De agrariër die olympiër wordt - het kan nog steeds

Laatbloeier Bob de Vries verslaat eindelijk Kramer

Het was als een herinnering uit ver verleden tijden: een agrariër die olympiër wordt. Bob de Vries, veehouder uit Haulerwijk met 'een dikke vijftig koeien op stal', plaatste zich Tweede Kerstdag voor de Olympische Winterspelen van Pyeongchang. Het deed terugdenken aan mannen als Jan Pesman en Ids Postma. Zij menden trekpaarden of molken koeien, om vervolgens het ijs op te stappen.

Bob de Vries wijst naar het scorebord waarop staat dat hij Sven Kramer (rechts) heeft verslagen. Foto anp

De Vries won bij het OKT, het olympische kwalificatietoernooi in Thialf, de 5 kilometer, een van de zwaarst bemande evenementen in het Nederlandse langebaanschaatsen. Hij versloeg Sven Kramer, normaliter een onneembare horde, zelfs voor een vent in de kracht van zijn leven die met zijn boerenbestaan kracht in de genen vindt. Dinsdag was dat anders.

De originele marathonschaatser De Vries, met zijn 33 al op gevorderde leeftijd, had deze winter alles op alles gezet om die natuurlijke kracht van hem nog een keer tot wasdom te laten komen. Hij had in het geliefde marathoncircuit KNSB Cups gewonnen, was Nederlands kampioen geweest, maar hij wist ook: nog een paar extra overwinningen in dat peloton zou opnieuw meer van hetzelfde zijn geweest.

Olympiër worden, dat was het doel. De Vries is een laatbloeier. In 2010 deed hij een World Cup, maar een gooi naar de Spelen van Vancouver zat er bij lange na niet in. Zijn resultaat in 2014, drie jaar nadat hij in Inzell vicewereldkampioen op de 10 kilometer was geworden, kon hij zich niet eens meer herinneren. 'Geen idee', zei hij over de zesde (10 km) en negende plaats van dat OKT, 21 en 13 seconden achter de dominante grootheid Kramer.

In september besloot De Vries zich volledig op de Spelen te richten. Hij schrapte marathons. Reed er slechts drie in plaats van de tien die hij normaal voor de jaarwisseling afwerkt. Hij liet zijn werknemer, zeg maar melkkracht, op de boerderij voortdurend aantreden. Bob de Vries moest op trainingskamp, op hoogtestage of naar de World Cups. Zelfs de geboorte van dochter Noor op 1 september ('onze derde') kon hem niet remmen in zijn voornemens.

In september besloot De Vries zich volledig op de Spelen te richten. Hij schrapte zelfs marathons, zijn grote liefde. Foto anp

Noor slaapt door

Het was wel een heel verhaal, die geboorte, zo maakte de winnaar van het OKT in de catacomben van Thialf duidelijk. 'Noor werd twee weken te vroeg geboren. Ik zou ruim een week voor de uitgerekende datum al terug zijn, maar al na vijf dagen trainingskamp in Italië werd ik gebeld. Tegen de tijd dat ik terug was, was de dochter er al.'

Hij moest drie weken bijspringen in het gezin. 'Ze hebben het altijd over wat ik ervoor moet doen, maar voor mijn vrouw was het ook niet altijd even gemakkelijk, hoor. Je probeert haar te ontlasten. Maar na het laatste trainingskamp moet je wel je nachtrust zien te houden.' De conclusie waarom het met De Vries de voorbije tijd zo goed was gegaan: Noor slaapt door.

Hij deed, met collega Erik Jan Kooiman van Clafis, een verlengd verblijf bij de Noord-Amerikaanse World Cups. Na Calgary schaatste hij ook in Salt Lake City. Veel Nederlanders keerden eerder terug. De Vries was in vorm. Hij reed persoonlijke records.

'Het is een technisch verhaal. Ik heb nu een ontspannen langebaanslag. In de marathon heb ik weer snel een prikslag.' Foto anp

Waar collega Jorrit Bergsma de zaterdag voor Kerst naar Breda afreisde voor het rijden van een marathon, bleef Bob de Vries in Friesland. 'Eerst getraind en daarna languit op de bank.' Het wegblijven deed haast pijn ('de marathon is mijn grote liefde'), maar het moest en het betaalde uit.

De Vries: 'Het is een technisch verhaal. Ik heb nu een ontspannen langebaanslag. In de marathon heb ik weer snel een prikslag. Dat wilde ik nu niet. Daarom heb ik afgezegd voor Breda.'

In plaats van Breda wordt het Kolomna, de EK afstanden, en Korea, de Olympische Winterspelen. 'Als het hier niet was gelukt, dan had ik eind januari gewoon weer de 200 kilometer van de Weissensee gereden', was het slotakkoord van de man van de lange adem.

Meer over