ProfielHugo Haak

De achtbaan van Hugo Haak: in 2 jaar van baansprinter naar coach van het jaar

Hugo Haak geeft aanwijzingen aan baanwielrenner Sam Ligtlee.Beeld Hollandse Hoogte / Soenar Chamid

28 jaar pas en nu al een topcoach in het baanwielrennen. Wie is Hugo Haak?

Het was woensdagavond op z’n minst een opmerkelijke keuze tijdens het sportgala: niet de oefenmeesters van volkssport nummer één, maar de begeleider van een relatief bescheiden tak in het wielrennen schopte het tot coach van het jaar. De jury en de collega’s kenden meer waarde toe aan de prestaties van Hugo Haak, 28 nog maar, die de sprintselectie van de baanrenners onder zijn hoede heeft, dan aan de resultaten van Erik ten Hag, de regisseur van een flonkerend Ajax, en Sarina Wiegman, die op het WK met haar voetbalvrouwen het zilver won.

Haak straalde na de bekendmaking niet zo uit dat hij het verrassend vond. Een papiertje met enkele notities voor zijn dankwoord zat al gereed in de binnenzak van de smoking. Kalm en zonder hapering liep hij de partijen af die hij erkentelijkheid betuigde: vriendin, ouders, familie, selectie, staf, voorganger René Wolff, KNWU en NOCNSF.

Het was ook niet niks geweest, dit jaar: 18 medailles op de WK, de EK en de Europese Spelen, met het goud voor de teamsprinters en Harrie Lavreysen, Jeffrey Hoogland en Matthijs Büchli op individuele nummers als de belangrijkste titels. In het juryrapport: ‘Met zulke toptalenten onder zijn hoede, weet Hugo Haak altijd de perfecte balans te vinden tussen samenwerken en elkaar beconcurreren.’

Achtbaan

De geëtaleerde rust ten spijt, de afgelopen periode moet als een verblijf in een achtbaan hebben gevoeld. Het was woensdagavond op twee dagen na precies twee jaar geleden toen hij bekendmaakte te zullen stoppen als actieve sporter. 

Een carrière als baansprinter lonkte, toen hij in teamverband in 2015 op de EK goud won en in 2016 op de WK het zilver greep. Kort daarop volgde een enorme deceptie. In een onderlinge selectiewedstrijd voor de Olympische Spelen in Rio de Janeiro op de wielerbaan van Roubaix troefde routinier Theo Bos hem af. Het werd een ‘klotezomer’, de motivatie was weg. Een zware blessure aan de knie fnuikte latere pogingen om de draad weer op te pakken.

De wielerbaan bleef toch het werkterrein. De KNWU stelde hem begin 2018 aan als assistent van de enkele maanden eerder aangetrokken bondscoach, de Duitser Bill Huck. Die moest voortbouwen op de fundamenten die de jaren daarvoor waren gelegd door diens landgenoot René Wolff, alom aangewezen als de architect van de huidige successen – Haak noemde hem niet voor niets tijdens zijn speech woensdagavond.

Nauwelijks een jaar nadat hij als renner was gestopt, stelde de bond hem aan als bondscoach. Huck was om privéredenen ineens vertrokken, gesprekken met andere kandidaten leverden niet het gewenste resultaat op, waardoor de KNWU bij de assistent uitkwam. Haak had laten weten dat hij zich voor de functie te onervaren vond. Maar toen de renners zich voor zijn komst uitspraken – hij was voor hen meer een vertrouwensman geweest dan Huck – en er ook toezeggingen kwamen voor een uitbreiding van de staf, besloot hij de sprong in het diepe te wagen. 

Ultieme test

Dat hij in zijn positie niet langer renner onder de renners kon zijn, maar ook harde keuzen zal moeten maken, bijvoorbeeld voor de Spelen in Tokio volgend jaar, schrikte hem niet af. Tegen de Volkskrant, kort na zijn aanstelling: ‘Ik ken ze door en door, natuurlijk. Maar toen ik nog fietste, trad ik ook al zo’n beetje op als leider in de groep, dat is vanzelf zo gegroeid. Ik zal er niet voor terugdeinzen als bondscoach iemand de waarheid te zeggen. Voorwaarde is wel dat je het weet te onderbouwen, op zo’n manier dat ontkennen geen zin heeft. Dan behoud je je geloofwaardigheid.’ Dat hij als coach nog jong is, zag hij allerminst als een bezwaar. ‘Leeftijd zegt niks over kwaliteit.’

De rijke medailleoogst van 2019 staat fraai op het cv, maar de ultieme test is voorzien voor 2020, waarin de baanwielrenners op de Spelen wel eens kunnen uitgroeien tot de grootverdieners in de olympische selectie. Maar waar bij de mannen zeker ­Lavreysen en Hoogland als topfavorieten zullen gelden, lijkt het voor Haak lastiger de vrouwen op het allerhoogste niveau te laten rijden. Op de EK in Apeldoorn was er één medaille: brons op de teamsprint.

Intussen heeft Haak in zijn functie een ritueel gevonden: voor de start plaatst hij zich voor zijn renners, kijkt ze diep in de ogen en slaat dan twee keer met de vlakke hand op de schouders. Wie weet, putten ze nu nog meer vertrouwen uit: het is wel de coach van het jaar die de petsen verkoopt. Die zal het heus wel weten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden