Wedstrijdverslag

De aanval won in de openingswedstrijd van het EK van de defensie

De aanval, bij tijd en wijle met stijl uitgevoerd door Italië, won in de openingswedstrijd van het EK met overmacht van de defensie, uitgebeeld door scheurend beton uit Turkije. Een eigen doelpunt was de straf voor de spelopvatting van de Turken, de inleiding voor een kansloze nederlaag; 3-0, al speelde Turkije officieel thuis in Rome: 0-3 dus.

Italië viert de winst op Turkije (0-3).  Beeld AFP
Italië viert de winst op Turkije (0-3).Beeld AFP

In het eerste van 51 duels in elf landen op het EK wilde Italië, afgezien van winnen, ook de schoonheid van het voetbal laten zien, met een gevarieerd arsenaal aan offensief personeel. Neem Leonardo Spinazzola, linksachter van AS Roma. Nou ja, hij is eigenlijk geen linksachter. Dat staat hij op papier, als bondscoach Roberto Mancini de namen op het bord zet. Maar hij trekt voortdurend ten aanval, hij dribbelt, geeft voorzetten en schiet. En hij oogt gracieus, groot. Hij kan met rechts en met links voetballen. In alles is hij de moderne voetballer, al is hij dan iets te vaak geblesseerd.

Hij leidde ook de beslissende 2-0 in, toen doelman Cakir zijn schot nog kon stoppen en spits Immobile de rebound benutte. Turkije trok in Rome een rode muur op en poogde slechts te overleven. Dat mislukte op knullige, armoedige wijze, nadat Italië, gezien als gevaarlijke outsider voor de titel, in de 53ste minuut de score opende. Althans, verdediger Demirel wist na een voorzet van Berardi niets anders uit te richten dan de bal in eigen doel te werken.

Zo begon eindelijk het met een jaar uitgestelde EK in Rome, voor het toegestane aantal van ruim 15 duizend toeschouwers. Andrea Bocelli zong in het Olympisch Stadion Nessun Dorma tijdens de korte openingsceremonie, de aria uit een opera van Puccini. U2 en Martin Garrix brachten virtueel hun EK-lied ten gehore, ‘We are the people’, met het hoe dan ook aanstekelijke riedeltje, hoe ver het ook verwijderd is van de oorsprong van de Ierse rockband. Alle reclames waren uitgezonden, alles was gezegd, beide landen zongen hartstochtelijk hun volkslied, en toen moest het voetbal beginnen.

Twee rijtjes verdedigers

En ja, dat voetbal, dat valt soms een beetje tegen, omdat het resultaat heilig is verklaard en menig ploeg maling heeft aan de miljoenen voor de tv. De Turken verdedigden massaal, zeg maar zoals de Italianen dat vroeger deden. Soms zag je ze allemaal tegelijk in beeld, op spits Burak Yilmaz na. Twee rijtjes verdedigers. Zo speelden de Turken onlangs ook thuis tegen Nederland in de WK-kwalificatie, maar toen was bijna elke uitbraak een doelpunt, elk schot, zodat er 4-2 op het bord stond. Voor Turkije, welteverstaan.

Nu zochten de Italianen naar de aanval, met hun offensieve, aantrekkelijke systeem met drie vaste aanvallers en creativiteit op het middenveld. Het land dat verdedigen in voetbal tot kunst verhief, dat de laatste decennia steeds meer de aanval is gaan omarmen, ging driftig op zoek naar een opening. Via de vleugels of met snelle combinaties door het centrum, via Spinazzola, met handige passjes van Jorginho of Barella. Italië kreeg de kansen en smeekte geregeld om een strafschop, onder meer kort voor rust, toen de soevereine scheidsrechter Danny Makkelie de handsbal van Celik wegwuifde, in het eeuwige discours over wat nu wel hands is en wat niet.

Maar het kwam in de tweede helft dus ruimschoots goed voor Italië, en dat was wel fijn. Het voetbal heeft ze nodig, de winnende aanvallers. De kleine Lorenzo Insigne pikte ook nog een voor hem typerend doelpunt mee, een diagonaal ingeschoten bal, toen Italië uitstekend profiteerde van een foutieve trap van Cakir. Zo bleef de ploeg van Mancini voor de 28ste keer op rij ongeslagen en mag Italië, in de poule met ook Wales en Zwitserland, zich best kansrijk wanen tijdens het EK.

Barella is de cruciale schakel in het Italiaanse team
Hij is het ideaalbeeld voor elke moderne voetbaltrainer: de middenvelder die onvermoeibaar van het ene strafschopgebied naar het andere pendelt. De Italiaanse bondscoach Roberto Mancini is dan ook dik tevreden. Hij heeft met Nicolò Barella (24) een van de beste ‘box-to-box’-middenvelders ter wereld in zijn ploeg.

Er is sowieso reden tot optimisme bij Italië. Het land won in 2006 voor het laatst een groot toernooi en heeft nu voor het eerst weer een middenveld van topkwaliteit. Toen werd Italië wereldkampioen met de briljante Andrea Pirlo als spelmaker en – naast hem – schoffelaars Gennaro Gattuso en Daniele de Rossi op het middenveld. Nu is Barella de cruciale schakel in een vernieuwd Italiaans team.

Lees en zie meer: Kijken als een kenner - hier moet je op letten tijdens het EK

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden