De bal

Vandaag speelt Nederland tegen Slowakije en ik weet de uitslag, het wordt 2-1 voor Nederland. Zonder dat ik het zelf wilde, ben ik voetbaldeskundige geworden....

Maar ik heb een probleem, ik kan het niet volhouden om een wedstrijd tot het einde uit te zitten. Mijn gedachten gaan alle kanten op, waardoor ik de bal niet meer kan volgen.

Ik forceer mezelf om te blijven zitten en niet telkens heen en weer te lopen, maar het gaat niet, zeker niet als ik thuis met vrienden en familie voor de buis zit.

Als ik alleen ben, heb ik er geen last van, ik laat de tv aan, zit, of lig op de bank en lees in een gedichtenbundel terwijl ik af en toe een blik op het scherm werp.

Deze dagen ben ik met Molana Rumi bezig. Als het leven me toelaat, wil ik ooit een bundel van deze Perzische meester in het Nederlands uitbrengen. Tegenwoordig liggen zijn gedichten overal in huis, in de eethoek, op de trap, op mijn bureau en op de bank wanneer ik naar een wedstrijd kijk.

Een voetballiefhebber ben ik niet, maar ik geniet van het spel; de voetballers die met de bal daden verrichten die net zo meesterlijk zijn als een gedicht van mijn meester.

Het maakt me niet uit wie het doelpunt maakt, een spits van Kameroen, een speler van Spanje, een held uit Brazilië of de vriend van onze Yolanthe uit Volendam, mij gaat het om de magie die zij met de bal kunnen creëren.

Ik heb bijna alle belangrijke nationale en internationale wedstrijden van het oranje elftal gezien, daarom houd ik er een beetje voetbalverstand op na.

Af en toe kijk ik naar de wedstrijden van de Arabische landen, van Iran, Afghanistan of andere ploegen die eigenlijk zelden het WK bereiken. Omdat ik veel van het Nederlandse elftal geleerd heb, zie ik meteen de zwakke plekken van de oosterse teams. Kijkend naar hun wedstrijden ga ik in gedachte als een Oranjecoach naar die landen om de spelers te trainen, net als Guus Hiddink die naar Zuid-Korea was gegaan. Ik zie hoe ze me net als Hiddink in de lucht gooien als we gewonnen hebben.

Voor de belangrijke Nederlandse wedstrijden, zoals die van vandaag, pak ik meestal de fiets en ga naar een buurtcafé dat van top tot teen oranje is versierd. Ik drink met de fans en hoewel ik niet rook, draai ik een shaggie van hen en filosofeer over de wedstrijd.

Ik weet dat het niet kan, maar toch zie ik mezelf in gedachten straks tijdens de pauze, in dat geheel oranje café waar het naar bier, bitterballen, tabak en salami ruikt, één van de gedichten van Molana Rumi voor de oranje fans voordragen:

Bij de dageraad

bewonderde ik je

Maar ik wist het niet

Bij de nacht

bleef ik bij je

Maar ik wist het niet

Ik dacht altijd dat ik mezelf was, maar nee

Ik was jou

en ik wist het niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden