De deur zwaait open en dan is Ter Mors de vrouw die alles kan

Spannend werd het niet meer in Changchun, nadat Nao Kodaira zich ziek had afgemeld voor de slotafstand van het WK sprint. Zonder het verzet van de Japanse kon niemand Jorien ter Mors meer van de wereldtitel afhouden.

Jorien ter Mors met dezelfde vlag als op de Spelen. 'Stiekem had ik aan deze titel.' Beeld epa

De 28-jarige Twentse sloeg na de laatste race op de sfeerloze ijsbaan dezelfde vlag om de schouders als twee weken eerder, toen ze in Gangneung olympisch kampioen op de 1.000 meter werd. Dat ze hem had ingepakt voor de reis van Zuid-Korea naar China verraadde haar ambities. 'Stiekem had ik wel aan de overwinning gedacht', bekende ze na afloop bij de NOS.

Het lag eind vorig jaar niet voor de hand dat Ter Mors de beste sprintster van de wereld zou worden, al was ze in 2016 en 2017 al wel derde op het WK. Ze had haar zinnen deze winter op de olympische 1.500 meter gezet. Nadat Ter Mors in november en december was geplaagd door rug- en knieklachten, plaatste ze zich voor die afstand niet. Wel kwalificeerde ze zich voor de 1.000 meter en kreeg ze met wat geluk ook een startbewijs voor de 500 meter.

Sprinter uit noodzaak

Ineens moest ze haar aandacht verleggen van de middenafstand naar de sprintnummers. Ze werd sprinter uit noodzaak. Daarom nam ze in januari een grote gok. Ze zette flink in op krachttraining om haar start en explosiviteit te verbeteren. Voor haar rug was het buigen of barsten. Alles bleef heel en op de Gangneung Oval resulteerde dat in goud op de kilometer.

Een week na de Spelen bleek Ter Mors' verstoorde seizoensopbouw en de gedwongen rust in de laatste twee maanden van 2017 een stiekeme zegen. Ze was uitgeruster dan vele anderen. Na de Spelen lopen lichaam en geest normaal leeg als bij een lekgeprikte ballon. De bikkelharde olympische voorbereiding en de bijna ondraaglijke spanning onder de vijf ringen eisen dan hun tol.

Veel schaatssters ontbraken daarom op het WK sprint. Zij konden zich niet nog een week opladen. Wie er wel was, stond doodmoe en futloos aan de start. De nagenoeg onverslaanbare Kodaira overleefde de eerste dag nog. Ze ging vrij comfortabel aan de leiding, maar na een matige tweede 500 meter op zondag mocht ze van haar coaches het ijs niet meer op. Ze was te ziek, oordeelden zij.

Wereldtitel

De deur naar de wereldtitel, die voor Kodaira's afmelding op een kier stond, zwaaide voor Ter Mors wijd open. Ze hoefde op de afsluitende 1.000 meter alleen te zorgen dat ze niet zou vallen. 'Ik wist dat het moeilijk zou worden met Kodaira erbij, al had ik best een kansje. Nu werd het me gemakkelijker gemaakt, omdat ze eruit was gestapt', erkende Ter Mors. 'Ik moest veilig naar huis rijden.'

Hoewel ze behouden reed, won ze alsnog met groot gemak de kilometer en daarmee het eindklassement. De Amerikaanse Brittany Bowe werd tweede. Olga Fatkoelina, de Russin die op de afgelopen Winterspelen niet welkom was, redde haar seizoen met de derde plaats.

Marrit Leenstra, die tot het brons op de olympische 1.500 meter nog nooit een individuele medaille pakte op een WK of Winterspelen, belandde op de plek waarmee ze voor Pyeongchang al zo vaak knarsetandend genoegen moest nemen. Ze werd vierde.

Ter Mors volgde na 14 jaar Marianne Timmer op als Nederlandse wereldkampioene sprint. Zij won de mondiale sprintvierkamp in 2004 en was tot afgelopen weekend de enige Nederlandse die daarin was geslaagd. Ter Mors doorbrak ook de hegemonie van de Aziatische en Noord-Amerikaanse sprinters. Tien jaar geleden kroonde Jenny Wolf zich als laatste Europeaan tot beste sprintster van de wereld.

Zo flexibel op de ijzers als Ter Mors die behalve goud op de langebaan ook olympisch brons met de estafetteploeg in het shorttrack veroverde, zijn er maar weinig. Haar shorttrackcoach Jeroen Otter tweette dan ook trots: 'Compleetste schaatser ter wereld. Olympisch goud op de langebaan, olympisch brons in het shorttrack en nu wereldkampioen sprint.'

En daar houdt het niet op, als het aan rupsje-nooit-genoeg Ter Mors ligt. 'Het cirkeltje op de sprint is rond. Misschien ga ik volgend jaar allrounden.'


Verbij heeft vrede met derde plaats

Kai Verbij is er in Changchun niet in geslaagd zijn wereldtitel sprint te prolongeren. Hij moest genoegen nemen met het brons. De overwinning was voor Håvard Holmefjord Lorentzen, Kjeld Nuis werd tweede. Omdat Verbij (23) nog altijd op de weg terug is na zijn liesblessure van eind december was het brons in China eerder een opsteker dan een teleurstelling. 'Ik ben blij dat ik dit nog heb meegenomen. Liever dit dan na de Spelen naar huis en zuur op de bank liggen', zei hij bij de NOS. Nuis (28) kwam op de slotafstand 0,3 seconden tekort voor de eindzege. De tranen stonden de olympisch kampioen 1.000 en 1.500 meter in de ogen. 'Ik had zo graag gewonnen, maar ik wil ook heel graag naar huis.' De overwinning van Lorentzen (25) was van grote betekenis in zijn thuisland. De olympisch kampioen 500 meter zorgde voor de eerste Noorse wereldtitel sprint sinds 1981, toen Frode Rønning de beste was.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.