InterviewRanomi Kromowidjojo

De bubbel en het bad: Ranomi Kromowidjojo's dagen in Boedapest

Ranomi Kromowidjojo keert na vijf weken trainen en racen terug uit Boedapest. De zwemster vond het een voorrecht in Hongarije te mogen zwemmen.

Ranomi Kromowidjojo in actie in Boedapest tijdens het lucratieve zwemtoernooi waarbij de hele wereldtop in teamverband tegen elkaar uitkwam.Beeld Mike Lewis / ISL

De International Swimming League (ISL), een lucratief circuit voor driehonderd wereldtoppers, zat er na maandagavond op voor Team Iron en de Nederlandse aas Ranomi Kromowidjojo. Haar ploeg, van 32 zwemmers, miste de ‘Grand Final’ van komend weekend. Dinsdag keert zij, de drievoudig olympisch kampioen, na vijf weken in de zwembubbel van Boedapest, terug naar Nederland.

Ze dacht dat het ‘een lange zit’ zou worden op het eiland in de Donau, ‘daar had ik me ook op ingesteld. Van: je gaat veel alleen zijn, want we zitten hier solo op onze hotelkamers. Eten aan kleine tafels, in je eentje, alsof je een toets of een examen doet. Maar de vijf weken zijn voorbijgevlogen en het is me hartstikke goed bevallen.’

Het was vooral de duidelijkheid die Kromowidjojo beviel. ‘Je weet hier waar je aan toe bent. In ons team, een samenstel van vele nationaliteiten met de Hongaarse Katinka Hosszu als leider, was er dagelijks wel iemand die zei: wij hebben thuis weer een persconferentie gehad, met nieuwe maatregelen. Of de minister van een of ander land had weer gesproken. Hier wist je de regels waar je je aan moest houden en mocht je gewoon trainen. Daar stel je je op in. Echt, het was heel goed te doen.’

Wat iedereen geweldig vond, waren naast de trainingen de wedstrijden, races in een razend tempo afgewerkt. ‘We voelden ons blij en bevoorrecht dat we kunnen racen. In Nederland, maar ook wereldwijd zitten er zwemmers nu thuis die willen trainen en racen. Wij kunnen dat hier in Boedapest’, vertelt Kromowidjojo voor haar laatste avond van twee uur wedstrijdprogramma, gemaakt voor de televisiezenders die het mondiaal uitventen.

‘De ISL is anders dan normaal. Dan zwem je één nummer en ben je klaar. Hier niet, hier doe je in die twee uur drie of vier wedstrijden, en soms nog de Skins (een finale in drie delen, red.). Je wordt tactisch ingezet, soms is het slimmer een estafette te laten schieten om op een persoonlijk nummer veel punten te halen. Dat wordt uitgedokterd door de coaches, bij ons onder anderen Saskia de Jonge (oud-zwemster, red.) met wie ik al jaren bevriend ben.

‘Iedereen mocht een thuiscoach meenemen, maar dat heb ik niet gedaan. Marcel Wouda, mijn vaste trainer, heeft veel werk te doen, thuis in onze bad in Eindhoven. Dan is het niet handig hier voor een weekje naar toe te komen, met alle quarantainemaatregelen die volgen.

‘Wat me hier heeft gepakt, is het niveau van zwemmen. Dat ga je nergens anders op de wereld vinden, tot de Spelen van Tokio. Beter kun je het niet wensen. Wat veel zwemmers ook zeiden: op het moment dat je het hotel binnenloopt en je ziet die andere zwemmers van overal in de wereld, dan gaat er iets branden van binnen. Het zet je op scherp. Voor mij is het een soort van bevestiging waarom je deze sport doet, waarom je dit leven zo leuk vindt, waarom je dit zo graag wilt.’

Zwemmen was één ding, verblijven een tweede. ‘Van je eigen kamer af was je verplicht een mondkapje te dragen. De tien ploegen zaten verdeeld over twee hotels. Die teams rouleerden, zodat je niet elke dag de beste of slechtste trainingstijden had. De etenstijden bewogen daarin mee. Je zat per dag in groep 1, 2 of 3. Bij de drie maaltijden per dag wees je aan en werd het opgeschept. Je raakte niets aan, zelfs niet de knop van de koffiemachine. Normaal is eten een sociale gelegenheid. We praatten wel met elkaar, heel veel over de Amerikaanse presidentsverkiezingen met compleet verschillende opvattingen en ook over lockdowns, de voors en tegens. Maar je zat wel alleen aan een tafeltje. Dat voelt toch anders.’

Kromowidjojo (rechts): ‘Het is me hartstikke goed bevallen’Beeld Mike Lewis / ISL

Per wedstrijd, van vier teams telkens, waren er vier boxen voor de niet-zwemmende deelnemers. Er kwam een enorme hoeveelheid gejoel en gejuich vandaan. Samen met de inbreng van de lichtshow ontstond nooit het gevoel dat het gigantische Duna-stadion leeg was. ‘De boxen waren voor de zwemmers. Die maakten al dat geluid. Als ik na de cooling-down even een paar minuten had, stond ik er zelf ook in om de anderen aan te moedigen. Het is het Amerikaanse idee van zwemmen. Je zwemt niet voor jezelf, maar het is alles voor het team. Het gaat niet om tijden, maar om het veroveren van punten.’

Boedapest was een bubbel, maar er mocht wel gewandeld worden op het Margaretheneiland waar de hotels stonden. Een luchtje scheppen werd door het zachte weer en de herfstkleuren van het park als een weldaad beschouwd door Kromowidjojo. Ze gaat dinsdag met zekere weemoed terugkeren naar Eindhoven. Daar gaat ze in een elastische quarantaine.

‘Ik moet officieel tien dagen in quarantaine, maar als topsporter zit jouw zwembad ook in het quarantainegebied. Maar ik zal de eerste dagen niet met de groep van Wouda meetrainen. Om elk risico uit te bannen.

‘Ik ben hier elke vijf dagen getest op covid. Er is bij mijn weten hier niemand positief bevonden trouwens. Maandag heb ik me weer laten testen. En dat herhaal ik nog twee keer na thuiskomst. Maar het grootste risico is de vlucht en de aankomst op Schiphol. Ik wil wel gezegd hebben dat we het in Nederland niet slecht getroffen hebben. Wij mogen naar buiten. De Franse zwemmers weten dat ze na terugkeer volledig binnen moeten blijven.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden