Profiel Hakim Ziyech

De duurste voeten van Dronten behoren toe aan Hakim Ziyech

Hakim Ziyech Beeld ANP

Elk land heeft zijn WK-vedette, de drager van de nationale hoop. De Volkskrant gaat op zoek naar hun wortels, hun leermeesters, hun betekenis. Vandaag: Hakim Ziyech, vedette van Marokko.

Aziz Doufikar wandelt in een paars jack met achterop ‘jongerenwerker’ door Dronten. Hij strooit met voornamen van langslopende jeugd. Blonde meisjes, tienerjongens die net als hij wortels hebben in Noord-Afrika, stevige kerels op klompen; allen zeggen ‘Hey Aziz’. Soms gelardeerd met een omhelzing.

De jeugdcriminaliteit is goeddeels verdwenen in het stadje in de Flevopolder, volgens Doufikar. Zijn ‘medicijn’: zoek jongeren op, vraag wat ze graag willen doen en probeer dat mogelijk te maken. Dan mag je ook wat terug vragen: haal geen rottigheid uit en probeer ergens goed in te worden.

In de middenbuurt, centraal gelegen in Dronten, stuitte collega Walter Visser vijftien jaar geleden op Hakim Ziyech, bal in zijn hand en zo’n ‘de-hele-wereld-is-tegen-mij-blik.’ De familie Ziyech was Visser en Doufikar al bekend, de vijf broers van het negenkoppige gezin waren stuk voor stuk uitstekende voetballers, schetsen ze in een jongerencentrum leunend tegen een aftandse tafeltennistafel onder een vitrine vol bekers.

Hakims vader was pas overleden na een zwaar ziekbed. Een paar broers raakten op het verkeerde pad. Ja, een verkeerd pad heb je in het weinig bruisende Dronten ook. Visser: ‘Het is verveling, het randje opzoeken of geen doel hebben.’

Het doel van een na oudste broer Faouzi werd jongste broer Hakim het profvoetbal in loodsen. Hij reed hem dagelijks op en neer naar Heerenveen, trainde extra met hem, zat hem achter z’n vodden, maar had ook zijn eigen beslommeringen.

Visser: ‘Gelukkig had Hakim ook Aziz.’

Doufikar is oud-prof van onder meer Ajax en PEC Zwolle en de eerste Marokkaan in de eredivisie. ‘Mijn vader was ook al overleden voordat ik doorbrak. Dat is moeilijk. Ik heb gezegd: onze vaders kijken van boven mee, we moeten ze trots maken. Kom, hup, niet zeiken, aan de slag.’

Hakim Ziyech (staand, tweede van rechts) op een elftalfoto van een jeugdteam in Dronten.

Die aansporing was welkom. De havo kon Hakim aan, maar het nut van studeren zag hij niet in. Hij was bovendien de minst buigzame van alle broers. Als iets of iemand hem niet aanstond sprak hij dat uit en dan kwam het nooit meer goed.

Ziyech wilde maar een ding: voetballen. Visser: ‘Maakt niet uit met wie, maakt niet uit waar, maakt niet uit of hij al bij Heerenveen twee wedstrijden had gespeeld die dag.’

En dus gingen Doufikar en Visser met hem voetballen. Op veldjes, schoolpleinen, in het jongerencentrum en gedurende zaalvoetbaltoernooitjes. Met een vast, op den duur onverslaanbaar team vol baltovenaars en de rossige doelman Gerben als betrouwbare, stabiele sluitpost. Gerben woont bij Ziyech in Amsterdam en zal hem, na het afronden van zijn studie, waarschijnlijk ook volgen naar het buitenland. Doufikar: ‘Gerben houdt hem op de grond. Hakim doet een beetje ghetto, maar wil alleen maar goede gasten om zich heen.’

Schoppen en panna's

Doufikar gaat voor naar het plein van de Aanboord-school. Ongelijke stoepstenen, rode doelen zonder net. Hier viel Hakim vaak, vertelt hij lachend. ‘Dat was goed voor hem. Werd-ie hard van. Op het veld worden ze niet hard. Daar is de landing zacht.’

Hij kreeg schoppen en panna’s en deelde ze uit. Bijna alles mocht. Behalve piepen. Keihard werd er gelachen toen Hakim met een vlammend schot de hand van zijn keepende broer Abdullah brak. Neefje Qualid Ziyech vertelde eerder in het centrum over de wetten van het plein: ‘De minste of de jongste moest op doel. Je moet je plekje veroveren.’

Machismo

Ook tijdens zaalvoetbalwedstrijden tierde het machismo welig. Mounir Akhyate, destijds zijn ploegmaat: ‘Hakim wilde alleen maar acties maken, grotere tegenstanders voorbijspelen, omdraaien en ze dan nog een keer door de benen tikken. Net zolang totdat hij een schop kreeg. Op de grond lag hij dan te lachen.’

Ze moesten hem soms ontzetten voor in woedende stieren veranderende tegenstanders. Visser: ‘We wisten dat-ie dure voeten had. Die voeten waren zijn toekomst.’

Als het te erg werd, gaven de anderen hem wat minder de bal. Of werd hij gewisseld. Visser: ‘Werd-ie boos. Zelfs bij 5-0 voor en met een wedstrijd de volgende dag bij Heerenveen voor de boeg wilde hij alles spelen. En de beste zijn. Als er na een toernooi, op ons advies, een keer een ander tot beste speler werd uitgeroepen, werd hij kwaad.’

Visser wijst op de vitrine. ‘Daarin staan alleen de teambekers, de persoonlijke prijzen nam hij mee naar huis.’

Trotse kop

Waar haalde hij de energie vandaan, vroegen ze zich af. De jonge Hakim Ziyech past twee keer in de huidige nog altijd graatmagere Ziyech. Doufikar: ‘En hij at alles; patat, kroketten, frikadellen. Geen gram kwam-ie aan. Net als zijn broers. Die zijn echt geboren met een lintworm.’

Twijfels of hij het ging redden waren er voldoende. En niet alleen vanwege die ‘trotse kop’. Zonder bal deed Hakim weinig. Doufikar noemde hem ‘smoking’. Doufikar: ‘Hij was een cleane voetballer, leunend op zijn balbehandeling. Trainer Bosz heeft hem geleerd vaker de overall aan te trekken. Zoals zijn oudste broer Essam dat ook deed.’

Doufikar heft zijn handen ten hemel en vertelt met gelukzalige blik: ‘Alle Ziyech-broers kunnen voetballen, maar Essam… dat was de beste. Jammer dat-ie ook van een sigaretje en drankje hield. Maar zelfs met een kegel was hij de hele wedstrijd overal, maakte slidings, scoorde veel. Supertechnisch. Hij is klein, maar kon koppen, jongen… Hakim was vooral bezig met die geniale pass. Hij zal het trouwens vreselijk vinden dat ik dit vertel.’

Doufikar lacht. De donderdag voordat Marokko afreisde naar het WK kwam Ziyech nog afscheid nemen van Visser, Doufikar en diens zoon Roberto. Ze hadden het niet over het WK, zoals ze zelden praten over voetbal. Doufikar: ‘Alleen maar domme geintjes, irriteren, beetje schoppen, duwen, discussiëren, aftroeven. Dat is voor hem ontspanning.’

Hakim Ziyech tijdens de vriendschappelijke wedstrijd tegen Estland voorafgaand aan het WK Beeld ANP

Er werden weddenschappen gemaakt, net als vroeger achter de tafeltennis- of tafelvoetbaltafel in het jeugdhonk. Ziyech wil Doufikar kaalscheren als Marokko de poulefase overleeft. Van Doufikar mag dat pas als de kwartfinale wordt gehaald.

Visser: ‘Veel mensen denken: wat is dat voor galbak. Maar als je hem leert kennen is hij een heel lieve jongen. Hulpvaardig ook. Betrokken. En gul.’

Aziz: ‘Lief? Een etter is het. Hij spreekt geen Marokkaans. Pikt nu wat woordjes op bij het Marokkaanse elftal. Komt-ie daarmee. Zeg ik: denk je nu dat je een echte Marokkaan bent of zo?’

Hakim op het WK is de bekroning voor alle inspanningen. Hij is een voorbeeld voor de Drontense jeugd en inspireerde zijn moeder om Nederlands te leren nu ze meer tijd heeft met de kroost buiten de deur.

Doufikar: ‘Alle broers doen het nu goed.’

Visser: ‘Hoe die familie zich uit de shit heeft geknokt, is echt heel knap.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden