De doorbraak van Nederlands talent

Met de Spelen van Rio volgend jaar op de kalender, is het preolympisch sportjaar 2015 voor de Nederlandse sport succesvol te noemen. Eind november telde sportkoepel NOC*NSF al 271 medailles (+). Maar het was ook een jaar van uitersten. Van de deceptie rond Oranje tot de glorie van Dafne Schippers. Een aantal sportredacteuren van de Volkskrant beschrijven wat voor hen hét sportmoment was in hun portefeuille.

Dafne Schippers, kort na haar gouden 200 meter tijdens de WK atletiek in Peking. Beeld afp

Pure snelheid, getraind op de Veluwe

Ze is nu van iedereen. Dafne Schippers. Maar een half jaar geleden maakte ze zich op een zonnige ochtend aan de rand van de atletiekbaan van Papendal op voor een korte sprinttraining, enkel gadegeslagen door haar coach en een aangewaaide journalist: ik.

Het was krap een maand voor de sensationele 100 en 200 meter in Peking. Schippers moest nog bewijzen dat ze behoorde tot de snelste vrouwen aller tijden, al deden haar prestaties in de Diamond League wel vermoeden dat er iets ongewoons mogelijk was.

'Are you talking about Dafne Schippers?', raadde tweevoudig olympisch kampioene 100 meter Shelly-Anne Fraser-Pryce spontaan toen ik haar enkele weken eerder had gevraagd of ze in Jamaica al iets had vernomen over een getalenteerde Europese sprintster.

Tweemaal 150 meter moest Schippers rennen over het blauwe, verweerde tartan van Papendal. Alleen, met bedekte benen en armen, en de stopwatch van haar coach als tijdswaarneming. Hoe hard ze liep, geen idee. Zonder klok of tegenstanders is snelheid zelfs voor een geoefende toeschouwer nauwelijks in te schatten. Maar indruk maakte ze. Het fitte lichaam, de beheerste kracht, de concentratie op het ernstige gezicht, de cadans van haar kaatsende, krachtige passen en de gecontroleerde ademhaling: het diepe opsnuiven van de frisse boslucht en het luidruchtige uitblazen, alsof ze een statige mars trachtte te ontfutselen aan een onwillige tuba.

Jamaica, Kenia, Ethiopië: al die landen bezocht ik de afgelopen tien jaar in de hoop het geheim van uitzonderlijke snelheid te doorgronden. Usain Bolt, Asafa Powell, Haile Gebrselassie, ze leken afkomstig van een andere planeet. Maar nu drong zich een onbestaanbare gedachte op. Zocht ik het te ver weg? De snelste vrouw ter wereld, trainde ze al die tijd om de hoek, of all places op de Veluwe?

(Door: Mark van Driel)

Blank, schoon en toch snel

Wat is toch het geheim achter Schippers' opmars naar de wereldtop? 'Talent. Punt. Dat is de reden', aldus haar coach Bart Bennema (+).

Beeld afp
Beeld epa

Het gebroken hart van Serena Williams

We houden niet zo van superieure winnaars, omdat hun zeges voorspelbaar en zelfs irritant worden. Telkens dezelfde nummer 1 huldigen doet een sport ook geen goed. Overal ter wereld wordt de outsider gekoesterd, behalve dit jaar op de US Open. Roberta Vinci heeft het vrouwentennis met haar verbijsterende overwinning op Serena Williams niet alleen een prachtig record onthouden; ze heeft het hart gebroken van de nummer 1 van de wereld.

Op de US Open zou wederom geschiedenis worden geschreven. Voor het eerst sinds de ultieme machtsgreep van Steffi Graf in 1988 ging Serena Williams alle vier grandslamtoernooien in een jaar winnen. Het was voorbestemd, zeker na haar bizarre triomftocht op Roland Garros, toen de Amerikaanse hardhitter vier keer moest terugvechten nadat ze de eerste set had ingeleverd. De Australian Open, Roland Garros, Wimbledon; met een serie van 21-0 begon Williams aan haar laatste bergbeklimming op Flushing Meadows.

Vanaf de tweede ronde tegen Kiki Bertens voelden we de pijn bij Williams. Ze had haar droom gerelativeerd, de missie luchtig als een bonus opgevat. De realiteit was dat de 34-jarige Amerikaanse een zak met stenen meetorste, die steeds zwaarder aanvoelde. Ze wankelde naar de halve finales. 26-0, nog twee te gaan. Vinci mocht geen probleem zijn. De Italiaanse veterane had immers nog nooit gewonnen van Williams. Tot die vrijdag in New York, toen Williams na 6-2 in de eerste set alsnog onder de druk bezweek.

Verliezen van jezelf, het was voor Serena Williams de moeder aller nederlagen. Weg `Kalender Slam', verdwenen het aura van de kampioene, die haar sport is ontstegen. Williams huilde niet, als Novak Djokovic toen hij als verliezer werd gehuldigd na de finale op Roland Garros. Ze beëindigde haar seizoen met een schriftelijke verklaring, die op een afscheidsbrief leek. Williams verklaarde met tal van blessures te hebben gespeeld, nu zelfs met een gebroken hart. En daarvan herstelt ze wellicht nooit meer.

(Door: Robèrt Misset)

De diva stond weer op

Op Roland Garros stond de diva in Williams weer op. Lees hier het artikel over haar zege op de Franse Grand Slam (+).

Serena Williams tijdens de US Open. Beeld epa

De geboorte van een klassementsrenner

Het was 17 juni en de Rettenbachgletsjer in Oostenrijk lag verborgen in de mist. Nog even, en dan zou de koninginnenrit van de Ronde van Zwitserland hier eindigen, in een surrealistisch decor. Beneden scheen de zon. Boven was een skiër bezig aan zijn afdaling.

Tom Dumoulin reed in de gele leiderstrui. Een beetje onwennig, zo leek het. Al die aandacht, het hoefde voor hem niet per se. In dat opzicht vond hij het helemaal niet zo erg dat hij vandaag zijn leiderstrui ging verliezen. Scheelde weer een paar interviews.

Langzaam begon de roem Tom Dumoulin vooruit te snellen. Uiteraard, de verstokte wielerfans kenden hem al lang. Maar voor het grote publiek was hij nog tamelijk onbekend. Zeker nog geen BN'er.

De beklimming van de Rettenbachgletsjer, een twaalf kilometer lange helling met een gemiddeld stijgingspercentage van bijna elf procent, zeg maar gerust een monster dus, zou Dumoulin als een tijdrit gaan rijden, zo had hij aangekondigd. Dus niet mee met tempoversnellingen om koste wat het kost zijn trui te verdedigen. Hij ging het doen op zijn manier.

En dat dééd Dumoulin. Thibaut Pinot won die dag. En inderdaad, Dumoulin verloor zijn leiderstrui. Maar wat niemand had verwacht gebeurde toch: Dumoulin kwam als tiende uit de mist opgedoken, op slechts anderhalve minuut van de Fransman.

Hijgend stond de Limburger op een grote parkeerplaats bij de kofferbak van zijn ploegleidersauto. Praten ging nauwelijks nog. Hoefde ook niet. Zijn klassering, een tiende plek, nog vóór Laurens ten Dam en Robert Gesink, zei genoeg. Hier, op de Rettenbachgletsjer, was zojuist een klassementsrenner geboren.

(Door: Iwan Tol)

De kracht van Dumoulin

'Zijn stijl is prachtig, net als zijn uitstraling'. Wat is de kracht van de Maastrichtenaar? (+).

Beeld afp
Beeld epa

Max Verstappen en zijn 'heel grote ballen'

In hun Formule 1-commentaar staan Britten bekend als rustig en gereserveerd. Maar na elf ronden van de Grote Prijs van België, weten zelfs de gepokte en gemazelde commentatoren van de BBC even niet waar ze het moeten zoeken. Zien ze het nou goed? Haalt die 17-jarige puber zonder rijbewijs nou iemand met ruim 300 kilometer per uur buitenom in een van de gevaarlijkste en snelste bochten in de Formule 1 - de Blanchimont?

Het is een actie waar het stempel 'gigantische crash' op staat geplakt in het handboek van de koningsklasse van de autosport. Alleen niet in die van Max Verstappen. De actie slaagt en hij verwondert de racewereld. Oud-coureur en BBC-analist David Coulthard durfde niet te kijken toen Verstappen aan zijn actie begon. Zijn collega naast hem, Allan McNish, zag iets dat hij nog nooit eerder had gezien. 'Als je dat durft, heb je heel grote ballen', aldus de Schot over het moment dat later door racefederatie FIA werd bekroond als actie van het jaar. Formule 1-kenner Allard Kalff zou later in deze krant zeggen dat het slagen van dergelijke voor onmogelijk gehouden acties de toekomstige wereldkampioenen onderscheiden van de mindere goden.

Na de race was het wachten op de Nederlander. Hij moest op audiëntie bij de raceleiding vanwege een manoeuvre waarvoor hij uiteindelijk niet bestraft zou worden. Toen hij uit het kantoortje kwam, werd hij omzwermd door de Nederlandse pers. Wat hij zelf vond van zijn inhaalactie? 'Die was best wel moeilijk. Maar ik dacht: ik probeer het gewoon', zei Verstappen droog en met een glimlach.

Met de actie onderstreepte Verstappen zijn racetalent, in een jaar waarin de jongste F1-coureur ooit verder indruk maakte met zijn volwassen handelen op en naast het asfalt. Bandenfabrikant Pirelli becijferde vorige week dat Verstappen de F1-coureur was met de meeste inhaalacties dit seizoen: 49. Vier meer dan de nummer twee op die lijst, zijn teamgenoot Carlos Sainz. De twee rijden aankomend seizoen weer samen voor Toro Rosso, wanneer er ook nog eens twee extra races op de kalender staan. Kortom: er is weer genoeg om op te verheugen in 2016.

(Door: Lennart Bloemhof)

Een snelle jongen

Max Verstappen is geboren om te racen. Lees hier een interview met hem, een maand voor zijn eerste Grote Prijs (+).

Beeld getty
Beeld epa

Om nooit te vergeten

We vergeten de finale. Gewoon omdat we mooiere beelden op het netvlies hebben. Zestien Nederlandse handbalsters op het WK in Denemarken, zeven in het veld, negen nerveus op de bank. Sommigen, als Kelly Dulfer en Jessy Kramer klaar om de verdedigende rol voor Estavana Polman en Nycke Groot over te nemen. Hoekspeelsters als Debby Bont en Angela Malestein worstelend met een geel hesje om bij een tijdstraf de rol van meehandballende keepster te spelen.

Dat Nederlandse team, twee jaar eerder nog nummer dertien van de wereld, kreeg een heel land enthousiast met haar zegetocht door Denemarken. Het waren vier overwinningen en een gelijkspel in de poule te Naestved: op rij 42-21 tegen China, 37-23 tegen Angola, 28-28 tegen Zweden, 45-23 tegen Cuba en 31-20 tegen Polen.

Toen kwamen de wedstrijden met de lading van moeten winnen, om verder te komen en om de olympische plaatsing binnen te halen. We waren erbij in Naestved, waar op een zondagavond de sporthal vol liep met Deense nieuwsgierigen om dat Hollandse wonderteam te bekijken. Het werd 36-20 in de achtste finale tegen Servië, de nummer twee van het vorige WK.

We knepen ons in de wang. Was dit zo'n toernooi? Een wedstrijd later, in het knusse Kolding, was de vorm nog steeds intact en de plaatsing voor de olympische kwalificatie (OKT) een feit. Frankrijk, de reuzinnen uit Guadeloupe en Afrikaanse gebiedsdelen, verloor met 28-25 en boog deemoedig. Estavana Polman, 'die kleine dwerg' aldus trainster Debbie Klijn, begon in grote vorm te geraken. Twee dagen later in de sporttempel van Herning, de Jyske Boxen, zei ze dat de 'fucking finalalalah' was gehaald, toen Polen een helft lang werd weggespeeld. Het was 30-25 aan het eind.

Toen begonnen de bespiegelingen over de finale, over goud, over wat er allemaal mogelijk was. Toen kwamen de journalisten binnen gestroomd, toen werden de camera's opgesteld en de verwachtingen opgekrikt. Toen ging het mis, in de finale tegen Noorwegen (23-31), maar we hadden net afgesproken: daar gaan we het niet meer over hebben. We kijken aan de binnenzijde van onze oogleden naar al die schoonheid die de Nederlandse handbalsters hun publiek in twee weken voorgeschoteld hadden. Om nooit te vergeten.

(Door: John Volkers)

Mijn sport, mijn werk, mijn familie

Nederland omhelsde tijdens het WK het handbal. Verslaggever John Volkers wist allang dat het een geweldige sport is (+).

Beeld anp
Beeld afp

De totale nederlaag

Het kan niet elk jaar feest zijn met hoogtepunten. Hoogtepunten zijn ook veel minder interessant zonder dieptepunten. En een dieptepunt was het: het gebeurde voor onze neus, in de Arena, op 3 september tijdens Nederland - IJsland, een soort wedstrijd van het jaar.

Arjen Robben, driftig begonnen, dribbelend, schietend, wijzend, bleef opeens aan de zijlijn staan, tikte de bal zomaar uit, keek verkrampt en wees op zijn lies. Geblesseerd. Hadden wij dat weer. Uitgerekend nu. Robben was de nieuwe aanvoerder van de nieuwe bondscoach, Danny Blind, die het risico nam om na het ontslag van Guus Hiddink de hiërarchie in de wankele ploeg te verstoren. Van Persie reserve, Robben aanvoerder.

In het opschrijfboekje stond over Robben, geschreven tijdens de volksliederen: 'Verbeten, alsof hij ten oorlog trekt.' De hele week had hij zijn medespelers en de pers voorgehouden dat het moest, en wel nu. Robben is een topprof die altijd beter wil worden, een trainingsbeest dat zijn lijf tergt. Maar Robben heeft ook ontspanning nodig, om vrij en dartel over het veld te razen. De samenhang valt niet te bewijzen, maar helemaal toevallig was het niet, die blessure, op dat moment.

De rest is al bijna geschiedenis. Robben snelde naar binnen, naar de kleedkamer. Hij vergat zelfs zijn band over te dragen, zo verstoord was zijn gemoed. Op de bank, op de tribunes, overal rook het naar paniek. Martins Indi kreeg even later de rode kaart, voor een slaande beweging naar Sigthorsson. Van der Wiel slaapwandelde; strafschop IJsland. Nederland verloor, de val van Oranje was bijna definitief. Het dieptepunt had zowaar iets van een hoogtepunt, zo compleet was de totale nederlaag.

(Door: Willem Vissers)

Het demasqué van Oranje in 2015

Over het demasqué van Oranje, het ontslag van Guus Hiddink en waarom zijn opvolger Danny Blind nu al aangeschoten wild is (+).

Arjen Robben tijdens de wedstrijd tegen IJsland. Beeld anp

Mandela bleef lachen, ook naar Sepp

Sepp Blatter wijst op het portret van de man die hij aanbidt, de man die hij misschien wel het liefst van allemaal had willen zijn. 'Hij lacht naar me', zegt de FIFA-voorzitter, midden in een referaat over de spaarzame keren dat hij zichzelf een vakantie gunt. Aan zijn weerszijden luisteren twee journalisten van deze krant mee.

En inderdaad, Nelson Mandela heet het bezoek breeduit lachend welkom in Blatters ruim bemeten ontvangstkamer die ze bij de FIFA 'presidentiële suite' noemen. De Zuid-Afrikaan lacht naar iedereen. Een foto is nu eenmaal niet eenkennig.

Een Engelse journalist die de wereldvoetbalbond al jaren volgt, viel van zijn stoel toen hij (in de Engelse versie van het interview met Blatter) de frase over de lachende Mandela las. Dacht Blatter nu echt dat hij de icoon van vrijheidsstrijdend Afrika zover had gekregen dat die zijn tanden speciaal voor hem bloot grijnsde?

Iemand die zeventien jaar boven op de steeds smeulendere puinhopen van de FIFA staat, kan weinig goeds meer doen. Blatters rijk is afgebrokkeld. En onder de acht jaar schorsing, opgelegd door de ethische commissie die hij nota bene zelf liet installeren, gaat hij niet meer uitkomen.

Het jaar 2015 was ook het jaar van de FIFA, waar de ineenstorting zich sneller vertrok dan zelfs de meest doorgewinterde kenner kon voorzien. Maar op deze zomerse dag in Zürich lachte Blatter nog. Er was nog geen pleister die zijn wang ontsierde. Aan een stoppelbaard die hem ouder maakt dan 79, had hij nog niet willen toegeven.

En Mandela? Die bleef lachen. Ook naar Blatter.

(Door: Mark Misérus)

'Heer, wij prijzen uw kracht.'

De stem van Sepp Blatter trilt. In de kleine gebedsruimte, op de derde ondergrondse verdieping van het FIFA-hoofdkantoor in Zürich, lijkt hij zich te verliezen in zijn eigen gezang. Lees hier ons interview met de afgetreden FIFA-president. (+)

Sepp Blatter. Beeld epa
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden