NieuwsMarathonschaatssters

De Alternatieve Elfstedentocht kost schaatssters meer dan het oplevert

Veel marathonschaatssters zien de Alternatieve Elfstedentocht als een lust en een last. Van hun sponsors moeten ze verplicht vrij nemen om de wedstrijd woensdag op de Oostenrijkse Weissensee te kunnen rijden. Behalve de eer valt er niets te winnen.

De Alternative Elfstedentocht van 2019.Beeld AFP

De eisen van de slecht betalende sponsors brengen de schaatssters in problemen. Veel rijdsters zijn genoodzaakt elke winter bij hun reguliere werk een maand verlof op te nemen om te kunnen meedoen aan de verplichte trainingskampen en wedstrijden in Oostenrijk en Zweden. Werkgevers zitten niet altijd te wachten op een werknemer die een groot deel van de winter afwezig is.

90 procent van het vrouwenpeloton zou worstelen met de verplichtingen. Hun ploegen verwachten veel van ze, maar er staat financieel niets tegenover. Het gros van het peloton staat onder contract bij een ploeg, maar krijgt niet meer dan schaats- en fietskleding. Schaatssters die geen lid zijn van een ploeg zijn uitgesloten van de marathons. 

Topsporter

De Utrechtse Emma Engbers (Mastermind) traint meer dan vijftien uur per week, leeft voor de sport, is geregeld in het buitenland, maar verdient er geen cent aan. ‘Ik ben geen prof, maar ik voel me wel topsporter.’

Malou Hiemstra (26) kwam in de knoop met haar baan als lerares Nederlands en aardrijkskunde op een middelbare school. ‘Ik kon geen vrije dagen opnemen buiten de vakantieperiode. Er was al een lerarentekort natuurlijk. Na overleg met de school nam ik een halve maand onbetaald verlof om naar Oostenrijk te gaan. Dat was pittig: ik leverde de helft van mijn salaris in. Nu heb ik voor een andere baan gekozen.’

Voor de jaarlijkse reeks natuurijswedstrijden in Oostenrijk en Zweden (halverwege februari) is het peloton meestal twee keer tien dagen van huis. De ploegen vragen voor die reizen een eigen bijdrage van de rijdsters. Sommigen moesten de afgelopen seizoenen zelfs de hele reis betalen. 

Ook gedurende het marathonseizoen in Nederland schieten de schaatssters erbij in. Voor een retour naar wedstrijden in Heerenveen of Groningen krijgen de rijdsters meestal geen onkostenvergoeding, terwijl een aanzienlijk deel uit de Randstad komt.

Oneerlijk

Engbers, die meerdere keren het podium haalde bij natuurijswedstrijden, vindt de verschillen in betaling tussen de mannen en vrouwen oneerlijk. Een sponsor betaalt voor een vrouwenploeg 15- tot 20.000 euro op jaarbasis, een serieuze mannenploeg krijgt minimaal een ton. Een schaatser kost naar schatting net zo veel als een volledige vrouwenploeg.

Het verschil uit zich ook in praktische zaken. Nog niet heel lang geleden werd het voltallige vrouwenpeloton in een jeugdhostel in Zweden ondergebracht voor een wedstrijd. Ramen ontbraken en het was in de keuken strijden met andere ploegen voor de pannen. De mannen zaten verderop in een hotel. Engbers: ‘Het is soms frustrerend. Zij krijgen wel een salaris waarmee ze een gezin kunnen onderhouden.’

Veel rijdsters komen door de fanatieke beoefening van hun sport in een spagaat terecht. De schaatssters zijn  liefhebbers en willen de wedstrijden op natuurijs niet missen. Niet naar de Weissensee of naar Zweden gaan is  geen optie.

Filmpjes

Lisa van der Geest (26), donderdag nog derde bij de Aart Koopmans Memorial op de Weissensee, denkt dat haar sponsor het haar niet in dank zou afnemen als ze afhaakt voor de internationale reizen. ‘Wij moeten veel meer voor onze sponsoren doen dan de mannen’, zegt Van der Geest die een broer had in het mannenpeloton. ‘We geven vaker clinics, moeten ons gezicht laten zien bij de sponsor, sociale media onderhouden en filmpjes maken. Schaatsen alleen is niet genoeg.’

Sinds een jaar werkt Van der Geest als juridisch medewerker op een advocatenkantoor. Als student had ze meer tijd en reed ze betere uitslagen door een betere balans tussen rust en trainen. ‘Ik zie nu pas hoe moeilijk presteren is als je een baan hebt. Van een dag op een kantoorstoel zitten, wordt niemand beter. Wij als vrouwen hebben geen keus en moeten werken.’

De sponsors van het vrouwenpeloton zijn over het algemeen kleine ondernemers. Van der Geest pleit voor meer samenwerking. ‘Ondernemers moeten niet per se naamgevend sponsor van een ploeg willen zijn. Zorg voor minder ploegen en bundel de krachten. Alleen dan kan er iets veranderen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden