen niet de indruk dat het zó ernstig was.

'Dat ik tijdens de Grand Prix nog wedstrijden heb gespeeld is achteraf belachelijk. Maar het was ook zo'n rare situatie. De begeleiders begrepen er weinig van. Ik kon wel wedstrijden spelen en dan was er nog niet eens zo heel veel aan de hand, maar als ik daarna afkoelde dan trokken mijn spieren samen en kon ik niet meer lopen van de pijn. 'Wanneer we een tijdje in het vliegtuig hadden gezeten, kwam ik bijna niet meer uit mijn stoel. Dat moet heel ongeloofwaardig zijn overgekomen. Alsof ik overdreef. Dat gevoel had ik tenminste. En daar ga je ook psychisch aan kapot.

'Ik was kwaad. Op mezelf, omdat ik toch was meegegaan. Je weet dat er iets niet goed zit, en toch ga je door. En ik was kwaad op de begeleiding. Die hebben de verantwoordelijkheid voor jou. Zij lieten me toch spelen. Op zo'n moment moet je zelf misschien zeggen: ho, ik doe het niet. Maar dat is moeilijk. Vooral als je niet weet wat er precies aan de hand is.'

Na bijna een jaar van diverse onderzoeken, MRI's en behandelingen is de preciese diagnose nog steeds niet gesteld. Wel werd een beschadiging van de tussenwervelschijf geconstateerd. Bij terugkomst in Nederland werd Fleurke acuut naar bed verbannen. Drie weken platliggen verminderde de klachten echter niet.

'Eerst ben je blij. Je weet eindelijk waar de klachten vandaan komen. Ze dachten dat het met mijn rug en mijn houding te maken had, dus dan ga je daaraan werken. Maar daarna slaat de twijfel weer toe. Ik heb nu een heel jaar oefeningen gedaan en in het krachthonk gezeten en er is nog steeds weinig veranderd. Ik wil meer duidelijkheid. Zolang ze niet precies weten waar het vandaan komt, blijven ze doorgaan met die onderzoeken.'

Bijna een jaar zit Fleurke nu thuis. Haar contract met TVN loopt door, maar voor hoe lang nog? 'In augustus zit ik een jaar in de ziektewet. De hoop dat ik ooit nog zal spelen is erg klein geworden. Het is al met al heel onzeker.

'Ik ken niemand die zulke rare klachten heeft. Soms heb ik het idee dat het iets minder wordt, maar als ik dan weer ga sporten, komt de pijn terug. Eigenlijk kun je niks doen, zolang je niet precies weet wat er aan de hand is. Maar misschien komen ze daar nooit achter. Er gaat nu al zo'n lange tijd overheen.

'Soms ben ik best wel down, terwijl er niet echt een oorzaak voor is. Je voelt je nutteloos. Ik kan wel leuke dingen doen, voor zover mijn rug dat toelaat, maar ik kan nergens naar toe werken. Je mist iets zinnigs. Volleybal is toch mijn werk. Nu zal ik misschien iets anders moeten zoeken, terwijl ik met die rug weinig kan.'

Voor de pas 24-jarige Fleurke betekent de blessure waarschijnlijk het definitieve einde van een internationale carrière die toch al niet over rozen ging. Lang twijfelde ze of in haar leven wel ruimte was voor topsport. Het volleybal nam zoveel tijd in beslag dat ze zich afvroeg of ze wel voldoende aandacht aan haar geloof in God kon schenken. Door die worsteling miste ze de Olympische Spelen van Barcelona in 1992. Vier jaar later (in Atlanta) hield een blessure haar aan de kant.

Wel speelde ze bijna een half jaar als professional bij het Japanse Ito Yokado, samen met Erna Brinkman. Een ervaring die ze nooit meer zal vergeten. 'Ik ben zo blij dat ik dát tenminste heb meegemaakt. En dat ik er ook financieel wat aan heb overgehouden. Terwijl het helemaal niet zo'n leuke periode was, vreselijk eigenlijk. Ik wilde het liefst zo snel mogelijk naar huis.

'Maar ik ben heel trots dat ik het toch heb afgemaakt, want nu heb ik in ieder geval wel die ervaring. Zonder Erna had ik het daar niet volgehouden. En zij ook niet. Het is zo'n ander land. We hadden hele andere verwachtingen. Ook het volleybal en de trainingen waren totaal anders dan in Nederland. Maar ik had het in geen enkel opzicht willen missen.'

Helemaal niet nu ze weet dat die kans zich waarschijnlijk nooit meer zal voordoen. 'Of er moet iets wonderlijks gebeuren.' Fleurke gelooft in wonderen. 'Ik durf niet hardop tegen mezelf zeggen hoe klein die kans is. Je bent zo verzot op het spelletje. Ik zou nog zo graag aan de Spelen in Sydney mee willen doen.

'Ik heb het nooit goed af kunnen sluiten. Ik ben van de ene op de andere dag gestopt. Zo'n einde wil ik niet. Zeker niet hoe het laatste gedeelte is gegaan. Dat was vreselijk. Daar heb ik geen leuke gedachten aan over gehouden.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.